 Op een flinke afstand van elkaar kijken een donkerharige en een blonde man, met de ruggen naar elkaar toe, ieder een andere kant het beeld uit. De donkerharige zit vanaf het middel onder een geplooid laken, de blonde man is naakt. Tussen hen in een gapende leegte. Achter beiden hangen draperieën in de lucht als opengeschoven theatergordijnen. Een verwachtingsvol moment van ijzige stilte voor het stuk begint.
De sfeer is geheimzinnig of liever onheilspellend. Aan de horizon straalt de intens donkerblauwe lucht af op de harde kiezels waarop de mannen zitten. In de verste verte is geen teken van leven te bespeuren; geen enkel geluid vult de ruimte. Er groeit geen grasspriet. Het einde der tijden lijkt nabij.
Plotseling gooit de donkerharige man een gele spons de lucht in. Hoog aan de hemel komt hij tot stilstand waar hij verandert in een goddelijk licht. Een brede stralenbundel valt op het boek waarin de blonde man leest.
De arm van de spons gooier hangt als bevroren in de lucht. Het lijkt alsof hij de beweging met zijn laatste kracht heeft gemaakt. De kleur van zijn gezicht en lichaam verraden een overgang naar een andere wereld. De houding en huidskleur van de blonde ogen vitaal. Wordt hij geïnspireerd door de inhoud van het boek of door iets hogers?
Goddelijke inspiratie is het thema van Receiving the dead. Zowel mythologische als christelijke symbolen interesseren Rob Wiering (Mareeba, Australië, 1959). Of het nou gaat om een bosgodje, de goden nectar ambrozijn of de in azijn gedrenkte spons: zij brengen Wierings fantasie op gang en resulteren in tekeningen, verhalen en gedichten. Ook schilderijen en tekeningen van oude meesters en gedichten zoals van Stéphane Mallarmé vormen een niet aflatende bron van inspiratie. Met de donkerharige als metafoor lijken zij de schilder tot leven te wekken, zoals de blonde man misschien tot leven wordt gewekt.
Wierings werkwijze in Receiving the dead is academisch. Aan het schilderij gingen getekende studies vooraf. De onderschildering is grotendeels zwarte acrylverf. Vervolgens werd laag over laag de sterk verdunde olieverf aangebracht. De kunstenaar werkt heel precies en gedetailleerd.
Dat is zeker niet altijd het geval; soms is zijn tekenstijl veel losser en minder realistisch. Voor Receiving the dead zou dat niet gewerkt hebben. De gekozen schildersstijl zorgt ervoor dat de toeschouwer zich heel gemakkelijk kan laten meevoeren in de fascinerende, surrealistische wereld die Wiering oproept. Applaus!
Ineke Slootweg - kunsthistoricus
Terug naar overzicht recensies |
