| 1
| Daar is uit 's werelds duist're wolken |
| een licht der lichten opgegaan. |
| Komt tot zijn schijnsel, alle volken, |
| en gij, mijn ziele, bid het aan! |
| Het komt de schaduwen beschijnen, |
| de zwarte schaduw van de dood. |
| De nacht der zonde zal verdwijnen, |
| genade spreidt haar morgenrood. |
| 2
| Gij wilt met vrede tot ons komen, |
| met vreed' en vrijheid, vreugd' en eer. |
| Het juk is van de hals genomen, |
| God lof, wij zijn geen slaven meer! |
| De staf des drijvers ligt verbroken, |
| aan wie ons hart zich had verkocht, |
| en 't wapentuig in brand gestoken |
| van hem, die onze ziele zocht. |
| 3
| Wat heil, een Kind is ons geboren, |
| een Zoon gegeven door Gods kracht! |
| De heerschappij zal Hem behoren, |
| zijn last is licht, zijn juk is zacht. |
| Zijn naam is Wonderbaar, zijn daden |
| zijn wondren van genaad' alleen. |
| Hij doet ons, hoe met schuld beladen, |
| verzoend voor 't oog des Vaders treˆn. |
| 4
| o Vredevorst, Gij kunt gebieden |
| de vreed' op aard' en in mijn ziel! |
| Doe alle volken tot U vlieden, |
| dat al wat ademt voor U kniel! |
| Des Heren ijver zal bewerken, |
| dat Hij de zetel, U bereid, |
| met recht en met gericht zal sterken. |
| Hem zij de lof in eeuwigheid! |
| |
| |
| |