Ik en mijn Jansen&Tielanus

PSCK4 – Jisp2  (1-1), 2-11-2008 – Vanuit de ziekenboeg kwam goed en slecht nieuws. Peter de Rover en Sander Kruijver gingen hun seizoensdebuut meemaken (= goed). Maar Peter Ulles knie, PAM’s string, Maartens enkel en Marco’s ribben, bezorgen de technisch directeur van uw 4^e elftal weer stres (= slecht). Hier en daar nog familieverplichtingen en ‘het feest is compleet’!
Gelukkig beschikken wij over onze officiele stand-in Peter Tania, die - mits hij in de spits mag acteren en niet te vroeg in de kleedkamer hoeft te zijn - ons team op deze prachtige zondag een twaalftal bezorgde. (ook dank aan mw. Tania die deze ochtend alleen op de fiets zat!)
Uit Jisp kwam het tweede elftal op bezoek. De wedstrijd tegen Zilvermeeuwen wonnen zij met maar liefst
11-0 en daarmee snelt de roem je vooruit. Door de wensen die Peter Tania aan zijn verblijf bij ons in de kleedkamer stelt, zijn wij genoodzaakt om wat zaken om te zetten. En zo kwam het dat Peter Metz centraal achterin kwam te spelen met Erik bij hem in de buurt. Ondergetekende en Bakkie namen de back-posities in en flankeerden zo dit duo. Jeroen zakte een linie en werd op het middenveld geposteerd, samen met Wouter, Sander en Peter de Rover. En dit alles onder de bezielende leiding van Marcel Jonker en Marco Kroon, die ondanks zijn fragiele ribbetjes de vlag omhoog mocht houden als daar aanleiding voor was. Snel werd duidelijk dat we aan elkaar gewaagd waren. Tegenover diverse aanvalsopzetjes van onze kant stonden een tiental hoekschoppen van Jisp. Totdat Jeroen in de 16 van Jisp tegen een overtreding opliep die vertaald werd in een pingel. Helaas spetterde Peter de Rover deze opgelegde mogelijkheid op 1-0 op de lat. Even later werd het evenwicht in pingels hersteld, toen een vermeende duw van Bakkie in onze 16, hem op een strafschop kwam te staan. Deze ging er in, ondanks dat Dave de goede hoek opzocht.
In de rust ging het verder nergens over, dus de tweede helft mochten we op jacht naar de gelijkmaker. Deze kwam op naam van Peter de Rover die zichzelf behendig vrij draaide en geniepig een hoekje vond waarin hij de bal prikte. Jisp wenste zich niet bij een puntendeling neer te leggen, maar van de volgende 10 hoekschoppen werd onze Dave en de rest van de verdediging niet echt zenuwachtig. Aan het einde van de wedstrijd volgt er dan weer een beetje heen en weer ge-ouwe-neel over de kwaliteit van de arbitrage, maar de al dan niet objectieve kijker, zal het met mij eens zijn; een gelijkspel deed de verhoudingen op alle fronten recht aan. Hierbij tevens geconstateerd dat dit potje onder de adequate leiding van Marcel tot een goed einde werd gebracht. Na afloop bleek dat Marcel al die tijd een geheim met zich meedroeg. Hij leidde ons deze ochtend in een fris roze onderbroek. Maar hij niet alleen. Ook Peter Metz had deze morgen een roze uit de kast genomen. Ik loop helaas een beetje achter in mijn Jansen&Tielanus onderfuk (verkrijgbaar in alle kleuren zolang het wit is). Volgende week meer nieuws uit en om de kleedkamer!?

Uw Jordi

 PS:    Livera heeft verbouwingsopruiming! Dus Harry, als er hierbij nog retro-onderbroeken van zolder komen……(!), dan zorg ik dat ze gewassen worden met PSCK-rode shirts voor het hippe roze effect!

Elke week proberen we weer de krant te halen. Niet omdat het spelpeil enige journalistieke waarde heeft, maar omdat het Dagblad voor de Zaanstreek elke zaterdag opvallende stukjes uit clubkrantjes publiceert in de column "Uitgesproken".
Ook is het misschien interessant om de wedstrijd nog eens terug te halen. Dan ben je weer scherp voor de 'return'.
(Zie ook de PSCK3 Pers Pagina)

"...een bijdrage van de allerlaatste man..."

Assendelft 7 – PSCK 4 (6 – 4) Zondag 19 oktober 2008 Door de afwezigheid van onze vaste verslaggever Koos, moeten jullie het dit keer doen met een bijdrage van de allerlaatste man van P4. Op zondag 19 oktober om 10.00 uur ’s ochtends in het langste dorp van Nederland, waar de vliegtuigen Schiphol elke minuut van de dag naderen, trad het zwaar gehavende P4 (een aantal geblesseerden, een aantal (on)aangekondigde afwezigen en de licht geblesseerden Marco (ribblessure door een “bootcamp” in Duitsland), Bakkie (knie deed nog zeer van vorige week) en Arie (de rug deed het weer)) met precies 11 man aan tegen het wisselvallig presterende Assendelft 7. Lichtpuntjes waren de rentree van Peter U, die nog geen minuut had gespeeld dit seizoen en de aangekondigde rentree van Peter de R (“volgende week ben ik er weer”).
Op het te droge kunstgras, waar de bal bij elke stuiter honderden zwarte balletjes deed opstuiven, kwam P4 totaal niet uit de verf in de eerste helft. Knullig balverlies en vele slechte passes resulteerden in een snelle 2-0 achterstand, waarna de eerste de beste aanval via Jeroen tot 2-1 gevolgd werden door een 3-1 en een eigen inzet op aangeven van Bakkie en dus een 3-2 ruststand. P4 zat nog in de wedstrijd, tot ieders verbazing.
De rust werd gebruikt voor de gebruikelijke tactische ingrepen, linies korter op elkaar, harder ingrijpen, buitenspelval opzetten etc. en met deze instructies was de 2^e helft nog niet zo heel oud, voordat het 4-2 stond. Daarna kantelde de wedstrijd daadwerkelijk, alleen was daar de blessure van Peter U voor nodig, die ervoer dat kunstgras niet meegeeft als je daar met je volle gewicht op je knie landt. P4 ging alles of niets voetballen, kreeg veel kansen via Maarten, een penalty van Bakkie op 4-3, nog twee tegentreffers en weer een goal van Bakkie. De wedstrijd eindigde in 6-4 en iedereen had uiteindelijk het gevoel dat er veel meer in gezet had.  
Eindconclusies; slechte eerste helft, redelijke tweede helft, weer veel kansen gemist en onnodig punten gemorst. De hoeveelheid spelers baart eigenlijk in alle wedstrijden zorgen.

 Groeten van Dave.

“… en wat ruiken we weer lekker …”

PSCK4 – De Kennemers8  (4-3), 28-09-2008 - Vorige week konden de kicksen nog worden vervangen door Keniaanse klompen. Maar dit weekend konden we er niet langer onderuit. Eindelijk de aftrap van seizoen 2008/2009. Toen ik deze ochtend mijn neus nabij het Noorzeekanaal buiten de deur stak, rook ik een heuse alarmfase-3-lucht. Een meur die ik herkende van de keren dat ik vroeger mijn oma in Vlaardingen bezocht. Ook daar hing altijd zo’n raffinaderij/havendamp. Met een geur van herkenning sprong ik op de fiets. Pierre Cardin Metz sloot zich even later aan en samen met Marcel Rochas Jonker reden wij gedrieën op naar ’t Kalf. Pierre zei spontaan dat hij zo genoot van die heerlijke herfst lucht, waarop ik hem verbaasd aankeek en zei: ”Jij komt toch ook uit Rotterdam!? Dan verwar je nu je oudste jeugdherinnering van affakkelend gas en benzeen met de geur van herfstpompoenen en eikels!” (Hij keek mij niet begrijpend aan en trok zijn neus op.)
Op ons sportcomplex aangekomen werden wij ontvangen door PAM ‘Old Spice’ van der Meijden. Hij maakte ons erop attent dat het tijd werd om ons te omringen met een van de geuren uit zijn nieuwe koffertje. Want dit seizoen omringt onze PAM zich niet alleen met Dolfijnen, maar ook met feromonen. Voor weinig wel te verstaan. Hij liet ons kennismaken met een lange lijst van reukwaters, gels en shampoos, waarmee wij onszelf en onze wederhelften verleidelijk zouden kunnen verfrissen. Nu hebben wij daar PAM normaliter niet bij nodig, maar Hollanders als wij zijn, staken wij de A4-tjes vol inspiratie voor het maskeren van transpiratie, dankbaar in onze zakken. (We gaan immers op weg naar Sint en kribbe.)
Dan de match. De jonge Kennemers hadden wat moeite met het tijdstip van aanvang. We werden dan ook beschuldigd van valse concurrentie wegens het (te) vroege aftraptijdstip van onze thuiswedstrijden. Twee minuten later knikte Maarten ‘Moschino’ Oussoren magistraal de 1-0 binnen. Een kwartiertje later egaliseerden de Beverwijkers de stand. Maar onze Jeroen P. Gaultier Barning rondde op fraaie wijze een snelle combinatie af en tekende zo voor de 2-1 voorsprong. Ook zijn volgende doelpunt bewees zijn neus voor de goal, want met een fraaie lob liet hij de Kennemer keeper kansloos. Onze verdediging bleek geruime tijd later helaas nog verblind door de schoonheid van zijn doelpunt. Dus één tegendoelpunt later trokken wij ons met 3-2 terug voor het genieten van een heerlijk geurend potje pick-wick. De tweede helft beklaagde de Kennemer gasten zich over de gevaarlijk lekkere Axe Choclate damp die opeens over het veld hing. En het gevaar in het veld was ook nog niet geweken, want een door De Kennemers benutte penalty bracht de stand een kwartier voor tijd op 3-3.  Onze Pierre ‘Cardin’ Metz, die deze ochtend met de aanvoerdersband de Hugo Boss mocht uithangen, bracht ons gelukkig de overwinning. Hij brak met hulp van J. Gaultier de vijandige linies open, en wist zo Keeper Calvin klein te krijgen. De eerste drie punten zijn binnen en uit de kleedkamer steeg een geur op van bloed zweet en Cool Water. Volgende week belooft onze old and spicey PAM zijn welriekende toverdoos mee te zullen nemen. Beverwijk zal andermaal worden opgefrist door onze aanwezigheid en wel tijdens de volgende wedstrijd tegen DEM.

Ik ga je ruiken!

Uw Jordi

“….. de ballen!?”.

PSCK3 – Purmerland3 (4-2), 2 december 2007. Die ochtend SMS heen: 8:47 naar MK te K “….. de ballen!?”. SMS retour “38 graden”.  SMS heen: 9:07: “Alle 4?” SMS retour “Ze noemen mij ook wel Herman de Stier” (met koorts red.).  Het is het  hele seizoen al wat stil is vanuit PSCK3. Gelukkig was er zo kort voor de winterstop eindelijk weer eens aanleiding om eens wat te laten horen. En die aanleiding begon al vroeg in de ochtend zoals u ziet. Wat wel zinvol is om te vermelden is dat MT te K twee weken geleden bij het afscheid na de 7-3 nederlaag tegen Fortuna Wormerveer, zo attent was om mij te verlossen van onze vier inspeelballen die ik anders per fiets vanaf het vijandelijke complex weer terug de Westerwatering in zou hebben genomen. Vorige week dacht ik nog, ach MK te K zal toch niet vergeten om de ballen mee te nemen….. (…)
Gelukkig konden wij vorige week tegen Zilvermeeuwen (3-3) even inspelen met geleende ballen. Daarom deze morgen toch even een ‘reminder’ en dan krijg je zo’n zootje onzin op je mobiel.
Uit de reactie in het Gastenboek op onze website afkomstig van tegenstander Purmerland bleek dat men zich vooraf terecht zorgen maakte: “Bij het zien van deze site gaat het me voor de wedstrijd van 2 december al dun door de broek….” Zie verder http://home.wanadoo.nl/schibo.
Het feit dat de tegenstander met 15 man kwam, gaf in elk geval aan dat er voldoende gemotiveerde mannen bereid waren om er tegenaan te gaan. De wedstrijd verliep redelijk hetzelfde als die van vorige week, met dien verstande dat scheidsrechter Jonker iets later in de wedstrijd een penalty toekende dan scheidsrechter Metz de week ervoor. Plus dat er dit keer géén rode kaart werd getrokken. Voor de rest was het resultaat hetzelfde: 1-0 door een penalty van Wouter. Helaas was deze voorsprong geen lang leven beschoren. Een onnozele trap in de richting van onze keeper Dave verdween helaas toch tussen de stokken. Maar ons geheime nieuwe hoekschopper, alweer MK te K, bracht de bal listig voor de goal van Purmerland waar Peter Ulle het meest attent op reageerde. Met dank aan Erik Sterk, die eindelijk eens een geldig doelpunt maakte deze eeuw, en Jeroen mochten we met een comfortabele 4-1 voorsprong de thee opzoeken. De tweede helft wist Purmerland door achterin eenopeen te gaan spelen de druk op te voeren. Verder dan een slippertje van ons kwam het niet. Sterker nog, de 5-2 lag menig keer in de lijn der verwachtingen.
Eindelijk wisten we de wedstrijd verder met en voor elkaar tot een goed einde te brengen, en dat had uw derde elftal nodig. Het was in elk geval reden om weer eens wat toetsen te beroeren.

Uw Jordi

 PS:      1. dank aan Marco Kroon voor de inspiratie!
       2. Alle PSCK’ers: Prettige Kerst (ballen)

“…was het de temperatuur/vocht-verhouding…”

Jisp3–PSCK3 (4-3), 15 april 2007. De 15^e april 2007 zal de KNMI-boeken in gaan als de zonnigste zondag van april sinds 1611, het jaar waarin Jisp zich afscheidde van Wormer. Het lieftallige dorpje Jisp (52° 30' NB 4° 50' OL)  is sinds jaar en dag in het bezit van de voetbalvereniging (u raadt het vast wel….) v.v. Jisp. De senioren kunnen er amper 3 teams op de been brengen, wat moge blijken uit het feit dat wij eerder dit seizoen slechts 7 Jisper-spelers mochten ontvangen op ’t Kalf. Hoe anders is het ‘thuis’ bij Jisp, wat PAM al tijdens de voorbeschouwing voorspelde. (PAM bereidt zich altijd zeer goed voor op een wedstrijd en heeft al zo’n 27 ontmoetingen tegen Jisp onder de noppen.) Zo wist hij dat Jisp-1 deze zondag niet in actie hoefde te komen, wat Jisp-3 wel eens een ander aanzien zou kunnen gaan geven. En dan te bedenken dat de doorsnee Jisper van nature al zo ongeveer anderhalf keer een Zaanse Kalver is. En onder al dat geweld had ook het B-veld al heel wat te lijden gehad. Het had dus hier en daar wat weg van een slagveld uit W.O.-I, want naast kraters en hobbels, deden de lijnen op het veld inmiddels denken aan loopgraven. Het wedstrijdformulier noteerde maar liefst 15 PSCK-ers aan; dat van Jisp slechts 11. Maar getuige de minimaal 2 kwaliteitsimpulsen die Jisp later zou gaan inbrengen, had PAM gelijk. Onder de verzengende hitte van de april-zon trapte wij af voor wat een slappe pot voetbal zou gaan worden. En hoe dat dan kan; ik weet het niet. Misschien was het de temperatuur/vocht-verhouding tijdens de wedstrijd, of misschien er vóór. Of toch het grote aantal spelers, wat het koppie doet denken dat er voldoende anderen zijn die het potje wel zullen breken. Lag het aan het veld dat gewoon te veel vraagt van onze nog steeds talentvolle en behendige spelers, die onder de omstandigheden net te veel energie en tijd verbruikten om de knikker onder controle te krijgen. We kwamen nog wel al morrend en mopperend op voorsprong, maar ergens gedurende 5 minuten in de tweede helft kwamen wij van een 1-2 voorsprong op een 4-2 achterstand. Op inzet van Arie werd er nog een 4-3 gescoord, waarop het nog ‘spannend’ werd tijdens een corner omdat keeper Dave opdook voor zijn collega en er zijn best deed om het verslag te halen. Maar helaas is hem dat niet gelukt. Hopelijk gaan de volgende twee partijen beter tegen de nummers twee en een.

 Uw Jordi

“… de eerste 3 punten van 2007 …”

PSCK3 - KFC8  (3-1), 4-03-2007 In tegenstelling tot de rest van de Zaanstreek had PSCK3 vandaag absoluut geen personele problemen. Maar liefst 15 man lieten niet weten te moeten wintersporten of zoiets. En omdat Maurits deze morgen als aanstaand vader een wat rommelende aanstaande moeder had achtergelaten in Assendelft, maakte ik hiervan dankbaar gebruik om hem de toegang tot kleedkamer en speelveld te ontzeggen, want dat scheelt weer een wisseltje.
KFC was aanmerkelijk gegroeid ten opzichte van de eerste confrontatie deze competitie; ze hadden de laatste maanden enorm veel King Corn gegeten en waren er onherkenbaar groot van geworden. Maar we lieten ons niet imponeren. We trokken op naar het KFC-doel en ontdoken na wat eerder mislukte pogingen eindelijk de buitenspelval en kwamen zo prompt met drie man alleen voor de keeper. Uiteindelijk mocht Robbert Gosman de bordjes doen verhangen. De rest van de eerste helft mislukte onze pogingen om verder uit te lopen. Met name Wouter wist helaas niet om tot score te komen. In de rust werd er druk geanalyseerd. We kwamen tot de conclusie dat de spitsen in een 4-4-2 opstelling dichter bij elkaar moeten spelen om elkaar tot steun te kunnen zijn en dat de middenvelders moeten proberen om beter georganiseerd op te trekken naar voren, danwel de verdediging tijdig bij moesten staan. Enig probleem is dat je er de nodige meters voor moet kunnen opbrengen, maar met drie verse wissels zou dit mogelijk moeten zijn. Als een technisch begaafd speler vervolgens kan worden overtuigd van het nut om niet altijd acties tot in het eindige door te zetten, maar dat tijdig een mede speler in stelling brengen ook tot prachtige plaatjes kan leiden, is zo’n theepauze een plezierig samenzijn. Want niet veel later werd een schitterende steekbal van Peter de Rover op Peter Ulle door deze laatste op waarde geschat en afgerond op 2-0. Even later dwong een mislukte buitenspelval Erik Sterk tot een overtreding in het eigen strafschopgebied en dat gebied heet niet voor niet strafschopgebied en dus werd er voor straf besloten tot een schop. Deze leidde tot een confrontatie tussen de beide doelmannen en die werd door de KFC-keeper beslecht. Maar wij waren vastbesloten om de eerste 3 punten van 2007 niet meer uit handen te geven. En om dit streven kracht bij te zetten liepen we uit tot 3-1.

 Uw Jordi

“…een donzen dekbed schijt niet (op het B-veld)!”

Zaandijk6–PSCK3 (5-2), 4 februari 2007. Mijnheer en mevrouw Jordi moesten deze week een nieuw dekbed. Er zijn vele soorten en maten, maar toch was de keuze snel gemaakt: ganzendons en wel in de maat 240 x 220 (de grootste!) En dat zouden meer PSCK’ers moeten doen! Daarom, nú te koop in de PSCK-kantine: Het PSCK-dekbed van 100% Kalver ganzendons! Dus ruil uw texeler of synthetische dekbed deze week nog in voor het PSCK-dekbed. Want een het PSCK-donzendekbed schijt niet (op het B-veld)!
Oh ja, er werd dit weekend ook nog gevoetbald tegen Zaandijk6. Binnen 10 minuten stonden we virtueel voor met 0-2, maar dat telt uiteraard niet. Ongelukkig uitverdedigen leidde daarna tot een 1-0 achterstand. Gelukkig wisten we dit nog te neutraliseren tot 1-1. Maar de eerste helft zou met 4-1 worden afgesloten. In de rust was de analyse snel gemaakt. Te slap, te traag, en niet te vreden. We speelden soms als domme ganzen, maar we beloofden collectief beterschap. Maikel Jochemsen viel in en had de schone taak gekregen om de angel uit de Zaandijk-aanval te halen. En dat zou hij uitstekend doen! Voor het overige had Zaandijk moeite om staande te blijven tegenover zoveel gemotiveerde tegenstanders. Ze hingen daarom vaak hinderlijk aan alles wat er aan Rood-Zwart voorbij kwam. Het tenue hield gelukkig stand. Zo’n kwartier voor het einde kregen we weer eens een welverdiende vrije trap op 25 meter van het Zaandijk-doel. Robbert Gosman trad op als grote afleider, want iedereen dacht dat hij zou worden aangespeeld. Maar Peter de Rover verraste alle aanwezigen door de bal prachtig  juist rechts van de muur en langs de keeper te draaien. Helaas waren we niet bij machten om het tij te keren en moesten we toch nog een tegentreffer incasseren uit een fraai genomen hoekschop die door Zaandijk onhoudbaar werd ingekopt.

 Uw Jordi

 PS: Volgende week ziet u “PSCK3 in Pink”, dankzij Bakker Bart en Jeroen Barning.

“Is Bakkie nou zo goed, of …….”

PSCK3 – Westzaan3 (1-2), 28 januari 2007. De eerste wedstrijd van 2007 voor uw derde elftal werd deze zondag gespeeld tegen onze Westzaner vrienden. Eerst dronken wij met de tegenstander en scheidsrechter Theo Gijssen gezellig een kopje koffie. Een mooie gelegenheid om gelijk de fris-oranje gekleurde spelerspassen te bespreken. We mochten aftrappen op het A-veld dat er fris en ganzenstrontvrij bijlag. Wij stellen daarom ook het bestuur voor om ook het B-veld te voorzien van een tribune en een hekwerk met reclameborden. Want blijkbaar weerhoudt dát wel die rotte ganzen om een grasmat te beschijten.

Nadat de opstelling werd aangepast aan de wél tijdig opgekomen spelers, mochten we beginnen. Ongeveer 15 minuten later bereikte Westzaan ook de status van elftal. Niet dat 10 of 11 tegenstanders veel uitmaakte, want we zetten ze net zo makkelijk vast op eigen helft. We waren bij tijd en wijlen zelfs gevaarlijk. Het is alleen erg vervelend dat Westzaan een keeper op goal heeft die kan keepen. Niet langs te komen bij die gast! We deden echt ons best, maar we konden hem maar niet verschalken. Dus met 0-0 de rust in. Om moedeloos van te worden! “Mannen voor de tweede helft stel ik voor: passeer eens een tegenstander, maak een verrassende combinatie en scoor eens een doelpunt….” (stilte) Groep: “Was dat het, of komt er nog meer!?” Ik: “Nee, dat was het en meer zou ik niet weten” Groep: “Oké, coach, gaan we doen!” (lekker simpel hèh dat voetbalspelletje). In de tweede helft ging alles eigenlijk zoals gepland totdat een Westzaner bij Bakkie op zijn voet ging staan en hij het veld hinkend moest verlaten. Hij werd vervangen door Marco Kroon. En vanaf dat moment gaven wij de wedstrijd uit handen en stonden opeens met 0-2 achter! En telkens als we dan 10 tegenstanders hadden verschalkt, stond daar weer die vervelende doelman. Toch jammer dat ze die niet in de winsterstop aan AZ hebben verkocht, anders zouden wij zeker de drie punten op ’t Kalf hebben gehouden. Drie minuten voor tijd kregen wij een vrije trap. Ik meen dat het Wouter was die hem nam. Hij bediende Peter Ulle die met een werkelijk schitterende Engelaar-achtige-volley eindelijk scoorde. In de laatste minuut zou er zelfs nog een gelijkmaker hebben kunnen komen. Maar dat stak de grensrechter van Westzaan een stokje voor (omhoog).

 Uw Jordi

“PSCK3 zegt nee tegen kunstgras”

Purmersteijn9 – PSCK3 (6-2), 17 december 2006. Nog steeds géén handschoenen in de jas, de ruitenkrabber ligt nog ergens onder de autostoel en de geur van snert geeft een “Nog Even Niet!!-gevoel”. En nog nooit eerder was er een wedstrijd doorgegaan op 17 december 2006. Gezien de staat van het Nederlandse gras dat toch wel wat heeft geleden onder die wekelijkse belasting, was er reden genoeg om stiekem een beetje de gokken op een afgelasting. Maar deze bleef uit.
Om 13.00 arriveerden wij op Sportpark Purmersteijn en daar werd de reden van spelen duidelijk: kunstgras! Primeur dus voor PSCK3: spelen op kunstgras! Welnu, club-voorzitters van Nederland: PSCK3 zegt nee tegen kunstgras, want Purmersteijn won met 6-2, net als Heracles te veel wint op eigen veld en KFC te hoog staat als promovendus. Want het is gewoon anders en wat PSCK3 betreft niet leuk. Maak een sliding en je zit opeens vol met allemaal rubber balletjes. Die balletjes vullen de gaten die worden geslagen in je ledematen, zodra je de wrijving meemaakt van vlees over een monofilament polyethyleen vezel. En die bolletjes in je lichaam zullen er voor zorgen dat je bij je aankomend vertrek via Schiphol heel wat uit te leggen hebt aan de douanier bij de D-pier. En dan blijkt ook dat PSCK3 het slidings-wapen opeens niet zo spontaan meer uit de kast trekt en dat scheelt weer zo hier en daar een tegentreffertje. Tot overmaat van ramp gaat het spel ook nog eens een stukje sneller dan normaal in de achtste klasse. En als we snelheid echt zouden waarderen dan hadden we wel en zaalvoetbalteam opgericht. Ter illustratie, de enige keer dat onze links-back, Maurits op tijd kwam, was bij aanvang van de wedstrijd. Voor de rest kwam hij chronisch te laat. En dit heeft menig passerende tegenstander aan den lijve ondervonden als onze ‘Mau’ weer een voorbijganger onbenullig  torpedeerde, in plaats van de bal listig weg te tikken. Verder was duidelijk dat het spel opvallend vaak moest worden onderbroken omdat er een speler op de grond bleef liggen met een grimas op het gezicht en één hand op een pijnlijke schouder. Want elke touché met moeder kunst-aarde deed gewoon zeer.
Dus Paul, wat ons betreft liever ganzen stront, modder en een afgelasting, dan kunst, want kunst doet au!!!

 Uw Jordi

“…AJAX, Feyenoord, Groningen, PSCK3…”

SVA7 – PSCK3 (6-0), 26 november 2006. Voorafgaand aan de wedstrijd werd in de kleedkamer onder leiding van Peter Ulle nog een rondje: “wat kozen wij” afgenomen. Ik zal u de uitslag besparen, al zou op basis van ónze stemmen een coalitie diezelfde middag nog een feit zijn, zonder dat er ook maar iemand bang hoefde te zijn voor afschaffing van de hypotheekrente, een oplopend begrotingstekort of fiscalisering van de AOW. Vermeldenswaardig is wel dat onze discussieleider opbiechtte dat hij was bekeerd tot het CDA. Maar het feit dat menig kerkbestuur in het bisdom zich sinds kort tot Peter Ulle kan wenden voor restauratie van al het glas-in-lood erfgoed, berustte op louter toeval, zo verzekerde onze ambitieuze restaurateur ons vroom.
Uw derde elftal verkeerde deze week in uitstekend gezelschap. Want net als Ajax, Feyenoord en Groningen, verloor PSCK3 dit weekend met grote cijfers zonder dat hierop ook maar iets viel af te dingen. Onder toeziend oog van jong en oud langs de lijn, kon worden waargenomen dat wij op geen enkele wijze, maar dan ook geen ene enkele wijze in staat waren om maar iets tegenover de opponent SVA uit Assendelft te plaatsen. De tegenstander was ons fysiek de baas en mocht nagenoeg ongehinderd opbouwen om vervolgens vanuit alle hoeken en gaten schoten afvuren op keeper Dave. En net als Timmertje dit weekend 130 kilometer verderop zou meemaken, moest Dave zijn moedige maar eenzame verzet weldra staken. Met een 3-0 achterstand werd in de rust besloten om net te doen alsof we de tweede helft met een schone lei zouden beginnen. Kortom, na verkwikkend bekertje thee in de buk, betraden wij de Assendelver-arena met de zon en wind in de rug, een fictieve 0-0 stand op het bord. Gewoonlijk hebben we last van een Kalver-tien-minuutjes. Dit betekent dat we doorgaans de eerste 600 seconden moeite hebben om de juiste draad weer op te pakken. Maar zelfs dit liep anders dan anders. We zaten opeens wel lekker kort en fel op de tegenstander, met of zonder bal, plaatsten strak van leeuw naar leeuw en het leek er zelfs op alsof we de tweede helft virtueel op voorsprong zouden komenenazonder resultaat vervielen wij weer in de routine van de eerste helft en incasseerden weder. Maar na deze kortstondige opleving - zonder resultaat - vervielen wij weer in de routine van de eerste helft en incasseerden wederom 3 tegendoelpunten. Kortom PSCK3 heeft sterallures.

 Uw Jordi

 PS: kijk op de Ulle-stemwijzer: www.hetglazenambacht.nl

“…van die sterren…”

Purmerland5 – PSCK3 (3-4), 19 november 2006. Deze zondag zowaar eens geen problemen in de personele sfeer. Sterker nog onze secretaris belde vrijdag op of het derde niet iemand van het zaterdag wilde overnemen en zaterdag ochtend belde ook René Hondeveld met de vraag of ik nog mensen nodig had. Kortom, de sterren zijn PSCK3 goed gezind (en dat mag ook wel zoals u in de krant heeft kunnen lezen). Met maar liefst 14 man aan eigen personeel trokken wij naar Purmerland, inclusief dus de kersverse opgedoken rechts-back, Maikel Jochemsen. Hij kreeg tot taak de vaste waardes op deze positie scherp te houden, dus half PSCK3 lag in de stress. Tot mijn stomme verbazing was TomTom in staat om menig speler tijdig in Purmerland te laten arriveren. Ik was – op eigen kracht overigens – zowat de laatste ter plaatse, en dat is in het verleden wel eens anders geweest (hè Ulle). Terwijl wij het B-veld betraden, waar de sporen van de dag ervoor, de trainingsarbeid van de afgelopen 3 maanden en de oefeningen van het derde bataljon infanterie zo hun sporen hadden nagelaten, herinnerde keeper Dave mij eraan dat PSCK3 hier ooit eens met 12-4 was afgedroogd. En dat was voor de aftrap tegen de nog ongeslagen lijstaanvoerder van de 8^e klasse 822 niet echt leuk nieuws. In mijn archief kom ik overigens geen verslag van die bewuste pot tegen (beetje vreemd!?). Purmerland had gelukkig een groot feest gehad de avond ervoor en had een serie geblesseerden waar men geen beroep op kon doen. Maar om dat nu als excuus aan te voeren voor de 0-3 ruststand, doet geen recht aan de inzet van PSCK3. We combineerden lekker vanuit onze geliefde 4-4-2 opstelling en dreven de tegenstander door een niet te missen goal van Arie en twee van Peter de Rover, tot wanhoop en frustratie. Maar ook wij hadden hier en daar puntjes van kritiek in de richting van de scheids, die tussen met moment van overtreding en zijn fluitsignaal vaak een betrekkelijke stilte liet vallen, zodat iedereen in de tussentijd zijn zienswijze kon geven op wat zich naar zijn mening had afgespeeld. In de rust besloten we dan ook plechtig om ons niet te laten verleiden tot wat dan ook. Maar ook Purmerland had zich wat voorgenomen. De gehele tweede helft zouden wij behoorlijk onder druk komen te staan. Zo kwam Purmerland zelfs op 3-3 via een veldgoal, een (te) snelle vrije trap en een penalty. Maar zoals in de inleiding al vermeld (van die sterren), een Purmerland verdediger passeerde onder druk van onze aanvalslinie de eigen doelman in de slotminuut. En zo bezorgden uw derde elftal de koploper de eerste verliespunten en maar liefst 3.

 Uw Jordi

“Het mooiste is het wanneer Gosman een keer niet wordt betrokken in een aanval”

PSCK3 – VVZ5 (0-4), 28 oktober 2006 – Dit keer koos Koos ervoor om met Jeroen Barning te starten in de plaats van Arjen van Rietschoten, die samen met Erik Sterk en Peter de Rover de Efteling verkoos boven een krachtmeting met VVZ. Met de grote sterke Robbert Gosman en Jeroen Barning in de punt van de aanval kunnen de overige PSCK-spelers de bal altijd kwijt. Barning is altijd aanspeelbaar over de grond en Gosman altijd over de grond én door de lucht. De temperamentvolle Assendelver toonde gisteren weer zijn enorme waarde voor de Kalvers. Bijna iedere aanval begon bij hem. Het mooiste is het wanneer Gosman een keer niet wordt betrokken in een aanval. Dan maakt de spits met prachtige gebaren en een enorm teleurgesteld hoofd duidelijk waarom dat beter wél had kunnen gebeuren.
Bovenste regels zijn nagenoeg ongewijzigd overgenomen uit een professioneel wedstrijdverslag van AZ – Utrecht zoals dit op maandag 29 oktober in een krant verscheen (Robbert = Shota).Verdere vergelijking gaat helaas niet op. Omdat PAM’s String niet meer wilde, stonden we na 10 minuten met 10 helden die dapper in staat bleken om VVZ6 op 0-4 te houden. Verder een wedstrijd om trots op te wezen. Sportieve strijd waarbij wij eigenlijk best wel een (doel)puntje verdienden. Na de wedstrijd spraken onze VVZ broeders in de kantine nog even met ons over een mogelijke fusie. Is goed: wij hebben al een goede naam. v.v. PSCK, al is het zonde van de r.k.

 Uw “plagiaat” Jordi

“Zeker is zeker, mijnheer pastoor kan tevreden zijn”

PSCK3 – OFC5 (10-1), 22 oktober 2006 – Op weg naar de aftrap tegen OFC wachtte Bakkie een verrassing in de kleedkamer. Want onze Marcel die ‘de lief en leed-pot’ beheert, kon eindelijk de traditionele waardebon uitreiken die het gezin Uiterwaal nog tegoed had. Dit vanwege de gezinsuitbreiding van enige tijd geleden alweer. De waardebon zal ten goede kunnen komen aan maandverband of scheerschuim; het is allemaal niet bij te houden binnen uw derde elftal. Zeker is zeker, mijnheer pastoor kan tevreden zijn.
OFC dus deze week. Omdat de slag om KFC mij zwaar was gevallen besloot ik met dank aan Rene Hondeveld om mijn plaats af te staan aan Maarten. Ik nam plaats in de prachtige dugout langs het A-veld. En nog voor ik goed en wel mijn klembord en pen in de aanslag zat, moest ik alweer professioneel opspringen, want de 1-0 kon worden genoteerd. Ik meen dat het Robbert was die zijn eerste van 5 doelpunten scoorde. Andere goals: Peter de Rover, wederom kappend en draaiend en tot slot een leep schuivertje. Wouter met een goedmakertje van vorige week; een prachtige vrije trap - met visie - ineens over lange afstand met een mooi boogje over de keeper. Jeroen met…. (ik weet het niet meer, sorry Jeroen!) Maarten, ook goed voor een goaltje (ik meen een inprikkertje rechts naast de doelman). Arjan/Arie die onmisbaar de bal opzij gelegd kreeg en afmaakte.
Nu nog even terug naar de beschrijving van de elfde goal die wij scoorden. (huh, hoezo elf, het was toch 10-1) Jawel, dat klopt, maar ze kwamen allemaal van PSCK-voet. Zat ik net weer terug in die prachtige dugout aan de zus van Erik Sterk te vertellen dat sinds hij een eigen hut heeft, hij een stuk beter is gaan voetballen. (Het geld gaat immers nu op aan Eigen huis en Tuinkabouter in plaats van Drank & Kauwen) Is het Erik in staat om plots voor Dave op te doemen en hem onhoudbaar op aangeven van OFC te passeren.
Deed OFC nog wat terug? Ze hadden wel een grappige spits meegenomen. Zo nu en dan werd hij aangespeeld en afgefloten. Dan begon hij vervolgens al zijn medespelers luid uit te leggen hoe zij hem in zijn eigen buitenspel-val hadden laten vallen, en dat dit toch nooit zou zijn gebeurd als hij zichzelf in stelling had kunnen brengen (vermakelijk). Tegen het einde van de wedstrijd kregen onze eigen verdedigers wat medelijden met de tegenstander en deden ze hun best om ons nog eens te laten aftrappen. Maar Dave wist met uitstekende reddingen te voorkomen dat OFC aan scoren toe kwam. Een historisch reeks kan worden genoteerd; 9 punten uit de laatste 3 wedstrijden!

 Uw Jordi

“…als een pinguïn op de Noordpool!”

KFC8 – PSCK3 (2-5), 15 oktober 2006. Net een heel weekend “KFC” achter de rug als ik u dit schrijf op maandagavond 16 oktober, “the day-after”. (Hoezo dat dan ….?) Tot mijn schaamte moet ik u bekennen dat mijn 10-jarige en tevens oudste zoon als pupil gehuld wordt in blauw-rood in plaats van zwart-rood. Ik heb nog gepoogd zijn inschrijving te verduisteren door het e-mail verkeer met de KFC-secretaris te ‘scrambelen’, maar mijn wizz-kid kwaliteiten houden gelijke tred met mijn voetbal talent, m.a.w. mij zoon zit op KFC. De eerste keer dat ik er rondliep mét zoon maar zònder PSCK-voetbaltas, voelde ik mij als een pinguïn op de Noordpool (ergens wel bekend, maar ’t voelt toch niet goed). Deze zaterdag verloren ‘wij’ met de E8 van KFC E7 (zie verslag in clubblad van KFC, De Zijlijn). Dus revanche stond gepland voor zondag tijdens de ‘uit’-wedstrijd tegen KFC8. Vooraf werden we alweer geconfronteerd met een primeur, want KFC deed een beroep op een inval-ster (met speelsterspas) en men vroeg netjes of wij daar bezwaar tegen hadden. En u raadt het al; wij zijn niet zo moeilijk! We gingen lekker van start en stormden redelijk frivool vanuit de inmiddels gekoesterde 4-4-2 opstelling richting het KFC-doel. En dit resulteerde al vrij snel in een 0-2 voorsprong, waarbij de laatste goal op aangeven van Wouter als eigen-KFC-inzet kon worden genoteerd. Om de sfeer een beetje goed te houden, mocht deze ongelukkige speler van ons vervolgens Dave verschalken (sorry Dave). Met 1-3 de rust in voelde goed. Nog even iedereen erop gewezen dat we na rust de eerste 10 minuten weer goed op onze tellen moesten passen. Dit leverde helaas wat verwarring op, want na 10 tellen scoorde KFC. Gelukkig behielden wij daarna de controle en het overwicht, alleen helaas niet altijd het overzicht. Want wat kregen we kansen om de voorsprong uit te bouwen! Menig doelpunt telde ik al voordat de bal in het netje zat. Bedenkelijk hoogtepunt was een situatie met een doorgebroken Robbert Gosman die in een zwak moment oog had voor een nog vrijere Wouter, die vervolgens voor open doel het verschrikkelijke geluid van bal op kruising deed produceren. Gelukkig was er tussen alle gemiste kansen door hier en daar ruimte voor een doelpuntje, waarbij er een mooie van Peter de Rover bij zat die kappend en draaiend er eentje in prikte. Hierbij opgeteld de 3 van hofleverancier Robbert Gosman en de eindstand was rijp voor het wedstrijdformulier.

Leuk moment in de 85^e minuut: toen de bal in de bossages was verdwenen riep één KFC-er, die er om onbegrijpelijke redenen nog veel zin in had, kwaad vanaf de andere kant van het veld: Hé man, pak die bal!!! Waarom pakt nou niemand die bal, man!!? Schiet nou toch op, man!! De overige KFC-ers keken hem een beetje dom aan, en zeiden: doe toch rustig man, want ’t wordt al geregeld, man!! (best handig zo’n dame in je elftal, want uit het struikgewas kwam vrouw met bal ;-)

 Uw Jordi

 PS: Pinguïns komen uitsluitend voor op de Zuidpool. (bron: Triviant – Family Edition)

“De eerste 3 punten voor P(AM)SCK3!”

Fortuna Wormerveer 6 – PSCK3 (1-3), 8 oktober 2006. Vandaag was er voor velen sprake van een hernieuwde kennismaking op bekend terrein. Alhoewel, zo bekend is het nu ook weer niet meer, want het WFC-complex van Fortuna Wormerveer kent inmiddels twee kunstgrasvelden, en met een dergelijke mat hebben wij nog nooit kennis gemaakt. Nu ruikt het in de buurt van onze Forbo-vrienden toch al niet zo naar gras, dus dat nadeel van kunst ten opzicht van de echt pollen zal in Wormerveer geen punt van discussie zijn geweest. Wij kregen echter een “echt” veld toegewezen. Zo eentje waar je meewarig naar kijkt en constateert dat de grasmaaier bij Fortuna kennelijk ook al uit de gratie is. Kortom, hard en strak inspelen zou een belangrijk wapen zijn (oehps!?) om de weerstand van het gras te breken. PAM wachtte mij op en dat vond ik fijn, want ik besloot hem deze dag tot wapensmid te benoemen. Dit betekende dat hij wat mij betreft de opstelling mocht maken. Hij kwam tot wat verrassende positiewisselingen, en hij zette mij onmiddellijk buiten de selectie(!?) Zoals voorspeld had PSCK3 bij aanvang wat moeite om met de juiste krachtsinspanning de bal op het juiste moment en snelheid over te dragen van het ene team-lid naar het andere. Maar dit was wonderwel niet schadelijk voor ons, want de tegenstander werd voldoende afgehouden. Het was Robbert Gosman die met een bekeken schuiver, de eerste uitbraak omzette in een 1-0 voorsprong. Dit werd mede mogelijk gemaakt door Dave die met een geplaatste verre uittrap een hoop gras overbrugde. Een tegengoal uit een niet te sterk verdedigde hoekschop zette echter snel daarna alweer de gelijkmaker op het bord. Peter Ulle bracht ons de rust op aangeven van ene Van Leeuwen (of die andere). We verzuimden helaas om verder afstand te nemen door niet altijd de juiste beslissingen te nemen op het moment dat de kans rijp was.

PAM zag dat met name het laatste kwartier van de eerste helft er vanuit een 4-4-2 opstelling geen kans meer werden weggegeven en adviseerde ons om met name de eerste 10 minuten na de rust zeer geconcentreerd te voetballen. En dat deden we dan ook. De publiekswissel die PAM zichzelf vervolgens toedichtte verraadde dat de PAM er na 60 minuten spelen alle vertrouwen in had. Een 3-1 door Gosman, die door mij(!) vakkundig werd aangegooid vanaf de zijlijn, want ook ik mocht zelfs even meedoen - omdat Peter Ulle last kreeg van acute plastic hooikoorts door alle kunststof pollen in de lucht - stelde onze overwinning veilig.

De eerste 3 punten voor P(AM)SCK3!

 Uw Jordi (De Ingooi-Leeuw)

“Waarom zit er eigenlijk geen dag tussen zondag en maandag!?”

PSCK3 – Zaandijk6 (2-4), 1 oktober 2006 – In een week met een hoog Ik-mag-je-gehalte, verwacht je natuurlijk dat iedereen staat te trappelen om deel uit te maken van om ’t Kalf te vertegenwoordigen in de wedstrijd tegen Zaandijk. Maar net zo min als dat de bondscoach afwijkt van onbegrijpelijke uitgangspunten, was het deze week onmogelijk om een elftalfoto te maken waarop de voltallige selectie in ons eigen tenue kon worden vastgelegd. Dus werd er op de jaarvergadering van afgelopen 26 september jl. al de basis gelegd voor de aanloop naar de start van deze wedstrijd. We zochten namelijk een scheidsrechter bij afwezigheid van Marcel Jonker en ‘reserve’-scheids PAM v/d Meijden, voor de wedstrijd tegen onze Zaandijkse broeders. Theo Gijsen werd gelukkig na lichte overreding bereid gevonden om ons te fluiten. En zo had Theo al dagenlang last van wedstrijdspanning en had uw Jordi op maandag al weer minder stress, want de scheids was al geregeld! Vervolgens werd Jos Verstappen benaderd. “Hée Sjoske, alsde Gij nu’ns nie op Zandveurt giet rieden, dan hebbe wie tweu afzegginge minder.” “Is goe!”: sied Sjoske. Maar helaas, PSCK3 leverde ondanks afwezigheid van onze A1 vertegenwoordiger een niet onaanzienlijke bijdrage aan het race-spektakel in onze nationale badplaats. Hierbij opgeteld nog wat andere afwezigen, en de spoeling was dun. Toch werd er een opstelling op de mat gelegd die ongeveer dezelfde kwalitatieve prestatie leverde als vorige week. Want we kwamen wéér op voorsprong, ditmaal dankzij Arie, kwamen met 1-1 de kleedkamer binnen, kwamen op 2-1 voorsprong door Peter de Rover en gaven de drie punten vervolgens weer snel uit handen. Daarna was de pijp wéér leeg en werd deze wederom keurig bij Maarten ingeleverd.

Als positief punt konden we na afloop constateren dat we deze wedstrijd conditioneel weer iets verder zijn dan vorige week, wat hoop geeft voor de 22^e speelronde. En dat was dus de enige winst van deze zondag. Alhoewel, voor de geestelijke verrijking zorgde onze Peter Ulle, die na afloop van de wedstrijd hardop overpeinzend tot de conclusie kwam dat het wel heel erg jammer is dat er geen dag zit tussen zondag en maandag; dan zou de eerste werkdag van de week niet zo (spier)pijnlijk meer hoeven zijn.

 Uw Jordi

PS: Theo, nogmaals dank voor het fluiten, dat zelfs voor ons doen van een uitzonderlijk hoog niveau was: chapeau / petje af!

Texel by Tent , zonder tent (Part IV) 20-05-2006

 Lieve voetbalvrienden en -vriendinnen,

 Het was eind maart toen ik samen met Sonja, mijn enige en wettige echtgenote, reeds voorbereidingen trof voor het competitieslot van uw derde elftal. Want toen fietsten wij vanuit De Koog net zo lang over het eiland tot ik een bordje ‘Oosterend’ zag. Ik stelde haar voor om even van de geplande fietsroute af te wijken en kennis te maken met de bevolking van dit deksels prachtige Texels dorpje aan het einde van het Oosten, om een kopje thee te gaan drinken in ‘De Kroonprins’, een etablissement dat ook bij daglicht de moeite waard is en waar men ook een puik zakje blaadjes in bakje heet water kan laten zakken. Aan de bar zat een bekend gezicht; het gezicht van Snots. Ik begroette hem, maar hij gaf geen blijk van herkenning. Niet vreemd want de laatste keer dat ik hem zag had ik een zootje lelijke gasten mee, en dat was nu wel even anders! Pas toen ik het begrip PSCK liet vallen, wist hij zich onmiddellijk te herinneren dat wij hem bij ons laatste bezoek een PSCK-shirt hadden toegezegd (eerlijk was eerlijk, zijn geheugen had die bewuste avond beter doorstaan dan dat van mij). Ik vertelde Snots dat ik al een jaar op zoek was naar de perenlikeur, die ik tevens als reden aanwees voor mijn amnesia. Trof ik dat even, want ‘Kroontje’ wat de naam is van deze versnapering, werd vanuit ‘De Kroonprins’ als huisborrel exclusief geschonken. Met een fles onder de snelbinders, fietsten wij door naar Ome Sieme’s Sportpark. Aldaar leidde ik mijn eega over het complex, door de gloednieuwe kantine en stelde haar voor aan S.V.O. voorzitter Ewald (en al mijn nieuwe vrienden). Conclusie: ik mocht weer naar Texel met PSCK3, want ze zag dat het goed was! Het was zaterdagmorgen 20 mei. 12 man hadden zich verspreid over 3 auto’s. Met zicht op de boot die ons zou verlossen van het vaste land, lieten wij ook donkere wolken achter ons. Tegen alle voorspellingen in reden wij zelfs de zon tegemoet. En in ‘ons’ dorp aangekomen, was het gras groen, de lucht blauw en de aftrap voor het toernooi al verricht. Niet alleen drie S.V.O. teams waren ingedeeld, maar ook onze vrienden uit Badhoevedorp, bekenden uit Oosthuizen en de 1^e klasse zondag-veteranen van het Amsterdamse Taba waren van de partij. Omdat mijn hamsnaar mij nog steeds parten speelt en PSCK3 zonder een Skilder binnen de lijnen gewoon minder leuk is, deed mijn broertje mee (want die is ook grappig om naar te kijken). Met de vlag in mijn hand zag ik dit verlengstuk van mijn DNA als professioneel amateur basketballer om zijn tegenstander heen dribbelen. Maar ik zag ook dat de eerste drie wedstrijden net als de toss verloren gingen. Gelukkig had de scheids medelijden en gunde ons de wind mee voor wedstrijd 4. Inmiddels had ik de gladiolen boven de dood verkozen en gelegenheidsspits Ad terugverwezen naar achter de bar. Met rechte rug en brute bluf kwamen wij met 2-0 voor (frommelgoal van Paul en lekker puntje van Peter de Rover). Nog even werd het spannend toen de 2-1 werd opgetekend Maar Torwachter Marcel Jonker, die na jaren weer eens onze doellijn bewaakte, wist erger te voorkomen. Zo zag de familie Sterk die een zware delegatie had afgezonden dat P3 stuiptrekkend een overwinning behaalde. De laatste wedstrijden eindigden in gelijke spelen. De veteranen van S.V.O. sloten het toernooi winnend af en bewezen zo dat ooit de jeugd de toekomst had. Die avond genoten wij van de gerookte Rode Poon, de BBQ en de nodige Dommelsche biertjes. En natuurlijk van de traditionele loterij die voor de tweede keer gehouden werd. Deze werd fantastisch gesponsord door onze Gobelinsky Sport vrienden, die maar liefst 4 ballen als prijs leverden. In ruil voor de gekochte lootjes wonnen wij er ook nog eens twee terug (lekker!) Ook Erik leverde zijn bijdrage toen hij zijn 18+ dvd van vorig jaar weer brandschoon inleverde als prijs, omdat hij dat gezeur van ons om illegale kopieën zat was. Wie deze gewonnen heeft is mij niet bekend (echt niet!). Ontroering maakte zich van de menigte meester toen onze Paul zijn stem verhief en zijn aanstaande collega-voorzitter een prachtig ingelijst PSCK-tenue overhandigde. En ook Snots en onze vriend/barman Ad kreeg het Rood-Zwart, maar dan omgehangen. Onze hofleverancier van doelpunten, Robbert Gosman worstelde inmiddels nog steeds met de wetenschap dat hij op Texel nog altijd droog stond, qua doelpunten en zo. Regelmatig had hij die middag belendende percelen met zijn schoten voorzien van ballen die geen doel hadden getroffen. De rest van de avond hebben we Gosman dan ook niet meer gezien. Hij was voortdurend in gesprek met zijn Tedje Troost. Gelukkig staat het sportpark vol GSM-masten, dus was de ontvangst van de adviezen prima. Alleen s’nachts had hij het nog zwaar omdat hij zijn lekke luchtbedje had opblazen en provocerend onder de Grohe knoppen in de doucheruimte had neergelegd. Dus scheet hij bagger elke keer dat er weer er “knoppie!” werd geroepen, en Gossie in afwachting was van een koude douche (die maar niet kwam; lief heh). Toen de meeste mandjes inmiddels waren gevuld met zwaar zagende, uitgetelde PSCK-ers, kroop Paul nog door het gras op zoek naar zijn autosleutels. Het was vertederend toen hij midden in de nacht de kleed-slaapkamer-3 binnenkwam, het licht aandeed en slingerend van muur tot muur bekende dat hij na een kwartier buigend voor zijn Audi besefte dat bij daglicht de kans op resultaat tikkie groter zou zijn. (… en waar is Gosman, trouwens: “Knoppie!”)

De volgende ochtend ging Gosman ons dapper voor in de strijd, toen hij met heet sop en dweil de prut-plavuizen van de kantine weer op eigen kleur bracht. Zo scoorde hij toch nog (eeuwige roem) en overwon hij het vuil. Onder begeleiding van de zon verlieten wij een stralende sportcomplex op weg naar het bootje van 11 uur. Ome Sieme keek neer op ‘zijn’ sportpark en fluisterde: “Bedankt PSCK3, want het zag er niet uit!”

 Uw Jordi

“Koploper 8^e klasse 827 verliest 2 punten aan …. PSCK3!”

PSCK3 – WSV-30 6 (3-3), 19 maart 2006 – Exact een maand later dan 4 weken geleden trad uw derde elftal aan tegen de koploper van onze 8^e klasse WSV 1930 6. In de kleedkamer noteerde wij 13 speelgerechtigde spelers en uw Jordi die zich wegens een hardnekkige achillespees blessure in zijn hamstring beperkte tot de tactische voorbereiding: invullen van het wedstrijdformulier en het pompen van aanstaande lentelucht in de ‘bandtjies’. Uit de uitwedstrijd wisten wij dat we wat kiemen bij de tegenstander moesten smoren om een kans te maken. Zo zette wij Maurits tegenover de 48-jarige rechtsbuiten die mede daardoor al snel zeurde als een 84-er. Na zijn besluit om te switchen van kant trof hij Menno, die ook wel raad wist met deze angel. Toch werden de sloten op de deur voor rust twee maal geforceerd (een slalommende WSV’er en een drop-shot-vrije-trap tegenover één lekker goaltje van onze Peter de Rover), waardoor de thee met 1-2 werd ingeschonken. Kort na rust bracht Bakkie zijn tegenstander binnen onze nog 16 tot struikelen, wat resulteerde in een pingel en de 1-3. Vanaf dat moment zag de zijlijn dat het krachtsverschil steeds kleiner begon te worden. Wij kregen dankzij onze hebberigheid steeds vaker grip op bal en spel. Pa en Ma de Rover zagen hun zoon met een sprookjesachtige actie tegenstander na tegenstander passeren en zijn gegoochel virtuoos afronden met een prachtige geplaatste bal op de inkomende Wouter. ‘Der Anschlusstor war gemacht’ (LOI voor: de 2-3 zat er lekker in). Tenslotte deelde Robbert Gosman in de feestvreugde toen hij de gelijkmaker wist aan te tekenen. Met nog een kleine 10 minuten kon het dubbeltje nog een of andere kant opvallen, maar dat deed ie niet. Hierdoor wonnen wij een punt en verloor de lijstaanvoerder er twee.

Kort voor tijd kwam Peter de Rover aansperen in een overduidelijk overdreven zinloze poging om een bal binnen te houden. Als een F1-coureur met blokkerend voorwiel, schoof Peter sporentrekkend over de grond in de richting van de berm. Het aanwezige publiek sprong achter de hekken, maar een ingooi voor WSV bleek niet te voorkomen. Helaas bleef door deze actie de kledij niet verschoond van smetten, en toen ik na afloop van de match met Moeder de Rover opliep naar de kleedkamer, vroeg ik haar - wijzend op de bewijzen van de zo vruchteloze glijpartij - of zij dacht dat de moddervlekken er nog voor Pasen uit zouden kunnen worden gewassen. Zij zag geen probleem, en zo had ik er ook eentje minder: Fam. de Rover heeft deze week de was!

 Uw Jordi

“Sorry, dames, maar de strakke poeperd is uit!”

PSCK3 – Zaanlandia6 (8-1), 19 februari 2006 – Ruim 5 jaar lang waren wij getooid in sportkleding die destijds beschikbaar werd gesteld door Storm Buitensport. Maar nadat deze tenue´s zo langzamerhand tekenen van slijtage begonnen te vertonen, besloten wij eensgezind om te investeren in de toekomst van uw derde. Daarom dook ondergetekende samen met Paul de paskamer in, op zoek naar een nieuw PSCK3-waardig tenue. En dankzij de reeds bestaande plezierige contacten met Gobelinsky Sport B.V. vonden Paul en ik een perfecte prijs/kwaliteit verhouding in Almere. En het zal u niet verbazen dat in ruil voor een scherpe prijs de firma haar naam natuurlijk wel op onze buik kon schrijven. En dat PSCK3 soms nog steeds last heeft van zelfoverschatting heeft mag worden afgeleid uit het feit dat bijna elke speler desgevraagd opteerde voor maatje XXL. Gelukkig doen ze daar in de Flevopolder niet aan, en werd besloten dat - Arie “M” uitgezonderd – iedereen voldoende zou hebben aan een XL, wat trouwens in het land van fabricage synoniem staat voor “da’s groot zat!”. Als blijk van waardering voor onze vaste scheidsrechter Marcel Jonker, zochten wij ook nog even een prachtig zwart pak uit waarbij ook nog eens heuse “erwtloze” FOX40 fluit werd geleverd.  

Ik moet toegeven dat ikzelf bij binnenkomst van de bestelling toch nog schrok van de omvang van de broeken, waarvan ik de pijpen met moeite tot net boven de knieën kreeg. Maar gelukkig werd het vooruitstrevende smaak van onze aanschaf bevestigd tijdens de perspresentatie van het Oranje-WK tenue. Want toen daar geweldige ‘shorts’ werden getoond kon ik onze broekjes presenteren als uiterst modieus. Sorry, dames, maar de strakke poeperd is uit; ook wij houden inmiddels net als Herr Von Basten van lekker los en soepel hangend.

Deze zondag stond de return tegen Zaanlandia 6 op het programma. Vanaf aanvang creëerden we door snelle combinaties een overvloed aan gaten, en doken met flitsend positiespel keer op keer op in de vrije ruimtes die wij bij de tegenstander afdwongen. Dit resulteerde in maarliefst 5 treffers van Robbert Gosman, 1 van Peter Ulle en 2 van André Hoopman, waaronder een magnifieke lobje.  De tegenstander, die overigens al snel bestond uit 9½ man, was overduidelijk niet opgewassen was tegen de op de mat gelegde combinatie van spelinzicht, tempo en souplesse en werkte op deze manier prettig mee aan het vestigen een onoverwinnelijke status in ons nieuwe prachtige Rood-Zwarte Leeuwenpak, dat mede mogelijk werd gemaakt de leden van PSCK3 en door Gobelinsky Sport BV.

Uw Jordi

“………………… Helaas!”

PSCK3 – VVZ8 (1-10), 15 januari 2006 – Ondanks dat menigeen van ons sinds november vorig jaar al kon genieten van een winterstop, kwam het inhaalduel tegen VVZ8 voor één van ons toch nog een weekje te vroeg. Zo kwam het dat wij in de kleedkamer PAM als onze “Pierre de verlosser” mochten introduceren, in de wetenschap dat we dus één afwezige zonder afbericht noteerden, er geen tenues tot onze beschikking stonden (we hopen dat een en ander verband met elkaar houdt) en ikzelf tot de ontdekking kwam dat mijn Quickies nog thuis op zolder lagen. Gelukkig is PAM met zijn ruim 100 jaar ervaring wel meer gewend, konden wij beschikken over prachtige reserve-shirts en trok ik maatje 42 aan die ik van André Hoopman mocht leasen. 14 man stonden dus te trappelen om in 2006 de oliebollen eruit te ballen. Dat trappelen van enthousiasme bleek overigens al gauw te worden vervangen door de kou te komen die optrok vanaf een groene ijsvloer.

Het gaat te ver om alle 10 de doelpunten te beschrijven die VVZ mocht noteren. Voordeel was dat er maar weinig echt mooie bij waren; eigenlijk was de een nog triester dan de andere. Schamel hoogtepuntje van onze kant was de schoonheid van de vrije trap die Robbert Gosman om de VVZ doelman heen krulde in de verre kruising. Tenslotte gebiedt de eerlijkheid te schrijven dat ikzelf nog in staat bleek om de 2-10 te voorkomen door in de baan van een potentieel doelpunt te gaan staan.

Kortom, er was geen sprake van hartverwarmend voetbal. Zou dit wel het geval zijn, dan zou het veld zeker onder onze voeten zijn gesmolten en wel prima bespeelbaar zijn geweest. Dan zou iedere aanraking met bevroren moeder aarde niet door alle overige aanwezigen met plaatsvervangende pijn zijn ervaren en zou dit stukkie nog leuk zijn ook. Helaas….!

Uw Jordi (maatje 43,5 + blauwe teen)

“Zwemmende vliegen die om je heen ullen!”

PSCK3 – Zaandijk3 (3-2), 6 november 2005 – Snakkend naar een vrije ronde slepen wij ons voort naar alweer een Zaanse derby. Ditmaal Zaandijk3. Toch wisten wij met goed verzorgd voetbal er lustig op los te combineren. Twee goals vielen er. En die waren het resultaat van degelijk poldervoetbal op de helft van Zaandijk. Peter Ulle kreeg zo veel plezier in het opjagen van de tegenstander dat hij telkens iets onverstaanbaars bubbelde. In de rust kregen wij de gelegenheid om naar zijn bedoelingen te vissen. Hij sprak: “We moeten als vliegen om de tegenstander heen zwemmen”. Onmiddellijk belde wij Johan, maar ook de echte nummer 14 kon de klepel niet in de klok hangen. Vertwijfeld begonnen wij aan de tweede helft. De gevolgen bleven dan ook niet uit. (Pseudo)Buitenspelgoals werden af en goedgekeurd. Ook Jordi deelde in de malaise. Hij zette na een lekkere combinatie op een halve meter (!) voor het vijandelijke doel zijn beruchte linker-Quicky tegen de bal en wist alsnog hoog over te peren. Waren we nu de Zaandijkers maar lekker kort blijven dekken, dan zou de eindstand vast geen 3-2 zijn geworden.

 Uw Jordi

André heet weer Dribbel

Zaanlandia 6 – PSCK3 (5-4), 9 oktober 2005 – In oktober al promoveren (!), dit overkwam uw derde elftal deze week toen wij van Kees van Leeuwen vernamen dat wij van de 8^e klasse 828 zijn doorgestoten naar 8^e klasse 827! Maar helaas, geen bloemen van het bestuur, geen spelersvrouwen die met spandoeken langs de weg staan, ons wulps bekogelen met lingerie terwijl wij langshobbelen over ’t Kalf op de platte wagen, maar gewoon verder naar Zaanlandia. Blijkbaar waren onze prestaties tot onze tegenstander doorgedrongen, want men belde telkens met ons wedstrijdsecretariaat om nieuwe aanvangstijden door te geven in de hoop ons zo alvast op papier uit elkaar te spelen. De schade bleef beperkt. Alleen vader De Rover was slachtoffer van het ge-jo-jo met de wedstrijdplanning want hij bleek uiteindelijk om 10.00 uur tevergeefs voor het hek bij PSCK te staan en was zo niet in de gelegenheid de kunsten van zijn zoon te bewonderen. Wij begonnen echter twee uur later, enkele kilometers verderop en een tikkie te slap aan deze pot. Het overwegend Turkse elftal van Zaanlandia had de voorbereiding een stukje serieuzer genomen, want wij keken te snel tegen een 3-0 achterstand aan. Zonder de rest te kort te willen doen, hobbelde André Hoopman een beetje plichtmatig over het veld. Mark Heistek, die vorige week even binnen onze lijnen verscheen, kende André Hoopman nog bij zijn bijnaam uit de vorige eeuw “Dribbel”. Vanaf de zijlijn herinnerde ik onze André hier even aan. Deze opmerking werkte als een peper in de poeperd, want onze Dré gaf ons hoop door er een gelijk een slalom uit te gooien die hij fantastisch afrondde met een score in de linkerkruising. En toen hij even later ook nog een hoekschop doorkopte richting Gosman, die gek genoeg niet de bijnaam “Pingel” heeft meegenomen, zaten er zomaar weer twee in (en was het al met al 4-2 met rust). Tijdens de rust werd er op hoog niveau tactisch overleg gevoerd en besloten wij terug te vallen op het 4-4-2 systeem. Hiermee zouden wij de slag om het middenveld in ons voordeel moeten kunnen beslissen en zouden er met lange halen kansen moeten worden gecreëerd, mits er tijdig middenvelders zouden bijsluiten. Voor de uitvoering (drie goals van Robbert “Pingel” Gosman) verdienden wij 3 punten, maar het resultaat was 0. Met 5-4 floot de scheidsrechter af en werd het wedstrijdformulier getekend. Helaas voor vader De Rover; al begon zoon-lief met - naar eigen zeggen - yoghurt in de benen (wij en dachten meer aan vol romige kwark), hij wist dit blok in de benen in de loop van de wedstrijd om te zetten in lichte magere vla met bubbels!

Uw Jordi

Oh, wai benne soms verskrikkelijk (goed)!

PSCK 3 – WBSV 5 (5-1), 2 oktober 2005 – Wai benne stom volk, is de grappig bedoelde alternatieve verklaring van de afkorting voor de in rood-wit spelende West-Beemster Sportvereniging. Gehuld in strak blauwe reserveshirts traden wij tegen hen aan op alweer zo’n prachtige zondagmorgen. Onze mannen wachtte een verrassing, want wij hadden er niet meer dan 11, zonder dat er een speler tussen zat die op papier beschikte over keepers-capaciteiten. Tuurlijk, scheidsrechter Marcel Jonker heeft jarenlang geheerst in zijn doelgebied, maar Marcel beschikt met fluit in plaats van handschoenen inmiddels over andere, nog zeldzamere, kwaliteiten. Gelukkig wierp Marco Kroon zich op als reddende engel. Maar voor de zekerheid werd er ook nog even rondgebeld, wat Mark Heistek opleverde als gediplomeerd torwachter. Direct na de aftrap maakte ik kennis met ‘mijn’ rechtsback. Hij vroeg mij vriendelijk doch dringend om niet hard te gaan lopen (oh ik hou zo van de 8^e klasse). Onze rechtsbuiten Arie, viel even later niet op tussen alle de gezonde Hollandse mannen uit West-Beemster, en wist zo uit een hoekschop als een Barry Opdam de bal tot doelpunt te koppen. Verder waren we ‘afhankelijk’ van onze Robbert Gosman, die er in de loop van de overige minuten nog eens 4 bij prikte. Betrekkelijk dieptepunt was de enige tegengoal die werd gescoord nadat de bal voor alle direct betrokkenen zichtbaar eerder over de achterlijn was geweest. Maar niemand kon zich er echt druk over maken. Met een goed gevoel – want ik was goed – stapte we de mat af. Tijd voor een biertje en sterke verhalen (oh wij houden van de 8^e klasse).

 Uw Jordi

"Snelst gescoorde goal van de hele wereld op naam van Mike Gosman"

PSCK 3 – Zaandijk 6 (9-1), 11 september 2005 – We begonnen al in mei op Texel met de voorbereiding op dit seizoen (dat verslag volgt nog), en we eindigden deze afgelopen donderdagavond tegen het swingend Kaapverdiaanse RCZza3. En dan Zaandijk 6 op een beladen dag als 11 september, een dag waarop de wereld niet wist wat haar overkwam. De opening van dit seizoen zou op een hele andere manier wereldnieuws worden. Peter (een van de 3 Peters op ons middenveld) trapte af door de bal perfect vooruit te spelen en Mike Gosman lanceerde onze Gobelinsky voor een strakke hoge bal over de Zaandijkse doelman en tekende zo in 2,56 sec voor de snelste goal in de 8^e klasse en gelijk maar de snelste goal in de hele wereld. Er zouden er nog 8 volgen. Kortom, wie wil er nu niet zijn naam op onze buik schrijven en shirt-sponsor worden van PSCK3. Lees onze aanbieding.

Uw Jordi

PS: Een extra speler zou ook nog kunnen!

PSCK3 – WBSV3 4-2 3-04-2005

Lieve sportvrienden en -vriendinnen,

Sinds Marco van Basten aan het roer staat van ons Nationale vlaggenschip, is elke aanloop naar een interland ook voor de selectie van PSCK3 weer even spannend; zou hij bellen? In het belang van volk en vaderland hebben we de Paasdagen gelukkig in huiselijke kring kunnen doorbrengen. En deze rust deed ons goed, want maar liefst 16 frisse leden stonden genoteerd op ons wedstrijdformulier dat ik mocht neerleggen op de hardhouten tafel in de bestuurskamer. Helaas was er niemand in het bezit van een modern fototoestel met camera, anders had u op onze eigen website http://home.wanado.nl/schibo naast alle andere wetenswaardigheden over voetbal en ons elftal, een foto kunnen aanschouwen van onze voltallige selectie.

Voordat we toekomen aan het daadwerkelijke wedstrijdverslag moet ik u nog wel even wat vertellen. Mijn Adidas Preditor FG waren uitgescheurd. En ik besloot om op zoek te gaan naar een paar nieuwe sloffen die beter zouden passen bij mijn nagenoeg glansloze carrière. En dus geen schoentjes meer die voorzien zijn van schubben voor meer effect in een krachtig schot (bij mij dus slappe afzwaaiers) en zeker geen paar dat voor het onderhoud is aangewezen op zilverpoets of goudglans. U heeft geen idee hoe moeilijk dit is tegenwoordig! De hele Zaanse middenstand heb ik afgezocht naar kicksen die voldeden aan slechts twee eisen: niet meer dan ca. 100 Hollandse Florijnen en kleur: zwart. Eindelijk, daar waren ze! Van diezelfde die ik 30 jaar terug als eerste met mijn ouders kocht en die mijn ouwe heer in 1978 aan de wilgen hing. En nu ik sta ik weer op Quick! Vet zwart, man-gabber-gozer en met zo’n lekkere dikke zachte rand om je enkels. Met deze ‘beschoeiing’ betrad ik het B-veld en zag als grensrechter dat de opgestelde elf zonder mij moeite leken te hebben om onder de druk van hekkensluiter WBSV uit te komen. Dit lukte uiteindelijk gelukkig wel. Dankzij Rob Tukker, een prachtige defensie-doorbraak van Bakkie en het linkerbeen van Paul Bruijnesteijn kwamen we op een comfortabele 3-1 voorsprong met de rust. Onmiddellijk na rust werd de 4-1 voorkomen door een - op appél van de laatste man - afgevlagde buitenspel goal van Robbert Gosman. Korte tijd later werd nog een klein vals nootje gehoord voor verdere toon van de tweede helft. Onze Marcel moest namelijk een WBSV’er vriendelijk verzoeken om te gaan douchen wegens herhaaldelijk en niet-opbouwend commentaar op onze ‘recht-fluiter’. En even later kwam WBSV’er Koos niet zonder kleurscheuren uit een duel met onze Marco Kroon. Koos verloor namelijk zijn totale mouw. De naden van dit tenue-deel waren te vaak te gewassen door hun sponsorende stomerij en daardoor niet langer bestand tegen de zwaartekracht die onze Marco op het textiel uitoefende! Met nog één goaltje van Rob Tukker kwam de eindstand op 4-2. Een stand die weliswaar niet geheel recht doet aan de verhoudingen, maar aan mij lag het niet; ik was goed, man. Maar nu moet ik mijn schoenen invetten met "Rapide ledercreme, het lederconserverende middel bij uitnemendheid".

Uw Jordi

Lieve sportvrienden en -vriendinnen,

Ditmaal was het de beurt aan Jan Joosten om mij (te) vrolijk te vertellen dat we deze morgen weer mochten optreden! En nog voordat de hoorn de haak weer raakte, brak de hemel open en werden er bakken met lekker vette dikke vlokken sneeuw over de Westerwatering uitgestort. Alras werd de wereld tot groot vermaak van onze kinderen wit. De slee werd van zolder gehaald en scheppen met strooizout over het trottoir uitgestort om het plaveisel zodanig te prepareren dat alle wijkbewoners die minder goed ter been zijn, zich zonder onevenredig risico ter kerke konden begeven. Dit alles terwijl ik bezakt met tas en ballen door de ‘blizzard’ uitkeek naar de auto die mij naar een tropisch Kalverhoek zou voeren. Toch bleek ook daar dat de sneeuwbui de Kalver-sportvelden had meegepikt. Een kwartiertje voor de geplande aftrap kwam Volendam verbaasd de kantine binnenlopen. Men vroeg ons wie had verzonnen dat er moest worden gespeeld en of er geld kon worden geboden om zonder verdere inspanning tot een acceptabele einduitslag te komen. Maar scheidsrechter Hoyzer wilde daar niets van weten. Eén van de Volendammers probeerde alsnog een duit in het zakje te doen door zich hardop af te vragen hoe je de lijnen sneeuwvrij kunt maken. Er viel een korte stilte……. Er haalde iemand hoorbaar zijn neus op en men begreep dat met een team Volendammers in de buurt er niets meer in de weg lag om toch aan de wedstrijd te beginnen. Zeker nadat was vastgesteld dat de uiterste houdbaarheidsdatum van de oranje-bal nog lang niet was verstreken. Gewapend met spades uit het materiaalhok moesten wij alleen nog enkele kilo’s verse groene ganzenstront onschadelijk maken. Die had een squadron ganzen bij wijze van precisie-bombardement gedropt in de middencirkel van het B-veld.

Volendam bezet de eerste plaats in onze 8^e klasse en alle aanwezigen vroegen zich af hoe dit ooit zo ver had kunnen komen; ze bakten er niet veel van. Wij kregen vaak de gelegenheid om op voorsprong te komen, maar maakte daar helaas maar één keer gebruik van. Door een lekkere goal van gelegenheidsspits Peter Metz gingen we met slechts 1-0 de rust in. De onverwacht hoge opkomst bracht met zich mee dat op 4-plekken in ons team wijzigingen werden aangebracht. Maar het zal de in de rust in onvervalst Volendams uitgesproken donderspeech zijn geweest, die ervoor zorgde dat de tegenstander scherp aan de tweede helft begon. Een herboren Volendam bewerkstelligde te snel de gelijkmaker en de 1-2 voorsprong. Waren wij in de eerste helft goed in staat om de linies op elkaar aan te laten sluiten en werd er kort en goed gekaatst, het kwam er in de tweede helft niet meer van. De drang naar voren bleef onverantwoord groot en veroorzaakte een 1-3 achterstand. Kort voor tijd leek het nog even spannend te worden omdat Robbert Gosman de 2-3 teweegbracht. Maar in de laatste minuut werd de eindstand bepaald op 2-4.

Ergens tijdens de 2^e helft vroeg mijn tegenstander wat die gasten toch op het andere (scheidsrechters) veld aan het doen waren. Ik antwoordde dat dat droogoefeningen waren van deelnemers aan de cursus vliegvissen en dat dat het voorland zou kunnen zijn voor menig palingvisser. "Ze mosten die Aalskolvers es afmaake; klohte veugels!" Ik gaf hem de tip om een lekker gerecht met Aalscholver op de menukaart in Volendam te zetten, dan sla je twee beesten in één klap (machtig mooie tip zee ie!)

Uw Jordi
(Ook voor al uw Kalver Ganzenlever-paté)

PSCK3 - Purmerland4   4-1   23 januari 2005

Lieve sportvrienden en -vriendinnen,

Ondanks dat ondergetekende niet te boek staat als een getalenteerd voetballer, er is één aspect waarin ik mij niet van een professional onderscheidt, ik heb last van wedstrijdspanning! Dit betekende een onrustige nacht voorafgaande aan de confrontatie tegen Purmerland4. U zult zich afvragen, waarom kom je daar nu mee? Welnu, de eerdere ontmoeting eindigde in een ontluisterende nederlaag van maar liefst 15-4. Om 3.34 uur keek ik op de thermometer en zag dat de buitentemperatuur –2,4 graden bedroeg. Met een gerust hart kroop ik weer onder mijn warme rood/zwarte PSCK3-dekbed in de wetenschap dat de volgend morgen de risico op een nederlaag door Piet Paulusma tot nihil was teruggebracht. ‘s Morgens toch voor de vorm naar de kantine gebeld met de opening: "Alles ligt er wel uit, denk!?" Welnee, zei Voorzitter Schleeper alsof ik hem en oneerbaar voorstel deed, "het veld ligt er prachtig bij, we gaan lekker voetballen!" (Prut! dacht ik, terwijl ik mijn kicksen en goede moed bij elkaar zocht.) Een respectabele laag ijs van de Rover krabbend, ontving ik telefoon en een SMS. Scheidsrechter Marcel Jonker kwam wel, maar rijdt niet mee, want wij heeft piket-dienst en zou dus in theorie opgeroepen kunnen worden, en een SMS van Wouter van Leeuwen die de theorie van oproepdienst in praktijk bracht; hij moest weer eens in allerijl een bejaarde uit een stagnerende lift bevrijden. (Slechts 11-man dus om de eerdere beschamende vertoning te wreken)

Veld B was nog bedekt met een wit-laagje vorst, maar de zonnestalen hadden duidelijk vat op de ijzige grasmat die voor onze ogen langzaam groen werd. De lage stand van de zon zou de toss tot meer maken dan een formaliteit, want zon ‘tegen’ zou een verdediging parten kunnen spelen. Purmerland koos kop en Paul zag munt tot zijn genoegen verschijnen na de opgooi van de duit. Maar scheidsrechter Jonker klapte de open hand op de rug van zijn andere, waarmee kop tot munt werd omgetoverd (…en bedankt!) PSCK trapte af op weg naar de zon. In tegenstelling tot de wedstrijd van vorige week, wisten wij de bal lekker rond te spelen. Maar ondanks de sterke start kwamen wij op achterstand toen keeper Dave en onze verdedigers verblind door de koperen ploert moesten constateren dat een ingekopte bal doel had getroffen. We pakten onverdroten de draad op en het was Bakkie die een lekker lopende aanval wist te bekronen met een gelijkmaker. De rust werd ervaren als een hinderlijke onderbreking van een zegetocht. En na de thee kwamen we zelfs een beetje in het nauw. Maar Peter Ulle bracht met doorzettingsvermogen de 3 punten in het zicht. Vervolgens tekende André Hoopman voor de 3-1. Robbert Gosman mocht van de rest uiteindelijk de eindstand bepalen op 4-1. Hulde aan de keurend consul die in zijn wijsheid besloot om de wedstrijd niet af te gelasten, en ons in staat stelde om "De Schande van Purmerland" uit te poetsen!

Uw Jordi

PSCK3 - Saenden6    5-4     12 -12- 2004

Lieve sportvrienden en -vriendinnen,

Het laatste verslag is alweer van een tijdje terug. Want in de tussentijd zijn er eigenlijk geen dingen gebeurd die een verslag van een potje voetbal zodanig kleuren dat er iets over moet worden vastgelegd dat voor het nageslacht. Wat is dan de reden dat de laatste wedstrijd van het jaar wel verslag wordt gedaan? Nu, daar is eigenlijk maar één reden voor en die is dat ik, uw Jordi, een doelpunt heeft gescoord, en wie is er beter in staat om daar verslag van te doen dan: … (alweer goed geraden).

Saenden6 is een team dat al voor de geboorte van ons jongste PSCK3 lid samen het groen betreedt. En tijdens de uitwedstrijd bleek dit hechte collectief, naast het beheersen van het tik-tak voetbal, ons geroutineerd uit balans te kunnen spelen. Wat zal men opgekeken hebben bij hernieuwde kennismaking met het derde. Want in de eerste helft van dit seizoen is uw derde elftal gegroeid. Een uitstekend voorbeeld hiervan is onze sluitpost, Dave Stroop. Waren er in de eerste wedstrijden momenten waarop royement van lidmaatschap dichterbij leek dan het kwalificeren voor de Nobelprijs voor doelmannen, nu kent men hem beter als de Tovenaar van de Kalverhoek. Hij tart menigmaal de wetten van de zwaartekracht door als een Harry Potter voor zijn goal te zweven om daar de baan van een ogenschijnlijk doeltreffende zwerkbal om te buigen en zo dreigend onheil af te wenden. Voor Dave doemt inmiddels een barrière op die kan bestaan uit diverse combinaties, waaronder die van Marco Kroon en Erik Sterk. Ook dit duo is dat bij vlagen in staat is om vijandelijke aspiraties tot stof te doen wederkeren. En met hoekstenen als Menno Claasen en Maurits van Leeuwen op de back-posities blijft er van een aanval regelmatig niets anders over verspilde energie. Deze morgen bestond de middelste linie uit Arnoud "Bakkie" Uiterwaal en Peter Ulle aan weerszijden van Paul Bruijnesteijn die als Mid-Mid stond geposteerd. Voorin werd de spits-positie ingevuld door Robbert Gosman. Op recht-buiten nam Rob Tukker de honeurs waar en bleef de resterende veldplaats over voor Uw Jordi. En dit is nogmaals slechts een willekeurige opsomming van onze schier-onbegrensde mogelijkheden. Eerlijk is eerlijk, we konden geen afstand nemen. Ondanks maar liefst drie goals van Rob Tukker, waaronder een prachtige vrije trap, en één van Robbert Gosman, was Saenden telkens in staat om het evenwicht in de score te herstellen. Maar verder dan egaliseren van de stand zat er mede door Doelman Dave niet in! Toen Jordi, hij kwam ergens in de tweede helft abusievelijk bezit van de bal op zo’n 20-meter recht voor het doel. Om zich heen hoorde hij medespelers smeken om de volgende bezitter te mogen worden. Dit omdat men hiermee dreigend balverlies wilde uitstellen of omdat men meende wat de kans op scoren elders in betere voeten zou zijn. Al deze mentale vernederingen ten spijt vertrok de Gobelinsky van zijn geschubde rechter slof en kreeg de bal een bizarre boog mee die via onderkant lat achter de verbouwereerde Saenden-goalie in het netje viel. Jordi zag dit niet omdat hij zwelgend in arrogantie reeds was teruggelopen naar zijn eigenhelft om daar zijn uitgangspositie in te nemen voor de Saenden aftrap.

Uw Jordi

WBSV 3 – PSCK 3        2-7          7-11-2004

Lieve sportvrienden en -vriendinnen,

Vandaag geen vertrouwd en te vertrouwen verslaglegging van de wedstrijd, want uw PSCK 3 betrad deze middag de velden van WBSV zonder onze verslaggever en menthal coach Jordi. De reden:……Danny was jarig en zijn aanwezigheid deze dag werd méér dan op prijs gesteld. Een onderbreking van 2 maal drie kwartier zou niet worden getolereerd. En nou weten we allemaal wel wat er is gebeurt vlak voor het WK in 1978, dus Jordi kon deze wedstrijd wel schudden !

In de geest van Jordi heb ik, uw Peter, getracht om naar alle eerlijkheid en waarheid een verslag te schrijven van onze schermutselingen vandaag, iets wat mij niet makkelijk valt aangezien ik nogal last heb van een sterk naar mezelf gekeerde belevingswereld en de waarheid vaak met een korrel neem. In dat licht en met het toetsenbord voor mijn neus heb ik dan ook heel sterk de neiging om onze doelpunten van deze opnieuw gewonnen wedstrijd geheel voor eigen rekening te nemen. Why not ? Ik weet zeker dat Jordi daar ook wel eens aan heeft zitten denken. Dus dat doe ik gewoon …: "Beste mensen Peter Ulle scoorde alle doelpunten vandaag, zelfs de twee tegengoals kwamen van zijn voeten……" Zo dat is eruit ! Oké beste lezers dit moet ik, onder het motto "ik ben oké", af en toe even doen van mijn therapeut. Ik zal u daar verder niet meer mee lastig vallen, maar gek is het allemaal niet, want de euforie die sinds enkele weken op uw 3^e elftal is neergedaald doet vreumde dingen met de mens.

Onze frontlinie bevond zich ditmaal in Westbeemster op het A-veld van WBSV. De vereniging lag achter de kerk en de begraafplaats dus gezelliger kon niet. Voor alle helderheid had Wouter zich van tevoren afgemeld maar had zich toch in de kleedkamer omgekleed, stond Bakkie wissel maar speelde toch omdat Arjan, onze ontdekking van vorige week, tijdens de warming-up last kreeg van een verstrekking van zijn driekoppige dijbeenspier en kwam Paul Bruijnesteijn pas 10 minuten voor tijd aankakken omdat ie dat gewoon erg stoer vond. Vanaf dat moment was ik, uw gelegenheidaanvoerder, het spoor al bijster.

Het wedstrijdbeeld van het eerste kwartier was dat van een afwachtende PSCK. Voor de neutrale zwart-witgevlekte toeschouwers leek het zelfs op een overwicht van WBSV. Maar dat was dan wel van korte duur. Terwijl de strategie van WBSV voor ons steeds helderder werd: namelijk lange halen door het midden nam de druk op de goalie van onze tegenstander meer en meer toe. Het ijs werd uiteindelijk gebroken door toedoen van Peter de Rover. Hij heeft het versieren van penalty´s en vrije trappen tot heuse kunst verheven en wist op 20 meter van de goal een indirecte vrije trap te versieren. Het werd een combinatie van Rob Tukker en Peter Kool. Ofschoon iedereen dacht dat het aanvankelijk mislukte draaide Peter Kool de bal, op een werkelijk fantastische wijze, in de rechterkruising.

Niet lang daarna deed ook Robbert Gosman een duit in het zakje door aan te tekenen voor de 0-2. De tegengoal vlak voor de rust deed ons de broek niet bollen maar wel de gevaarlijke terugspeelbal van Erik Sterk op onze Dave. Een paar weken geleden waren ook dat gewoon tegengoals geweest maar die tijd is gelukkig voorbij. (is er iemand van ons naar Lourdes geweest ofzo ?).

In de 2^e helft een oppermachtig PSCK. Verdedigend goed (met Wouter eindelijk op zijn geliefde backpositie) en aanvallend zeer gevaarlijk. Robbert Gosman werd aan alle kanten goed bediend en wist nog 3 goals te maken waardoor zijn totaalscore deze wedstrijd op 4 uitkwam. Oké, dat deed Ruud dit weekend ook, maar de moyenne van onze Robbert begint nu toch echt wel op te lopen. Ter afsluiting nog even melden dat ondergetekende ook één doelpuntje meepikte en dat het 7^e officieuze doelpunt, bij deze, op naam komt van Paul Bruijnesteijn waarmee hij de onderlinge wedstrijd met zijn zoon dit weekend hopelijk ook een keer in zijn voordeel heeft beslecht.

Uw Peter

Lieve sportvrienden en -vriendinnen,

Deze week konden wij voor de derde keer ongeslagen doorkomen. Want na de zegen op SDOB was er de vorige week geen wedstrijd omdat Neptunes de velden onder water had gezet. In de aanloop naar deze zondag waren we door de blessures van André Hoopman en Eric Hesp, vakantie van de familie Van Leeuwen en te draaien weekend diensten door Marco Kroon en Rob Tukker, een krap bezet, maar daardoor hoefde er niemand op de bank te zitten. Zo hoor ik pappa zeggen: ieder nadeel heb zijn voordeel. S.V.A.8 staat nog lager geklasseerd dan uw derde elftal. En dit was ook met name in de eerste helft te merken, want de Assendelvers hadden weinig in te brengen (en ’t was niet eens kermis). Vooral onze aanvallen over links en door het midden, brachten de keeper van SVA in verlegenheid en ons de voorsprong bij rust van 0-3. (1 x Peter de Rover 2 x Robbert Gosman) Na de thee zakte we wat in en gaven een versterkt uit de kleedkamer gekomen SVA kans om onze Dave te testen. Maar het zat ze niet mee door medewerking van paal en lat en dapper optreden van het centrale verdedigings duo Erik Sterk en Arnoud Uiterwaal. Een eervolle vermelding voor Dave die de schade vol overgave wist te beperken tot één keer vissen. Aan de andere kant kregen we vervolgens mogelijkheden om uitbraken te vertalen in verdere voorsprong. En dat deden we dan ook via een simpel ogende, maar technisch knap uitgevoerde intikker van Paul, een niet versierde penalty van Peter de Rover die hij zelf verzilverde en nog een keer Robbert Gosman die een hikkende hattrick kon laten aantekenen. Verder gebeurde er eigenlijk niet zo veel. In elk geval te weinig om er een smeuïg verslag van te maken. Zo hoor ik pappa zeggen: ieder voordeel heb zijn nadeel.

Uw Jordi

PSCK3 – SDOB4       3-1         17-10-2004

Lieve sportvrienden en -vriendinnen,

Uw Jordi is naast verslaggever, ook lid van de technische en commerciële staf van uw derde elftal. En het moge duidelijk zijn dat ik mij in deze functie in goed gezelschap weet van grote trainers als Koeman en Van Basten. Want ook ik mag voortdurend experimenteren met de opstelling op basis van eigen inzicht, gedwongen door blessures of internationale verplichtingen, en ook ik heb er lekker de wind onder, wat moge blijken uit het niet gemaakte wedstrijdverslag over de met 7-2 sterk verloren wedstrijd van vorige week tegen Volendam5. Want hoewel de uitslag anders doet vermoeden, verlieten we namelijk vorige week met opgeheven hoofd het gras van de vissersvereniging. En terwijl Paul Bruijnesteijn zijn noppen dit weekeinde inruilde voor luchtgeveerde zolen zodat hij de halve ING-Marathon kon lopen, traden wij aan tegen voor mij oude bekenden van de v.v. Sterk Door Onderlinge Band 4. Want de kern van dit elftal kende ik nog uit de seizoenen van eind vorige eeuw; ook zij hadden dus wat klasse verloren. Met Rob Tukker als gelegenheids goalie, voor zijn neus Marco Kroon en Erik Sterk als defensie-centrum en André Hoopman als mid-mid, was Robbert Gosman de enige die de as een bekend gezicht gaf. Daar omheen werden de posities zo langzamerhand door bekenden ingevuld. En zo waren wij er net zo klaar voor als net gesproeide A-veld, waar het door de prachtige dug-out geen straf meer is om op de bank te zitten!

Helaas sloop André Hoopman binnen 10 minuten weer naar de zijlijn. Ik begreep later dat hij er door Peter Ulle op was gewezen dat hij die ochtend kinky wip les was vergeten (ook nog iets met zweep slagen of zoiets). En nadat Peter Ulle André’s positie had overgenomen, werd de vlag overgedragen aan ons buiten gewoon (gebleven) lid van verdienste, Marjan van Leeuwen (ook als grensrechter inzetbaar) omdat alle beschikbare spelers inmiddels waren verbruikt. Onze laatste linie voldeed aan de verwachtingen, want een doelpunten regen bleef zowaar uit. En nadat er een diepte-pass door Robbert Gosman werd afgerond met een goal, stonden we voor het eerst dit seizoen vóór (hoi-hoi). En tijdens de rust kon dit heugelijke feit nog steeds worden gevierd (hoi-hoi-hoi!)!

In de tweede helft kreeg Peter de Rover een bevlieging die hem vanaf de middellijn via de linker flank helemaal tot aan de goal bracht, waar hij dit schitterend afrondde met de 2-0. Maar dit was voor Jan Leeghwater van SDOB helaas de inspiratie om even later eenzelfde soort actie te maken. Na zijn 2-1 sloeg de angst ons even om ’t hart. Maar gelukkig konden we de bezieling weer terugvinden en dreven door collectief voetbal de tegenstander tot wanhoop. Dit uitte zich in enige verbale frustratie richting ons arbitrale duo. Maar grens Van Leeuwen analyseerde de situatie treffend door te stellen dat de SDOB’er zelf wat voetballende kwaliteiten miste.

Na de 3-1 (weer van Robbert G.) miste deze zelfde Robbert G wat kansen om de voorsprong verder uit te bouwen (een stuk of wat). Het totale gevoel na het laatste fluitsignaal was een combinatie van bijkans dodelijke vermoeidheid en van opluchting en onoverwinnelijkheid. Hopelijk houden we de laatste twee gemoedstoestanden nog even vast!

Uw Jordi

PSCK3    Purmerend8           3-6       3-10-2004

Lieve sportvrienden en -vriendinnen,

Met dank aan onze Peter Ulle die het verslag van vorige week heeft mogen schrijven over de onvergetelijke wedstrijd tegen Purmerland, zal het u duidelijk zijn dat het niet eenvoudig is om de motivatie op te brengen het toetsenbord weer te beroeren. Het doel van onze activiteiten op zondagmorgen is inmiddels om het incasseren van een tegengoal zo lang mogelijk uit te stellen. In de kleedkamer heb ik de aanwezigen geprobeerd duidelijk te maken dat een serieuze voorbereiding van groot belang is. Nog even de belangrijkste punten. We doen dit niet alleen door tijdig op het (eigen) complex aanwezig te zijn, maar ook door tijdig om te kleden zodat we warm kunnen lopen voor de wedstrijd. Dit warmlopen dient dus zowel figuurlijk als letterlijk te worden opgevat. Dit betekent rekken, strekken en in wisselend tempo over de breedte van het veld heen en weer (hard!)lopen, gevolgd door het hard inspelen van ballen op elkaar op een zodanige manier dat dit dynamisch overkomt. Door dit vóór en niet na de aftrap te doen, besparen we ons enkele tegengoals. Ten opzichte van de ruststand van vorige week (9-2) was de warming-up dit keer aanmerkelijk beter (1-3). Memorabel was de PSCK-treffer die onze centrale middenvelder kon laten aantekenen na 40 minuten spelen. Want Paul bleek in staat om als enige boven de menigte die verscheen voor de Purmerlandse keeper van de week uit te stijgen, en de bal met het hoofd ‘Makaayaans’ in te knikken. Bij onvoorzien gebrek aan een twaalfde-man, waren wij genoodzaakt om de succes-elf te prolongeren in de tweede helft. Het gevoel dat ‘er meer inzat’ was aanwezig en goals van Robbert Gosman en Arnoud Uijterwaal zijn daar het bewijs van. Helaas was raakte de pijp voortijdig leeg en bleek na afloop dat we met 3-6 hadden verloren. Aan de wedstrijdbal lag het dit keer echter zeker niet, want met dank aan onze ballen sponsor Gobelinsky Sport, die wij deze zomer met veel bluf zo ver kregen om ons een bal met Fifa-licentie te schenken, voldeed inderdaad aan de strenge normen. Helaas trapte onze tegenstander tegen dezelfde knikker. Tenslotte een pluim voor onze scheidsrechter, Marcel Jonker, die de overigens sportieve wedstrijd, uitstekend floot!

Uw Jordi

PS: het volgende verslag komt van Erik Sterk!

Saenden6 - PSCK3   4-0   12-9-2004

Lieve sportvrienden en -vriendinnen,

Met ruim 10 jaar PSCK-ervaring onder de kicksen en zonder eerder Zaans verleden, was het voor ondergetekende de eerste maal dat hij op bezoek gingen bij Saenden. En wat je dan meemaakt is bijna onbeschrijfelijk! Want op weg naar het heilige gras loop je door een echte catacombe, als ware je op weg naar de middenstip van De Kuip (of zo). Dit gevoel, dat ik deelde met Peter Ulle en André Hoopman, deed ons in de gang onder het spoor van station Wormerveer onmiddellijk en zonder aarzelen besluiten om de voetbalschoenen uit de tas te halen en ze aan te trekken om zo het unieke geluid van noppen te laten weerklinken door de om 9.30 nog uitgestorven stationshal. Als je dan aan het einde van de hal de stenen trap oploopt en je doet je ogen dicht dan heb je een trotse pupil aan je hand en hoor je het applaus aanzwellen van het dol enthousiaste publiek dat diep in de buidel tastte om je creditcard, en die van je blonde godin, te financieren.

Een ruim kwartiertje later stonden we dus te trappelen om de start van het seizoen een mooi vervolg te geven. Maar het 6^e elftal van Saenden bestond uit ouwe rotten. Zij voelde genadeloos aan hoe ze het relatief jonge PSCK3 van de mat kon spelen. Zij wisselde subtiele intimidatie af met moeiteloos tik-tak en een-twee combinatie-voetbal en bezorgde ons zo een 4-0 nederlaag. Het puntverlies was te verteren, maar ‘professionele’ niveau, verraste ons bij onze tweede ontmoeting in de 8^e klasse. Door een foutje achterin, een – je kunt ‘m er voor geven - penalty wegens hands omdat Peter de Rover met de rug naar de bal, deze ongelukkig op de hand kreeg (en nog een goaltje tegen), bracht de rust al op 3-0. Na de rust hoorde het publiek het eerste kwartier het geluid van aluminium dat weigerde te wijken voor onze goed ‘be-doelde’ schoten. Omdat het succes van de door PSCK opgelegde druk uitbleef, kreeg Saenden in het laatste kwartier weer wat meer grip op de wedstrijd en wist men de eindstand op 4-0 te brengen.

Op weg naar huis liepen we op onze sloffen door een grauwe bedompte gang onder de sporen van station van Wormerveer.

Uw Jordi

PSCK3     Texel by Tent (Part III) 28-05-2005

Lieve voetbalvrienden en -vriendinnen,

Vorig jaar moesten PSCK3 zijn jaarlijkse uitje missen. Ik zei nog tegen mijn bruidje: "Zullen we onze 12 ½ jarig huwelijk een weekje uitstellen, want op 15 mei ’04 moeten we echt voetballen op Texel!" Mijn Sonja lachte even en ik wist genoeg. En omdat ik niet naar Texel ging, ging het hele feest (voor PSCK3) niet door. Zo heb ik begrip voor iedereen die graag mee had gewild, maar niet mocht, kon of wilde. Gevolg was wel dat we met slechts 8-spelers afreisden in de richting van Oosterend. Ik heb echt mijn best gedaan om er meer van te maken. Ik heb collega’s en ex-collega’s gevraagd. Ik heb zelfs twee van mijn broers uitgenodigd (hoe desperaat kun je zijn), maar het bleven er slechts 8.

In de aanloop naar de 28^e mei, voorspelde Marjon de Hond en Marga van Leur een tropisch weekend met temperaturen oplopend tot 30 graden. André Hoopman verscheen bij het vertrek daarom zonder slaapzak of matje. Gelukkig bood Marcel Jonker uitkomst, want hij ging nog even langs huis om André alsnog te voorzien van een lekker bedje. Onze Marcel, overigens, had met Pinksteren zijn schouder geblesseerd, en kon daardoor onmogelijk ons doel verdedigen. Hij bood aan om ons op te stellen, bestellingen op te nemen, de pot te beheren, het ontbijt te regelen, als hij maar mee mocht! Heb je eindelijk 9-man, mag hij niet spelen! Nou vooruit! Omdat je zo aandringt. Zekerheidshalve had zijn vrouw, Gea, wel de voetbalschoenen van haar man verstopt, om hem tegen de verwachte druk om toch gekke dingen te doen, te beschermen (alweer zo’n droom vrouw!).

De boot naar Texel wachtte ons op, nadat we onderweg alle politiecontroles weer te snel af waren geweest. Te Oosterend aangekomen zouden we oorspronkelijk direct moeten spelen, maar de toernooileiding was bereid om ons eerst in te laten kwartieren, zodat we rustig konden toewerken naar de eerste wedstrijd. Van alle kanten boden spelers en keepers zich aan om maar met ons mee te mogen doen. Een ervaring om nooit te vergeten. Ondertussen moedigden vader, moeder oom en tante Sterk ons luid aan en gaven ze iedereen aanwijzingen, de scheidsrechter incluis. Ook vrouw en kroost Gosman, zaten in de zon te genieten van de zon.
Ik zal u de spelervaringen besparen nadat ik u heb meegedeeld dat Gosman geen goal wist te scoren. Het doelsaldo over de hele reeks wedstrijden was 4-1, waarbij Wouter er 3 en (ja, ja) Jordi er 1 scoorde door middel van een zondags-schot op deze zonnige zaterdag middag. Met 8-man een tweede plek, da’s niet gek! Inmiddels moge bekend zijn dat PSCK3 beschikt over een privé-sponsor met ballen. En omdat de catalogus net vers op mijn mat lag, verzocht ik de heer Gobel(insky) om de deelnemende verenigingen een bal te mogen aanbieden, om daarmee ook de export ambities van de firma gestalte te kunnen geven, we gingen immers voetballen op een tropisch eiland. Zo mocht ik - nadat de eerste prijs die bestond uit kannen bier was uitgereikt aan Oosthuizen, mijn stem verheffen en namens de Gobelinsky Sport een bal uit de Holland Serie overhandigen aan de toernooi winaars en aan FC Badhoevedorp. De resterende 3 ballen werden ter beschikking gesteld van de organiserende vereniging v.v. S.V.O. Zichtbaar verguld met deze gulle gift, nam de voorzitter de ballen in ontvangst. "Dit zijn echter geen gewone ballen!" vervolgde ik mijn speech. "Deze ballen moeten namelijk worden gevuld met lachgas!" Ha, ha, ha, schaterde de vrouw van de voorzitter aanstekelijk boven iedereen uit. "En bij háár moet u zijn om ze op te pompen" reageerde ik ad rem! (Hi, hi, hi). Vervolgens werd de aftrap gegeven voor de traditionele BBQ. Tussendoor werden er lootjes verkocht voor de verloting. De prijzen waren geweldig: een mud piepers, een zak uien, verse slib-tongetjes, DVD’s van Lord of the Strings en het rondje om ‘t A-veld, dat hollend moest worden afgelegd bij wijze van extra speciale super prijs. Even later viel het rondje A-veld op het lot-nummer van onze Erik Sterk. Deze bedacht zich geen moment, sprong in de gereedstaande BMW van Ad/t, die zijn bolide even tevoren in de doelmond had geparkeerd om van daaruit vers binnengereden fusten bier van een korte levertijd te kunnen voorzien. Uiteraard zitten de sleutels op een eiland gewoon in het contact en onder luid applaus van een dol enthousiast publiek, startte Erik de 3-serie en gaf hij gas voor zijn rondje A-veld. De volgende morgen zagen wij dat bandenrubber was achtergebleven op het zo keiharde veld. De rest van de avond stond in het teken van doe maar gek, dan ben je gewoon genoeg. Dus we dronken wat, keken naar de sterren en kochten nog wat lootjes om wat tastbaars mee naar huis te kunnen nemen. Nadat de restjes op waren, trokken we op naar ’t Cafeetje om de avond in stijl af te ronden met een goed gesprek over de zin van het leven.

De volgende morgen ontwaakten we uit een korte maar diepe slaap. En na een ontbijtje in de kantine, tussen de resten van de vorige avond, keken we naar buiten alwaar het nieuwe clubhuis, dat ons al jaren geleden als onderkomen was beloofd, reeds lag te schitteren in het licht stond van de opkomende zon. Het dak zat er inmiddels op, de vloerverwarming was al aangesloten, een klassieke toog was geplaatst, de toiletten hingen onbevlekt aan de strak betegelde muren. Kortom S.V.O. investeert in de toekomst van voetbal en wat ons betreft ook in PSCK3!

Uw Jordi