|
De eerste PSA-metingen na mijn operatie gaven de ideale waarde van 0,2 aan, maar in de loop van 2002 steeg deze in een aantal stappen tot 0,7 in december 2002. Dat was een indikatie dat er na de operatie in 2000 nog tumorresten waren achtergebleven. Door de uroloog werd daarom geadviseerd om op korte termijn te bestralen in de omgeving van het operatiegebied.
In een oriënterend gesprek met de radioloog gaf déze echter aan dat bestralingen in een gevoelig gebied als de onderbuik bij sommige patienten blijvende en algehele incontinentie kunnen veroorzaken. U kunt zich voorstellen dat dit voor mij een enorm schrikbeeld was. Aangezien een PSA-waarde van 0,7 nog van dien aard was dat ik kennelijk de tijd had om eerst nog "iets anders te proberen", heb ik vooralsnog van bestraling afgezien. In alle voorhanden documentatie wordt trouwens steeds weer aangegeven dat bestralingen een behoorlijke aanslag op iemands afweersysteem betekenen, iets waarover ik ook de nodige bedenkingen had.
Overigens was er was voor mij nog een andere reden om af te zien van bestralingen. Volgens het urologenteam was het in mijn geval aannemelijk dat een eventuele tumorgroei zich in de buurt van het operatiegebied zou afspelen. Men had daar twee aanwijzingen voor. Op de eerste plaats had men bij onderzoek van de verwijderde prostaat geconstateerd dat de tumor even buiten het kapsel was gegroeid. Bovendien zijn de bij mij geconstateerde PSA-waarden dermate klein dat die niet duiden op een algemeen uitgezaaide kanker?!
Samen met dokter Faché acht ik het echter onwaarschijnlijk dat de kankercellen zich na een biopsi en ingrijpende operatie nog niet via bloedbaan en lymfeklieren hebben verspreid.
|
