Verder bij de cardioloog, Verbeeten-instituut, neurochirurg, U.Z. Ziekenhuis......

Donderdag 6 November ben ik bij de cardioloog geweest en hij heeft mij medicijnen voorgeschreven waar ik een dag later weer aardig ziek van was, dus dat betekende weer stoppen.

Op 7 November ben ik bij de maatschappelijke werkster geweest van het Verbeeten-instituut.
Ik heb daar mijn verhaal weer kunnen doen en zij gaf aan dat ik toch nog een keer terug moest komen, dus er werd weer een afspraak gemaakt.

Op 19 November zijn we naar Gent geweest, naar de neurochirurg vanwege de pijn in mijn nek; we hebben daar een gesprek gehad met een assistent van professor Dr. Cammaerts en er zijn afspraken gemaakt voor behandelingen.

Op 25 November moest ik naar het U.Z. Ziekenhuis voor een M.R.I. scan en een E.M.G. onderzoek; daarna moest ik terug komen bij de pijnpoli voor de uitslag van de E.M.G. Het zag er slecht uit, de dokter vertelde dat de situatie alleen maar verergerd was en was zeer teleurgesteld daarover.
De uitslag van de nek krijg ik op 8 December. Op 27 November komt de huisarts voor mijn rechterarm; ik schijn een aderontsteking te hebben.

Op 5 December weer naar Gent, nu voor een E.M.G onderzoek aan de handen, dat zijn echt hele vervelende onderzoeken, maar ja het moet nu eenmaal om er achter de komen of er iets mis is, maar op 8 December kreeg ik de uitslag en gelukkig was er geen nekhernia. Ik was daar blij om, want ik kneep hem al aardig. Op 16 December voor de laatste keer naar Dr. Lebrune in Gent geweest, hij heeft mij tramaldruppels voor geschreven en dat moest ik opbouwen van 5 druppels per keer naar 20 druppels per keer en dat 3 x daags, en ik moest in januari 2004 terug komen om te laten weten hoe het is gegaan.

Op 19 December ben ik weer bij de maatschappelijk werkster geweest, en het was weer hard nodig; ik kan heel fijn met haar praten en er komen toch altijd weer tranen, daarom blijven de gesprekken nog even aanhouden.

Op dinsdag 23 December komt de huisarts weer voor de rechterarm; ik heb van hem diclofenac in zetpillen gekregen.  Ja, je kan het geloven of niet, maar deze dame werd weer goed beroerd daarvan.

Op 30 December heb ik bloed moeten laten prikken dat was voor de cardioloog.

Op maandag 5 Januari 2004 ging ik door een foute beweging door mijn rug; het knakte gewoon en ditmaal was het links; met veel pijn en moeite zijn we op 8 Januari naar de cardioloog geweest voor de uitslag van het bloed; dat was goed, maar hij wilde voor de zekerheid catheriseren.
Ik moest longfoto's laten maken en bloed laten prikken, daarna naar de opname geweest om me in te laten schrijven. 
Ik was blij dat ik daarna weer thuis was, want ik verging van de pijn en kon niet eens blijven zitten; de dagen daarna ging het helemaal niet meer. Martin moest mij met de rolstoel helpen van bed in de stoel, zo naar de toilet of de keuken voor de medicijnen en tanden poetsen, want ik kon helemaal niet meer naar boven in de stoeltjeslift.
Martin bleef voor de zekerheid beneden op de bank slapen voor het geval ik 's nachts naar het toilet moest.

Op 7 Januari verzorgde Martin mij, want ik kon niet staan, niet lopen en niet zitten, laat staan liggen, dat ging ook heel moeilijk, en dan krijg je ook nog eens last van een ontsteking rond de tepel van de geopereerde borst.
's-Maandags kwam de verzorgster van de thuiszorg en die moest mij op bed wassen; het ging helemaal niet goed en ik verging van de pijn. 
Dinsdags kwam de huisarts langs en die had het heel gauw gezien; er werd gebeld met de pijnpoli in Gent voor een spoedopname, maar helaas, de dokter van het U.Z. Ziekenhuis zag daar niks in; ik moest de tramaldruppels maar verhogen. Nou, de huisarts nam daar geen genoegen mee en belde gelijk bij ons in Breda naar het ziekenhuis naar een neuroloog. 
Ik moest meteen worden opgenomen, dus de ambulance werd gebeld door de huisarts; ja, dat is ook een verhaal apart met de ambulance. Je denkt dat het geleerde lui zijn; nou, ik moest op de brancard gaan liggen, zo goed als ik kon deed ik dat, maar ik kreeg alleen een lakentje over me heen en toen we naar buiten kwamen waaide het laken na een rukwind van me af, met het gevolg dat ik dus alleen in mijn nachtjapon op de brancard lag en een fikse koude wind over me heen kreeg. Dat had weer tot gevolg dat ik ook nog eens in het ziekenhuis met een luchtweginfectie lag en met astma, dus moest ik ook nog eens vernevelen en aan de prednison. 
In het ziekenhuis aangekomen bleek ik ook nog eens hoge bloeddruk te hebben en koorts.    Ik heb een heel goed gesprek gehad met de neurologe en ze zij me dat ze alles op alles zou zetten om zoveel mogelijk onderzoeken te doen, zodat als er iets uitkwam dat ik dan ook gelijk geopereerd zou worden. Nou, je kan je voorstellen dat ik daar niet op lag te wachten.

Op 17 Januari werd er een hartfilmpje gemaakt omdat ik het wat benauwd had, maar dat was gelukkig goed; ik heb ook gelijk tijdens de opname de hartcatherisatie gehad en dat was ook allemaal goed, er mag ook wel eens wat goed zijn, het zit toch al allemaal tegen. 
Na de behandeling moest ik een paar uur plat liggen, en dan met zo'n pijnlijke rug, dat ging bijna niet, maar ze hebben de lies niet gehecht maar gelijmd zodat ik maar twee uur plat moest.

Dan krijg je 's-middags te horen dat je ook nog eens onder de scan moet; ik dacht: ze zijn niet goed wijs, dat hou ik niet vol, maar ze gaven mij een morfinespuit zodat ik geen pijn zou hebben. Kom je daar, vraag je hoelang de M.R.I. scan gaat duren, en dan zeggen ze: oh mevrouw, een minuutje of 20.  Ja hoor; dat dacht je; ik heb er 1,5 uur onder gelegen, dat was niet menselijk meer, ik verging van de pijn. De radioloog wilde alles stukje bij beetje goed bekijken of er geen afwijkingen waren op hernia gebied en of er ook geen, ja ik vind dat zo'n rot woord, maar hij keek of er geen plekjes zaten die op een tumor kon lijken; laat ik het zomaar zeggen.

Op 21 Januari werd er een pijnblokkade onder in de rug gedaan, oh wat was ik beroerd van de pijn, want ik kon het niet volhouden; het deed zo zeer, maar ja het moest toch gebeuren.

Op 22 Januari kreeg ik een trombosespuit in mijn buik en een morfinespuit in mijn been voor de pijn; ook kwamen ze die dag een infuus aanbrengen vanwege de ontsteking aan de borst; dat moest 5 dagen blijven zitten. Ik heb daar heel wat mee afgezien zeg, ze hebben het wel 4 keer opnieuw moeten prikken.

Op 23 Januari kreeg ik weer een pijnblokkade, nu op links en ook op rechts; dat was voor de benen, maar links heeft geholpen en rechts weer eens niet, balen!!
Nou, eindelijk mocht ik naar huis, maar mijn manneke werd ineens goed ziek en ik mocht van de huisarts niet naar huis komen. Hij had een flinke longontsteking, en als ik dan naar huis was gekomen dan is er een kans dat ik het ook nog eens krijg omdat ik toch al zo gevoelig ben daarvoor. 
Maar in die tijd kwam de neurologe langs met 4 artsen en de broeder van de afdeling; ze wilde eens even praten met me en toen kwam het hoge woord eruit; ze kunnen totaal niks meer doen voor mij. Zoals ik nu in het ziekenhuis ben gekomen met spoed, zal dat vaker gebeuren zei ze, en mijn toekomst zal er zo uit zien; rolstoel - bed, bed - rolstoel. Nou ik kan je zeggen: je voelt je bed onder je wegzakken; ik was helemaal uit het veld geslagen en wist niet meer wat ik zeggen moest. Dit word mijn leven.

Ik probeer nu zoveel mogelijk nog de dingen te doen die ik kan, maar merk wel dat het steeds meer achteruit gaat. We gaan vaak samen boodschappen doen, Martin op de fiets en ik op de scootmobiel. Ik krijg nog één keer een pijnblokkade en als dat niks uithaalt dan is het over en uit. We zijn ook nog weggeweest voor de scootmobiel omdat dat ding maar 5 km per uur rijdt; dat is voor slakken, en na veel praten met de dokter van Argonaut kwam hij toch met de verlossende woorden dat de scootmobiel naar 12 km per uur word afgesteld.

Op 1 April ben ik weer naar de maatschappelijk werkster geweest en ik heb daarmee weer een heel goed gesprek gehad. Ze vertelde mij dat ik heel vrolijk overkom, maar dat daarachter heel veel verdriet schuilt. Want ze heeft in de gaten dat het stapsgewijs achteruit gaat en ook dat ik nog niet verwerkt heb wat ik heb meegemaakt met -ik vind het zo'n rotwoord-  borstkanker.
Nee, dat heb ik ook nog niet verwerkt; het lijkt misschien zo, maar het is niet zo.

Op 2 April is mijn scootmobiel op 12 km afgesteld zodat deze nu voor ons veel handiger in het gebruik is.