Op 5 november 1995 ben ik geopereerd aan de rug; er zat een vernauwing op de L5 met pijnlijke uitstraling naar het rechter been. De operatie is goed gelukt ; 's-avonds kwam de neurochirurg naar mij toe en vertelde dat hij ook nog een hernia had weggehaald. Prima, met therapie moest het goed gaan en in zoverre ging het ook goed maar de pijn in de rug en het been bleef. Ik had ook nog vreselijk last van mijn buik en had vreselijk last van menstruatie; men vertelde dat als de baarmoeder er uit zou zijn (wat ook zeker moest gebeuren) dan kon de pijn in de rug ook weg zijn.

Op 3 Juli 1996 moest de baarmoeder verwijderd worden, dat is gebeurd in het Baronie ziekenhuis Breda, maar helaas, de rugpijn bleef en bleef.

In mei 1997 ging ik van het ene op het andere moment door mijn rug; kon niets meer, ik moest geholpen worden door mijn man met alles. Hij heeft een bed in de huiskamer gezet en daar lag ik dan. De huisarts erbij laten komen en deze constateerde "spit"; een bekend verhaal, als ze het niet weten dan is het spit.

Op aandringen van mijn man stuurde hij mij toch maar naar een neuroloog; zo gezegd zo gedaan. Deze luistert naar mijn verhaal, gaat onderzoeken en zegt "spit, maar ik neem u wel gelijk op om een onderzoek te doen”; opname in het Baronie ziekenhuis Breda. Het eerste onderzoek was een scan en wat kwam daar volgens hem uit: een kleine vernauwing, maar ik moest nog een contrastfoto laten maken; was het daarop ook te zien dan moest er geopereerd worden.

Nadat de contrastfoto was gemaakt, kwam de arts 's-avonds bij het bezoek bij het hoofdeind van het bed staan en zei doodleuk dat het spit was; "u kunt naar huis en hoeft ook niet meer terug te komen".

Mijn man en ik waren helemaal verbaasd en konden geen weerwoord geven.