INHOUD
Reissite
Jos & Clim
Wie zijn we? Welke landen?
ONZE
REISVERSLAGEN
ALASKA
ANDALUSIË
ARGENTINIË
AUSTRALIË
AVONTUREN
BALI
BELGIË
BELIZE
CANADA
CALIFORNIË
CHILI
CHINA
CUBA
CURAÇAO
CYPRUS
DUITSLAND
ECUADOR
EGYPTE
ESTLAND
FOTOSITE
GUATEMALA
HONGARIJE
INDIA-NOORD
INDIA-ZUID
INDIA-RAJASTHAN
IRAN
ISRAËL
JAVA
JORDANIË
KRETA
LETLAND
LITOUWEN
MADEIRA
MALEISIË
MALLORCA
MALTA
MAROKKO
MEXICO 1
MEXICO 2
NEPAL
NEW YORK
OOSTENRIJK
OEZBEKISTAN
PARAGUAY
PERU
POLEN
REISFOTO'S
RUSLAND
SICILIË
SINGAPORE
SLOWAKIJE
SRI
LANKA
SUMATRA
SYRIË
THAILAND
TSJECHIË
TUNESIË
TURKIJE 1
TURKIJE 2
UNESCO - SITE
URUGUAY
USA
ZUID-AFRIKA
Za, 16 april 1993
J.F.K. INTERNATIONAL AIRPORT
Voor het laatst nemen we de underground naar het hotel. We pikken de tassen op, tippen de bell boy (een andere, die van hedenmorgen hadden we ook al getipt) die een taxi aanroept en weg zijn we, richting John F. Kennedy International Airport. We treffen het met de driver, John Casey, een zwarte uit Saint Kitts die Engels en geen Amerikaans spreekt. In tegenstelling tot de meeste Amerikanen is hij bijzonder goed op de hoogte van wat er buiten de USA op de wereld gebeurt. Ook over Holland weet hij het nodige. Hij woont al 20 jaar in de States en is genaturaliseerd tot 'American citizin'. Jos zit voorin en moet daarom ook het woord voeren. Voortdurend voelt hij de hete adem van Clim in zijn nek, die er bijzondere lol in heeft als Jos woorden foutief uitspreekt of zijn vocabulaire ontoereikend blijkt. Om half vijf rijdt John ons voor bij de Departure Hall. We geven hem $ 5 fooi.
 |
 |
Het is druk rond deze tijd. De douane geeft niet thuis, als je uit Amerika vertrekt word je helemaal niet gecontroleerd; geen paspoort, geen bagage check, niets. We kunnen er niet aan wennen, drie jaar geleden in Los Angeles hadden we hier ook al moeite mee. Naarstig gaan we op zoek naar rookruimtes, maar die zijn nergens te bekennen. We roken in arren moede buiten maar een sigaret. Clim koopt bij de tax free shop een tweetal stropdassen. Geen drank of sigaretten, trouwens Gauloises hebben ze hier niet eens, zo eenkennig zijn de Ami's wel.
|
|
CHAOTISCH BOARDEN
Bij het inchecken is het een grote rotzooi. Niemand weet iets en iedereen krioelt maar wat door elkaar. Dit is de eerste keer dat wij in de VS geconfronteerd worden met een ongeorganiseerde bende. Wat is er mis gegaan? We weten het niet. Het KLM - personeel treft in dezen echter geen blaam, zoveel is ons wel duidelijk. Eindelijk wordt het signaal "boarding" gegeven en de meute van zo'n 300 mensen begint te dringen, het is alsof ze allemaal tegelijk door het poortje willen. Kinderen worden verdrukt, ouden van dagen die geen Engels spreken staan met hun handen in het grijze haar en invaliden in hun karretjes komen in het gedrang vast te zitten. Hoe dan ook, we vertrekken een uur later dan gepland. Wij zijn bij de eersten die het vliegtuig instappen, dienen onze ellebogen toch nog ergens voor. Eenmaal in de lucht deelt de captain ons mee dat we dat uurtje vertraging terugwinnen omdat we de jet stream mee hebben. Wat dat is legt hij niet uit. Ondertussen is buiten de duisternis ingevallen. We krijgen een hapje voorgeschoteld, waarna we gaan pitten. We weten niet eens welke film er tijdens de vlucht gedraaid is. In ieder geval waren we weer wakker toen we om 8 uur 's morgens plaatselijke tijd in Schiphol landden. De douane stelt zich soepel op, zodat we om 9 uur al op de Intercity naar Amsterdam, en van daaruit naar Maastricht wachten. Die heeft ook al vertraging, om negen uur in de ochtend; zal een van de machinisten zich soms verslapen hebben op deze zondagmorgen? |
Op het Centraal Station in Amsterdam nemen we een Texaan onder onze hoede. Hij blijkt naar Eindhoven te moeten, waar hij als vertegenwoordiger van Philips - producten in Austin een cursus gaat volgen. Rond het middaguur komen we aan in Roermond. Die middag duiken we wel nog even onder de wol, de jet lag, weet je wel.... !?
