26 april 2003
Door het (bijna) faillissement van
reisbureau Lito gingen we een week later weg met Shilla Travel. We vertrokken
met de auto van Arjan om half 12; Bas en Tamara waren al vooruitgegaan, maar
die troffen we op tijd aan op Schiphol. Het vliegtuig vertrok om 15 uur naar
Frankfurt. De groep bestaat uit 8 personen : Sook en Idès Florin, Fons Hansen,
Maaike Asard en wij vieren. De reisleider is Don Roelofs.
In Frankfurt moesten we drie uur
wachten en opnieuw inchecken. Wat is dat vliegveld groot zeg. Eerst een eind
lopen, toen lopende band en toen nog een heel stuk met een treintje zonder
bestuurder.
Met Lufthansa werd je al goed
bediend, maar Korean Air is nog beduidend beter. We werden toch in de watten
gelegd ! Van slapen kwam niet veel. Gek was ook dat het steeds lichter werd
doordat het in Korea 7 uur later is. We vlogen over Rusland, Mongolië en China.
27 april 2003
Ons hotel heet Kwanhun Jang Inn
en ligt in het oude deel van Seoul. In Seoul ontmoetten we de biologische
ouders van Tamara, die hier Keum Hee (spreek uit : Kummie) heet. Nogal
emotioneel was het. Jammer dat ze geen woord Engels spreken (net als vrijwel
iedereen hier boven de 10 jaar). Gelukkig fungeerde reisleider Don Roelofs een
beetje als tolk. We hebben echt Koreaans gegeten. Erg lekker. Geroosterd
rundvlees met allerlei bijgerechten. Daarna nog wat met de familie gewandeld.
Ze vonden onze cadeautjes leuk. Prompt werden we ook verrast met cadeautjes,
hoewel ze thuis ook nog cadeaus hebben. De vader (49) heeft samen met een broer
een bedrijf in auto-accessoires. De moeder is ook 49. Het kan ook 48 zijn, want
als je hier geboren wordt, ben je al 1 jaar. Maar ik geloof dat Don automatisch
bij de vertaling er een jaar afgetrokken geeft. De oudste zus (Sun Young) doet
de mode-academie en de jongste (Sun Hee) een computer-opleiding.
28 april 2003
Vannacht wel geslapen maar erg
onrustig doordat de watercooler (tevens waterverhitter, vandaar dat-ie altijd
bezig is) en de koelkast nogal brommen, maar vooral door de jetleg. De wekker
liep ook te vroeg af doordat hij onverklaarbaar drie uur vóór liep. We kochten
broodjes en aten die in het hotel op. Logies met ontbijt bestaat in Korea nl.
niet.
Om 1 uur werden we opgehaald door
Tamara’s familie en de tolk Jake en gingen we rechtstreeks naar Korean Folk
Village, een soort Openluchtmuseum. Erg mooi en interessant. We werden er door
de familie overladen met kadootjes en lekkernijen. Daarna gingen we in
kleermakerszit uitgebreid Koreaans eten, alles op kosten van de Koreaanse
familie, die niets wilde weten van enige tractatie onzerzijds. Als zij naar
Holland komen, mogen wij hen tracteren, zeiden ze.
In hun appartement op de 11e
verdieping aangekomen, bleek het toch helemaal niet klein te zijn, wat de
familie Woo ons had willen laten geloven. Toen bleek dat ze dachten dat in
Holland (dat iedereen hier Nederlande noemt) allemaal rijkaards als Guus
Hiddink (Hiddingoe) wonen. Nu zijn ze blijkbaar zelf ook niet de armsten aan
hun spullen te zien, maar na een paar uur durend kruisverhoor over
sociaal-economische aangelegenheden had Wim ze weer bijgepraat. Uiteraard
werden we weer overladen met lekkere hapjes en ze hadden speciaal wijn in huis
gehaald. Dat kennen ze hier niet. Ze drinken alleen bier en een soort gin.
Tamara’s vader vertelde de
achtergronden van de adoptie destijds en dat gaf een heel ander beeld dan we
hadden. Wel tien keer zeiden zowel vader als moeder dat ze blij waren dat wij
voor Tamara (Keum Hee dus) gezorgd hadden.
Het zijn aardige mensen en
dankzij de tolk Jake, die 2 dagen voor ons tolkt zolang we willen voor 100.000
won per dag (72 euro), konden we elkaar goed begrijpen.
Jake studeert in Engeland iets
van muziekproducer en techniek. Hij wil in de muziek of bij de t.v. en heeft in
Korea een rockband van geadopteerde Koreanen die hier een tijdje wonen. Hij is
één van de weinige Koreanen die Engels spreekt. Een beetje krom, dat wel, maar
het voordeel is dat hij Wim’s soms ook wat kromme Engels goed begrijpt.
29 april 2003
We sliepen lekker in de
slaapkamer van de ouders die zelf op matrasjes sliepen in de woonkamer. Dat is
ook de traditionele manier van slapen, wat je desgewenst ook in hotels kunt
doen. Ze zitten hier ook het liefst in kleermakerszit op de vloer. Vandaar dat
vloerverwarming zo populair is en schoenen aan in huis absoluut verboden is.
Alleen begon ’s morgens vroeg een
mobiele telefoon (die hier heel klein zijn) af te gaan en eer we die gevonden
hadden en uitgezet ! Even later ging automatisch het licht aan. Alles gaat hier
automatisch of op afstandsbediening, althans in de (dure) apartementen.
Apparaten en liften praten ook met je als ze klaar zijn. Ze hebben ook een t.v.
scherm waar onze t.v. wel 6 keer uit kan.
Vanochtend regende het. We gingen
daarom naar een enorm warenhuis, al was dit maar een kleintje volgens de tolk.
Ook daar probeerde de familie het warenhuis voor ons leeg te kopen, maar
gelukkig konden we onze wensen beperken of sturen naar wat goedkopere dingen.
Je moet goed uitkijken waarvoor je je enthousiast toont, want ze kopen het
meteen. En weigeren is beledigend verzekerde de tolk me, want het zijn nog echt
traditionele Koreanen.
Daarna bezochten we de set van
een beroemde Koreaanse soapserie. Jammer genoeg in de regen. Na een roerend
afscheid werden we naar het hotel gebracht. We zullen elkaar de laatste dag(en)
nog een keer ontmoeten. Dan nemen ze ook het aardewerk dat we van ze hebben
gekregen, voor ons mee. Dat is goed tegen vliegtuigvervoer verpakt, dus dat
lieten we maar ingepakt. Eigenlijk hoort dat hier ook zo. Cadeautjes pak je pas
thuis uit.
De tolk gaf ons ook nog
cadeautjes. Erg hartelijk is hier iedereen. Hij bood ook spontaan aan als
tussenpersoon-vertaler te fungeren als we met de Koreaanse familie e-mailen en
gaf ons zijn e-mailadres.
Vanavond hebben we met Don een
lichte maaltijd gegeten omdat we nog vol zaten van de afgelopen twee dagen. Het
was een enorme bak soep gevuld met vleesballetjes in deeg en met
bamboescheuten. Kosten slechts € 4 p.p. Het eten is hier niet duur. Voor 10.000
tot 12.000 won heb je een complete maaltijd met drankjes (€ 7 à 8).
30 april 2003
Vanochtend met de bus onder leiding
van Don naar het Korean Social Service Kinderhuis geweest, waar Tamara de eerste
vijf maanden van haar leven heeft gewoond. Het ligt er mooi, maar er zijn nog
maar 30 kinderen (alleen baby’s), tegen vroeger 400. Mevrouw Kim die er al 25
jaar werkt, leidde ons rond en vertelde dat adoptie in Korea langzaam op
gang komt in navolging van een paar Koreaanse filmsterren. De Koreaanse vader
van Tamara was er ook en nodigde Tamara en Saskia uit om vanavond te gaan
shoppen. Een vrouwelijk collega zou meegaan als chaperonne. Weigeren was
onmogelijk.
We kregen ook van het Kinderhuis
kadootjes.
Terug in de city verdwaalden we
zonder Don en hebben de meiden souveniers gekocht en wij een woordenboek en
zinnetjesboek Engels – fonetisch Koreaans. Dat kwam ons goed van pas tijdens
het (weer lekkere) Koreaanse etentje met de vader en zijn vrouwelijke collega
die avond, want Don kon daar niet bij zijn. Hij moest dingen regelen omdat Lito
nu echt failliet is.
Na het eten gingen Tamara en Saskia
met de vader mee winkelen en werden ze overladen met kleding en sieraden. En
het zou nog veel meer geweest zijn als ze niet – beleefd – allerlei dingen
geweigerd zouden hebben. Het waren wel grotendeels spullen naar hun zin, maar
ze voelden zich wel wat opgelaten. Saskia was de tolk want die begreep de
gebarentaal het best. Wij hadden na het etentje, op aanraden van een
verwesterde Koreaan die even tolkte in het restaurant, gezegd dat we moe waren,
anders had hij ons ook meegenomen en ongetwijfeld ook van alles gegeven. De
anderen van de groep hebben (ook) een paar dagen bij gastgezinnen doorgebracht
en beschreven dezelfde hartelijke en goedgeefse handelwijze van hun
“gastouders”. Het zijn wel allemaal mensen die niet de armsten zijn, maar toch
!
1 mei 2003
Vanochtend om half 10 vertrokken we
per taxi, ondergrondse en binnenlandse vlucht van Korean Air naar Jeju-island
(ruim een uur vliegen). Het is vandaag Nationale Kinderdag dus er gingen veel
kinderen mee. Op het eiland aangekomen was er één plek te weinig in het busje,
mede in verband met de bagage, dus reed Don maar zelf. We maakten een tocht
over dit mooie sub-tropische eiland waar palmen groeien. Het is een vulkanisch
eiland met veel heuvels. We bezochten ook de Yakchimsa tempel, een prachtige
Boeddistische tempel en aten daar noedelsoep. Het “kleine hapje”dat we daarna
nog zouden eten ontaardde toch in een volledige maaltijd op z’n Koreaans, dit
keer met Jeju-varken.
’s Avonds gingen we naar de
verlichte Cheonjeyon watervallen. Het eindigde vandaag met een kopje thee bij
een stomdronken bareigenaar. Hij probeerde ons nog te imponeren met zijn kennis
van het Engels en verklaarde dat wij de eerste klanten sinds uren waren. Daarom
had hij met een vriend 5 flessen Koreaanse wodka leeggedronken.
Ons hotel hier heet Useong Yeogwan
hotel en heeft een mooi uitzicht over de haven, althans totdat het hotel dat er
naast gebouwd wordt, af is. Saskia en Tamara kregen de mooiste kamer (wat
groter en 2 ramen).
2 mei 2003
’s Morgens om half zeven timmerden
de bouwvakkers ons al wakker, maar dat kwam goed uit want om 8 uur vertrokken
we al naar het kleine eiland Udo. Onderweg zagen we kraampjes met hele rijen
gedroogde inktvissen, waarvan we een stukje kregen aangeboden. Dat nodigde niet
uit naar méér. Udo is ook een uitgebluste vulkaan met een paar hoge uitzichtpunten.
Erg mooi. Op onze rondwandeling over het eiland zagen we van dichtbij de
beroemde oude vrouwtjes die op vis en dit keer op zeewier vissen met
duikerspakken aan. Het was een leuk gezicht en ze waren bepaald nog niet
dement. Het schijnt wel een uitstervend beroep te zijn. De mannen hebben het
makkelijk. Die verkopen wat de vrouwen opvissen en wachten ondertussen,
drinkend, kletsend en dobbelend, af.
’s Middags hebben we nog een paar
uurtjes gezeten op het koraalstrand en Ria, Wim en Saskia hebben in het
ijskoude water gezwommen. Er waren prachtige waterplanten en wier, maar ook
scherpe rotsen in het water. ’s Avonds lekker vis gegeten.
3 mei 2003
Met de taxi naar Jehuhanran gegaan.
Een oud dorpje op Jeju-island, nog helemaal in oude stijl waar ook nog mensen
leven. We kregen uitleg van een toevallig passerende inwoonster. Het begon al
bij het hek dat uit drie losse palen bestaat. Zitten alle palen in de daarvoor
bestemde gaten (en liggen ze dus horizontaal) dan betekent dat òf : we zijn
niet thuis òf : we kunnen nu even geen bezoek ontvangen. Ligt de bovenste paal
aan één kant los dan is men een tijd weg en 2 palen los betekent : ben even
weg. Liggen alle drie de palen aan één kant los dan ben je welkom. Wij waren
dus welkom en we zagen er ook het beroemde Jejuvarken, dat we al hebben gegeten
en de bij het varkenshok behorende w.c.
Varkens zijn nl. gek op mensenpoep.
Omdat mannen vaak op het toilet een sigaretje roken, wist een varken : er komt
wat lekkers aan en werd dan wel eens lastig. Om het varken van je lijf te
houden lag er een grote stok. Tegenwoordig heeft men andere toiletgewoonten,
maar dit type varken (met vrij lang haar) heet hier nog steeds, letterlijk
vertaald : schijtvarken.
De daken van de huizen (stenen met
leem) bestaan uit lagen stro. Elk jaar, gedurende maximaal 10 jaar, komt er een
laag op. Daarna moeten ze helemaal gerenoveerd worden. In dat stro leven
larven, hele dikke, die wel 10 jaar oud kunnen worden. We hebben ze gezien. De
bewoners maken er o.a. medicijnen van, o.a. tegen reuma. We kregen ook een
ampul. We dronken ook een speciale limonade, die precies op leeftijd (van oud
naar jong, dat wist ze goed in te schatten) werd geserveerd. Leeftijd is in
Korea heel belangrijk. Dan weet men met hoeveel respect men de ander moet
behandelen en hoe je die persoon moet aanspreken, bijvoorbeeld, ook al ben je
geen familie : oudere broer of : jongere broer. We kochten er ook souveniers
(maar dat doen we overal; dat wordt koffers bijkopen), o.a. stenen opa’s die
geluk brengen. Die beelden zie je overal op Jeju-island.
’s Middags beklommen we na een
bustocht via trappen de Ilchul Bong Sunrise Peak, een uitgebluste vulkaan. Onze
inkopen lieten we gewoon achter in een cafeetje. Dat is vertrouwd hier want men
is heel eerlijk. Mooie uitzichten ondanks de nevel. Het ging sneller dan we
dachten. Met een lange bustocht weer teruggegaan.
’s Avonds, na een bezoek aan een
echte vismarkt heel lekker Samgyetang gegeten, een klein kippetje in een soort
soep met ginsengwortel. Er was ook een ginsengdrankje bij. Daarna koffers
gepakt want morgen trekken we verder.
4 mei 2003
Weer van Jeju island vertrokken
naar het vasteland met een vliegtuig van Korean Air na een onrustige nacht door
een blaffende hond, een megafoon om half vier (waarschijnlijk vissers) en
doordat de bouwvakkers al weer om half 7 begonnen aan het gebouw naast ons, ook
al is het zondag. Koreanen werken lang en hard. Na de vliegtocht zijn we met
een busje naar Boseong gebracht. Onderweg nog even het (echte) Guus
Hiddinkstadion aangedaan.
’s Middags uitvoerig Koreaans
gegeten en het dorpje verkend. We zijn
hier zo te zien de enige buitenlanders. De won wordt steeds minder
waard. Ria heeft hier een varilux bril gekocht voor maar (omgerekend) 53 Euro.
Hij wordt naar Seoul gestuurd, waar we onze laatste dagen in Korea doorbrengen.
Dat is wel vertrouwd gezien de eerlijkheid van de Koreanen en het feit dat de
reisleider hier nog wel eens terugkeert. Op de plaatselijke markt fruit ingekocht
en samen met Kimchisoep opgegeten met de hele groep op één van de kamers.
Inkopen doen we ook in een winkeltje naast ons hotel. De winkelierster is daar
zo blij mee dat we er steeds wat bij cadeau krijgen. En dat terwijl de prijzen
al zo laag zijn. Vanavond weer even e-mails verstuurd, want ook dit dorp kent
minimaal 2 internetcafé’s (één uur voor 500 won = 35 eurocent, maar meestal
kost het 1000 won per uur).
5 mei 2003
Met de bus naar de theeplantage
Nokchabat gegaan. Bij het wachten vooraf maakten Koreaanse meisjes een foto met
ons. Dat gebeurt nogal eens want we zijn toch wel een bezienswaardigheid
overal, behalve in Seoul, al kijken ze ook daar wel veel naar je. We gaven op
hun verzoek ons e-mailadres zodat ze ons de foto konden sturen. Ben benieuwd.
De bus was mudvol want het is voor de Koreanen een populair uitje, vooral nu
het theefeest is. Best indrukwekkend en mooi die plantage. Alleen Fons en Wim
hebben het bovenste punt gehaald. Het was best steil. Uiteraard ook hier weer
souveniers ingeslagen.
’s Middags een pottenbakkerij
bezocht, uitleg gekregen en zelf wat geboetseerd. Het wordt over een tijd
gebakken en naar Seoul gestuurd waar Don regelmatig komt. Het is de bedoeling dat hij het meeneemt
naar Utrecht waar hij woont en wij het kunnen ophalen. Ben benieuwd. Het zag er
best leuk uit. Don had er op z’n Koreaans overal de naam van de maker in
gekrast. Terug liepen we door de rijstvelden terug, maar kwamen steeds op de
snelweg uit : de zegeningen van het WK voetbal waardoor het hele wegenstelsel
is gemoderniseerd. Door dat WK staan er ook bijvoorbeeld maar drie keer
gebruikte voetbalstadions voor 45.000 personen in een stad van 90.000 inwoners
zonder voetbalclub. Uiteindelijk pakten we toch maar de bus. ’s Avonds soep met
stukken geit gegeten. Alles van de geit zat erin. Ook deze soep werd steeds
pittiger naarmate je de bodem naderde. Niet iedereen vond het lekker (Wim wel).
6 mei 2003
Een druk dagje vandaag. Eerst de
plek bezocht waar de - alleen in Korea - wereldberoemde Hendrik Hamel en zijn
mannen 350 jaar geleden gevangen gezeten hebben. Ze waren als eerste blanken
aangespoeld op Jeju-island en later overgebracht naar Byeongyeong. De 800 jaar
oude Ginkoboom die er nog stond hebben zij ook meegemaakt dus. Hij heeft nu een
omtrek van circa 7 meter.
Vervolgens naar het keramiekmuseum
in Gangjin. Beetje saai totdat we in het fabriekje aankwamen waar de vazen en
potten worden gemaakt. Dat duurt 70 dagen en ze ondergaan 24 behandelingen.
Heel arbeidsintensief. We kochten er een mooie vaas voor oma.
In Manyang hebben we heerlijk
geluncht : een soort kippensoep met grote brokken kip plus natuurlijk allerlei
bijgerechten en rijst. De andere helft had een soort spagettisoep. Ook lekker
maar iets minder.
Als onverwacht idee van reisleider
Don (hij houdt van improviseren en wij ook) staken we over per veerboot naar
het eilandje Kogeummanneedo waar ze nog nooit eerder Westerlingen gezien
hadden. Het is een boeren- en visserseiland. Met de plaatselijke bus zijn we
het eiland rondgetoerd. Het is wat miezerig en nevelig weer, maar we hebben
weer mooie plekjes gezien. Bushaltes zijn er op dit eiland niet. De bus stopt
waar de passagiers willen en af en toe toetert de chauffeur bij huizen en cafés
waar hij klanten verwacht. Betalen gebeurt, althans op dit eiland, achteraf.
Weer terug op het vasteland schatte onze chauffeur, een Koreaan, de rijtijd
naar Folkvillage Nakaneupseong wat optimistisch in, maar we kwamen er toch en
hebben er genoten. Een groot authentiek en ommuurd dorp dat nog echt bewoond
werd. Niet eens zo toeristisch, al stonden er ook wel een paar nagebouwde
paleizen.
Terug in Boseong hebben we op
stoelen gegeten (een uitzondering hier). Gelukkig voor Wim omdat hij door de
kleermakerszit een spier in zijn lies verrekt heeft. Het was
varkensvlees-barbecue met weer heel andere bijgerechten zoals kwartel-eieren,
minitomaatjes en zeewierpastei. Al weer lekker !
7 mei 2003
Erg regenachtig. ’s Ochtends even
naar de 5-dagenmarkt geweest. Elke 5 dagen bieden de boeren hier hun waren aan,
maar je kunt er ook honden, kippen en eenden kopen. Zo zagen we dozen die van
onder tot boven gevuld waren met puppies.
We vertrokken om half een met de
trein naar Pusan en kwamen daar ruim 5 uur later aan. Een prachtige tocht. Wat
een groen, heuvelachtig, waterrijk land is Korea toch. De bouwkunst stelt niet
veel voor, behalve de tempels dan. Het is zeer rommelige bouw òf het zijn heel
saaie hoge appartementengebouwen (wel in mooie kleuren geverfd). In Pusan zitten
we in het Pooreun Jang hotel. De mooiste kamers tot nu toe.
’s Avonds aten we in een heel sjiek
visrestaurant de koningsmaaltijd (maar toch maar 15.000 won p.p. = circa € 10).
Achteraf bleek dat één van de vele hapjes een heel zeldzame (rauwe) vis was.
Die zal nu dus wel uitgestorven zijn. Een vergissing van Don die dacht een hele
schotel rauwe vis te hebben besteld. Nog even geïnternet. Vreselijk trage
computers dit keer. Dat komt niet veel voor. Alles zit hier op kabel.
8 mei 2003
Vanochtend naar de
Jachalgi-vismarkt in Pusan (je schrijft ook wel Busan) geweest, de grootste van
Korea. Veel nog levende vis. We hebben er ook rauwe vis gegeten. Erg lekker.
Eerst kreeg Don nog ruzie met twee visboeren omdat we niet mochten fotograferen
en dreigde hij weg te lopen hoewel de vis die we zouden eten al was aangesneden
en dus onverkoopbaar was, maar uiteindelijk kwam het goed.
Vervolgens zijn we naar Boedda’s
verjaardagsfeest geweest in de Beomeosa tempel. Hij werd 2547. Alles werd
versierd met lampionnen en overal waren meer dan levensgrote Boeddabeelden die
druk werden aanbeden. Plus allerlei eet- en souveniertentjes natuurlijk. Veel
gehandicapte bedelaars ook. Maar die hadden een goede dag want iedereen was
gul.
We hebben met z’n zessen (wij vieren,
Sook en Idès) ook een lampion gekocht en met onze namen op een kaartje eraan
opgehangen. Toen we na het eten (soort boerenpannekoeken maar dan met vis, soep
met dikke deegwormen en ook nog wat glibberig spul met groenten) in het donker
teruggingen naar de tempel, hadden ze in alle (vele duizenden) lampionnen
brandende kaarsen aangebracht, wat een prachtig gezicht was.
9 mei 2003
Ria en Wim hebben met Fons en Idès
een tocht de bergen in gemaakt. Per kabelbaan omhoog en daar gewandeld. We
kwamen nog een grote groep Koreaanse schoolkinderen tegen en moesten
handtekeningen uitdelen. Erg mooi daar.
Aan het eind van de middag na een
Koreaanse hamburger gegeten te hebben – heel apart – zijn we met de
ondergrondse naar een boekwinkel gegaan om woorden-boeken Koreaans-Engels voor
de Koreaanse familie te kopen (één is ook fonetisch). Je hebt hier veel
ondergrondse winkels. Ria kocht ook een Koreaans schilderboek. De meiden zijn
met Sook, Maaike en Don de hele dag wezen winkelen en naar het Pusanstrand
geweest.
10 mei 2003
Met een busje vertrokken naar
Gyeongju. Meteen per fiets een tocht gemaakt naar parken in de buurt, zoals het
Tumuluspark, waar enorme grafheuvels van koningen liggen. Ook voerde de tocht
door de rijstvelden waar men druk bezig was. Veel nog met de hand. Zo zagen we
een grote groep oude vrouwtjes met een schoffeltje en met de hand onkruid
wieden. Voor het eerst ook een grote groep witte reigers (?) gezien. Vogels
zijn hier zeldzaam. We verblijven nu in hotel Daemyongchang. Ook weer prima. We
hebben Koreaans rundvlees (uiteraard geroosterd) gegeten.
11 mei 2003
Vanochtend zijn Ria en Wim met Fons
en Idès naar het Nationaal Museum
geweest. Veel opgravingen en beelden hier uit de buurt. Interessant en mooi.
Een heel mooi paard met ruiter van koper (of brons ?) gekocht. Een miniatuur
van een bestaand beeld. Heen en weer met de taxi : snel en goedkoop. Je kunt in
Korea taxi’s gewoon aanhouden. ’s Middags de onderwatertombe van koning Mumnu geprobeerd
te vinden. De bustocht ernaar toe was mooier dan de tombe zelf : gewoon wat
rotsen in zee. ’s Avonds Chinees gegeten op z’n Koreaans. Zoals altijd had de
Chinees zijn eten aangepast aan de smaak van het land. Lekker !
12 mei 2003
Met de trein naar Sokcho
(Sorakbergen) gereisd. De treinreis duurde ruim 6 uur en de bustocht erna circa
1,5 uur. Vooral het tweede deel van de treinreis was erg mooi, langs rivieren
door de bergen. Sokcho ligt in een gebied dat Zuid-Korea sinds 1950 veroverd
heeft op Noord-Korea. Het wordt dan ook stevig bewaakt. Bijna alle stranden
zijn met prikkeldraadhekken afgezet en regelmatig zie je wachtposten en
schuttersputjes, al dan niet met soldaten of bordkartonnen soldaten.
We zitten in hotel Black Box, net
gerenoveerd. Wel grappig, met veel gebruik van black light op de met
afbeeldingen versierde gangen en kamers, waardoor alles oplicht. Tamara en
Saskia hebben een ondolkamer, d.w.z. ze slapen, echt Koreaans, op een matje op
de (altijd verwarmde) vloer.
We hebben lekkere gebakken vis gegeten in een visrestaurant.
13 mei 2003
Vanochtend naar de Sorakbergen
gegaan. Jammer genoeg was de kabelbaan in de revisie. Alleen Ria, Fons en Wim
durfden de tocht te voet aan en bereikten na 2,4 km de Uisanibawiberg via een
steil rotsachtig pad langs een bergbeek. Op de heenweg werden we omringd door
vele Koreaanse scholieren, want het is een populair schoolreisje. De terugtocht
deden we in de middagpauze en toen was het heel rustig. We bezichtigden
onderweg ook een tempel uit 1647.
De rest van de groep was naar het
strand van Sokcho gegaan waar Ria, Fons en Wim later in de middag ook nog even
gezeten hebben.
Na enige vertraging omdat de bus
motorpech had – maar door roekeloos snel te rijden haalde de chauffeur de
verloren tijd weer geheel in – vertrokken we naar Seoul en kwamen daar kwart
voor 10 ’s avonds aan. Met taxi’s gingen we naar ons eerste hotel en kregen
daar onze oude kamers. De spullen die we bij de eigenaar hadden achtergelaten
waren er nog. Ook de bestelde brillen lagen klaar.
14 mei 2003
Vandaag een dagtocht naar Panmunjom
gemaakt. De demarcatielijn tussen Noord- en Zuid-Korea. Het staat daar bol van
psychologische oorlogsvoering. Bijv. wie heeft de hoogste vlaggenmast. De
bewaking en controle was stevig. En op de meest onverwachte momenten mocht je
dan weer wel en dan weer niet fotograferen. We moesten ook een verklaring
tekenen dat we op eigen risico daar waren. Er geldt ook een kledingcode voor
bezoekers. Geen jeans en zo. Anders raken de Noord-Koreanen in de war denken de
Zuid-Koreanen. Het vreemde is dat, zo vertelde Fons die er geweest was, dat
toeristen in Noord-Korea die daar Panmunjom willen bezoeken alle soorten
kleding die ze maar willen , mogen dragen. Al met al leek het ons een beetje
folklore, maar ze doen alles wel bloedserieus, zoals de schietklare houding van
de soldaten als we even een stap in Noord-Korea mogen doen in het gebouw waar
de grens dwars doorheen loopt. Andersom schijnt het net zo te gaan.
Direct na afloop en terugkeer in
Seoul hebben Sook, Maaike en Tamara zich een hanbok (Koreaanse jurk) laten
aanmeten. Sook en Tamara willen hem eventueel als trouwjurk gaan gebruiken.
Mooi spul.
15 mei 2003
De hele dag met de Koreaanse
familie doorgebracht. We kregen weer allerlei kado’s maar hadden gelukkig van
de rondreis ook kado’s meegenomen, zoals een doos groene thee van Nokchabat,
een fles siroop van Jeju Island (van het soort dat Koreanen elkaar graag kado
geven) en een (belastingvrij) gouden kettinkje uit Panmunjom. Voor de zussen
hadden we Hello Kitty poppen. Daar zijn ze hier gek op. Jake was er weer bij om
te vertalen. Daarna gingen we met de hele groep en de Koreaanse familie uit
eten (kip in het pannetje). Don kreeg wat kado’s als dank voor zijn goede
reisleiding en Wim hield een speech. Daarna nog wat drinken en koffers pakken.
We hebben er 2 grote tassen bij moeten kopen voor de souveniers en geschenken.
Maar nu lukt het wel.
16 mei 2003
Tamara’s Koreaanse vader stond erop
ons per auto weg te brengen maar we hadden zoveel bagage dat alleen Tamara,
Saskia en Wim, heel krap, nog meekonden. Ria ging per bus met de rest mee. Op
het vliegveld was ook de rest van de Koreaanse familie aanwezig om afscheid te
nemen. Het was heel emotioneel. Het vliegtuig vertrok om 13.30 uur Koreaanse
tijd (= 7 uur later dan bij ons) en we kwamen omstreeks half 7 (Europese tijd)
in Parijs aan, waar we weer om 20.30 uur (i.p.v. 20 uur) vertrokken om toch op
de geplande tijd (21.15 uur) op Schiphol aan te komen. Zeker wind mee.
Vanuit Parijs hadden we Fer en Hil
gebeld die gelukkig in staat bleken 3 van ons en een groot deel van de bagage
op te halen. Bas vervoerde Tamara en de rest van de bagage.
Toen we op Schiphol aankwamen,
ontbraken nog twee pakketten maar die doken elders weer op (verkeerde
transportband). De douane stelde nog wat indringende vragen, maar we gaven
blijkbaar de gewenste antwoorden. Gelukkig hoefden onze koffers en tassen niet
open. Thuis omstreeks half 11 ’s avonds, was het voor ons gevoel al 6 uur ’s
morgens en dat zonder geslapen te hebben !
Het was een mooie maar wel
vermoeiende vakantie, die we voor geen goud hadden willen missen.
Ben je
rechtstreeks op dit reisverslag terecht gekomen ?
Klik
dan hier
om op onze homepage te komen met
info
over Koreaanse eigenaardigheden en een handige
woordenlijst Nederlands – fonetisch Koreaans.