| 3
| Hoop op 't wezen aller goeden, |
| hoe verheldert gij den dag |
| tot een lafenis en voeden, |
| waar de mens van leven mag. |
| Want gelijk men steeds bevond, |
| hoe het duister werd verdreven |
| door de lichte morgenstond, |
| zo verwacht men 't eeuwig leven. |
| 4
| 't Eeuwig leven, zonder ende, |
| daar men nacht noch schemering, |
| wolk noch schaduw ooit en kende, |
| daar de zon nooit onderging. |
| Alleraangenaamste hoop |
| op dien oorsprong aller dagen, |
| hoe versterkt gij onzen loop, |
| wijl wij zulk een kroon bejagen. |
| 5
| Gij dan, Vader aller lichten, |
| die ons weder 't licht vergunt, |
| trek ons innerlijk gezichte, |
| tot der lichten middelpunt. |
| Dit is Jezus, 't harte Gods, |
| steeds van eeuwigheid geboren. |
| Dit zij ook het deel mijns lots |
| als des Vaders uitverkoren. |
| 6
| Weest Gij daag'lijks onze spijze, |
| God in Jezus eeuwig goed, |
| dat wij toch met alle wijze |
| eten van uw vlees en bloed, |
| en ons harte zo gelooft, |
| dat wij eeuwig niet en sterven, |
| schoon de dood dit leven rooft, |
| maar een beter leven erven. |
| |
| |
| |