| 1
| Mijn God, Gij zijt mijn toeverlaat, |
| Naar U, Heer, strekt zich mijn verlangen. |
| Mijn hart wil niets dan U ontvangen, |
| die leven zijt en leven laat. |
| O Heer, mijn ziel en zinnen smachten |
| en dorsten naar U in een land, |
| waarop de zon verzengend brandt,- |
| schenk Gij mijn leven nieuwe krachten. |
| 2
| Eens zag ik in uw tempelhof |
| U in uw glorie hoogverheven, |
| wiens gunst mij meer is dan het leven, |
| mijn lippen stamelden uw lof. |
| Mijn leven lang wil ik U prijzen, |
| uw naam aanbidden, want Gij voedt |
| mij met uw kracht, Gij schenkt mij moed. |
| O Heer, ik wil U dank bewijzen. |
| 3
| Wanneer ik wakend in de nacht |
| mijn geest bij U, Heer, laat vertoeven, |
| dan mag ik weer uw goedheid proeven; |
| uw hulp wordt nooit vergeefs verwacht. |
| Waar zich uw vleugels breed ontvouwden, |
| zing ik mij van mijn zorgen vrij. |
| Mijn ziel, Heer, is U zeer nabij, |
| door uw hand word ik vastgehouden. |
| 4
| Maar die mij naar het leven staan, |
| zij zullen 't met de dood betalen; |
| Gij laat door 't zwaard hen achterhalen, |
| jakhalzen vallen op hen aan. |
| God maakt een eind aan alle leugen, |
| maar heil de mens, die bij Hem zweert! |
| In God wiens waarheid triomfeert |
| zal Israëls koning zich verheugen. |
| |
| Terug naar boven |
| |
| |