Elvis zag zijn leven lang de sterren. Hij deelde dat uitzicht moeiteloos, zolang hij zong. Vaak voelde hij eenzaamheid en onrust. Dan keek hij omhoog. Hij hield van de nacht. Ook als hij niet zong wilde hij hemel en aarde verbonden zien. Een koninkrijk groeide. Elvis raakte verstrikt in zijn wonder. In een kooi van licht kwelde zijn vraagstuk van hemel en aarde. Uiteindelijk ontsnapte hij. Iets feller dan voorheen stralen nu alleen de sterren.