Op 14 Juni moest ik naar de chirurg omdat ik een fikse ontsteking had aan de borst. Toen de chirurg binnen kwam en de borst zag, was het al duidelijk waar het om ging; het was warm, behoorlijk rood en ook pijnlijk. Hij zei: ik zal U een antibioticakuur geven en dan kunt u weer naar huis, maar Martin had hem verteld dat ik daar niet tegen kon, alleen via een infuus. Nou, we gaan eerst maar kijken wat de temperatuur doet.

Er kwam een verpleegster binnen met zo'n oorthermometer en zij keek of ik koorts had. In plaats van koorts had ik een te lage temperatuur, want hij stond op 35,6. Toen kwam die dokter weer terug en die begon weer over antibiotica en dan kon ik weer naar huis toe. Ja, toen werd Martin boos en vroeg of hij doof was. Met veel tegenzin heeft hij me opgenomen en ik heb daar toch tien dagen gelegen, maar genezen was het nog niet. De klachten zijn in de loop der tijd wel weggetrokken, maar tot de dag van vandaag voel ik nog steeds iets hards in de borst. De chirurg zegt dat het niks is en dat alles goed aan voelt, totdat de huisarts was geweest om het te controleren en het niet vertrouwde en mij meteen doorstuurde naar de chirurg.  Deze zegt echter weer dat het goed is. Nu moet ik 9 december naar de oncoloog en ben benieuwd wat die zegt.

Zo blijf je maar bezig met de heren doktoren, denk je dat alles goed gaat en dan lig je voordat je het weet weer in het ziekenhuis, want op 2 September 2004 zijn we naar het Erasmus Ziekenhuis geweest om te kijken of ze daar nog iets voor mij konden doen. Wij hadden een afspraak om 11.00, maar moesten ons een half uur van te voren melden. We waren er op tijd, dus moesten wij op onze beurt wachten; wachten en nog eens wachten, maar wie er ook naar binnen werd geroepen, wij niet.

Het was inmiddels al 12.30 eer wij binnen werd geroepen, bij een assistent.  Nou, dat was al een goed begin, want hij vroeg wat ik dacht te komen halen daar, waarop Martin zei: weer zo'n stomme vraag, weten jullie niks anders te vragen, waar zullen wij voor komen denkt U. Na een lang gesprek vroeg hij aan mij: wat gebeurt er als U gaat staan (terwijl ik dat dus niet kan); weer een stomme vraag. Omvallen natuurlijk; een klein kind kan dat nog weten. Goed ja, ik wil u even onderzoeken en dan komt straks de neuroloog er bij. Wij naar de onderzoekkamer en de assistent begon het onderzoek. Hij kwam er al gauw achter dat ik toch wel de waarheid had gesproken, want inderdaad, zo zei hij, u heeft zeker geen reflexen in het been, maar ook het linkerbeen geeft niet veel.

Hij zou de neuroloog erbij halen; die kwam binnen en deze liep met zijn rechterhand in het verband, zodat hij ons rechts geen hand kon geven. Hij kijkt zo naar de benen en de rug en constateerde dus dat ik heel veel pijn had en dat het niet goed was. Ik moest op de rand van de onderzoektafel gaan zitten met de benen langs het bed en dan moest ik proberen om mijn benen recht naar voren te doen. Hij stond erop te kijken en ik zei hem: u kunt kijken wat u wilt, maar die benen doen echt niks hoor, waarop hij zijn assistent de opdracht gaf om mijn rechterbeen te strekken. Ik heb het uitgegild; vreselijk pijn deed het. Hij moest mijn been weer terug hangen en zei vervolgens tegen me: schop eens met je rechterbeen, waarop ik zo boos werd en zei: als ik toch kon schoppen dan was u de eerste die een schop onder zijn kont kreeg. Zelf deed hij niks met zijn hand die in het verband zat en zo iemand wil mij laten schoppen terwijl ik dat helemaal niet kan. Toen begon hij over de pijnkliniek, dat ik daar naar toe moet, waarop ik meteen al antwoordde dat ze bij mij niet meer met spuiten hoeven te komen, want dat laat ik niet meer gebeuren. Hij begon ook over medicatie, waarop ik ook zei dat ik niks meer mag innemen vanwege de maag. Ja, zei hij; als u dit niet doet en dat ook niet, waarom bent u hier dan.

Wij hebben dan toch maar een afspraak gemaakt bij de pijnkliniek, maar ik hoef niet bang te zijn, want voordat ik aan de beurt bent is het volgend jaar mei of zoiets en dat kan me ook niks schelen. Alleen de medicijnen die ik had gehad hebben mij weer behoorlijk ziek gemaakt; 's-nachts kwam alles eruit. Ik heb mijn manneke wakker moeten roepen en die is weer op de bank gaan liggen; hij is echt een schat, want zodra ik me niet goed voel dan kom hij op de bank liggen.

Vanaf die tijd kreeg ik ook heel veel last van mijn maag en dat werd steeds erger. Op een bepaald moment kon ik niks meer eten en drinken; alles kwam eruit

De huisarts gebeld en die zei: we kijken het nog even aan; eet alleen maar beschuit en drink alleen maar bouillion, want ik had ook nog eens vreselijke diarree daarbij.

Ik werd die week zieker en zieker; uiteindelijk at ik helemaal niks meer en ook drinken deed ik niet meer, maar ik lag te kruipen van de maagpijn.

Op vrijdag 10 september kwam de huisarts langs; hij heeft een internist gebeld en ik moest meteen naar het ziekenhuis waar ik ook meteen werd opgenomen. Mijn huisarts had nadrukkelijk gezegd dat ik aan het infuus moest, maar omdat ik geen uitdrogingsverschijnselen had werd dat ook niet gedaan. Tijdens het verblijf hebben ze een maagonderzoek gedaan (onder een roesje) en ik heb, zo noemen ze dat, een maaghernia en mijn maagwand sluit niet af. Ik ben altijd al een maagpatient geweest, wat door allerlei medicijnen komt, maar dat wordt steeds erger en erger. Ook heb ik een onderzoek gehad van mijn bovenbuik, maar dat was gelukkig allemaal goed.

Toen de internist kwam, vertelde hij me dat de huisarts aan een tumor dacht; ik schrok me helemaal wild. Ook werd er bloed geprikt om de suikerspiegel te meten, maar dat was allemaal goed. Ik krijg wel pilletjes tegen de trombose; dat is omdat ik de hele dag lig. In totaal heb ik een week in het ziekenhuis gelegen en toen ik thuis kwam ging het met Martin helemaal niet goed. Hij was er even doorheen, wat op zich niet zo gek is met alles wat hij met zijn vrouw mee maakt.

Denk je alles gehad te hebben, dan begint je knie op te spelen, het kraakte gewoon, dus er moest een foto gemaakt worden. Er bleek artrose te zitten en het kraakbeen is aan het slijten; kan ook niet anders omdat ik altijd op dat goeie been steun als Martin mijn in de rolstoel helpt.

Dus ik moest naar de Orthopeed. Ik ben daar geweest op 2 december, en je wilt het niet geloven, maar wij hoefden zowaar niet te wachten; we waren gelijk aan de beurt. Maar daar heb je het weer; er zijn foto's gemaakt, maar ernaar kijken, ho maar. Dan gaan ze ervan uit dat het overbelasting is; zeg je tegen die dokter dat er foto's zijn gemaakt, en dan krijg je als antwoord: ik kijk eerst zelf voordat ik naar de foto's kijk.

Ze zouden me het liefst ook nog allerlei rare bewegingen laten doen wat je niet kan; het is omdat Martin daar iets van zegt hoor, anders gaan ze gewoon hun eigen gang. Maar als ik er last van blijf houden dan kan ik terug komen; dan gaat hij er vocht in spuiten om te kijken wat er aan de hand is. Ik heb er last van, behoorlijk. Maar in 2005 zien we wel weer verder.