| 2
| Laat het toch geen avond worden |
| op het midden van de dag! |
| Wat is het leven, dat verdorde |
| voordat men er vrucht van zag? |
| Kan uw heerlijkheid bewijzen |
| bloesem die de wind verwoei? |
| Hoe zou U mijn leven prijzen, |
| als gij 't afsnijdt in zijn bloei? |
| 3
| Duister, Here, zijn uw wegen. |
| Ja, Gij dreef mij naar de grens |
| van het land, dat zonder zegen, |
| zonder hoop is voor een mens. |
| Eenzaam ben ik, mij vergaten |
| in dit oord de levenden; |
| waarom hebt Gij, God, verlaten |
| de verloorne die ik ben? |
| 4
| Onverhoeds is mij ontnomen |
| 't veilig huis van mijn bestaan; |
| ach, ik moet tot in mijn dromen |
| 't roofdier van mijn angst weerstaan. |
| En ik klaag, zo als een vogel |
| klaagt om zijn verstoorde nest. |
| Naakt ben ik, en naar den hoge |
| schreeuwt wat er van mij nog rest. |
| 5
| Was 't vergeefs dan, dat ik leefde, |
| Here God? zo roep ik luid. |
| Wever, die mijn leven weefde, |
| haalt Gij zo uw werk weer uit? |
| Nog een nacht, tot aan de morgen, |
| dan is het met mij gedaan; |
| nergens ben ik meer geborgen, |
| Here, wees met mij begaan! |
| 6
| Zo heb ik om U gestreden, |
| en Gij hebt tot mij gezegd: |
| leef dan, mens, Ik geef u heden |
| t' leven als een heilig recht! |
| Dat Gij het niet af woudt snijden |
| voor het rijpte tot uw eer, |
| daarin mag ik mij verblijden, |
| dat is 't leven zelf, o Heer! |
| 7
| Ja, Gij wilde mij beproeven |
| en 't is mij tot heil geweest: |
| 'k mocht ontkomen aan de groeve |
| om te leven naar uw geest. |
| O genadige God, mijn zonden |
| zijn voor U verleden tijd; |
| Gij wierp ze in de ondoorgronde |
| diepten der vergetelheid. |