Op 20 september 2007 werd het hoesten van mij steeds erger; had daarover contact gehad met de huisarts en die zou naar de longarts bellen  voor eventuele opname met een prednisonkuur. Dat in verband met de operatie die op 8 oktober zou plaatsvinden, maar daar kom ik later in dit verslag op terug.

Vrijdag de 21e kreeg ik telefoon van de huisarts met het bericht dat de longarts die dag niet werkte en hij het maandag weer ging proberen, waarop ik zei dat dat goed was en ik het ging afwachten. Maar hoe-  en waardoor- het kwam weet ik niet, het ging gewoon niet lekker met mij; eten daar had ik geen trek in en ik was alleen maar moe. Het liefst had ik voor de zaterdag alles afgezegd, maar vond dat zo rot voor Martin, want die verdiende wel een bezoek van de kinderen op zijn verjaardag. Vrienden hadden we wel afgezegd, ook omdat het voor Martin teveel zou worden, alles op één dag. Zaterdag de 22e was gewoon rustig en alleen onze dochter, schoonzoon en kleindochter kwamen. Mijn zoon had afgebeld omdat mijn schoondochter moe van haar werk was gekomen en wilde dus zondag komen, wat ik prima vond, want puf hadden wij niet meer. En verder hebben we een rustige dag gehad.

Zondag de 23e kwamen onze zoon, schoondochter en kleinzoon een paar uurtjes, en hoe verder het op de middag kwam hoe moeier ik werd en dat kon niet goed zijn. De kinderen gingen weg en Martin ging voor het eten zorgen. Even later met het eten werd ik al niet erg lekker, had ook helemaal geen trek meer. Goed; even rusten en dan zal het wel weer gaan, maar kreeg ik het ineens heel koud; lag gewoon te rillen. Ja, en toen moest ik naar het toilet en dat was foute boel; ik heb alles maar dan ook alles er uitgegooid en nadat ik terug kwam heb mijn medicijnen ingenomen en wilde gaan slapen. Martin had voor de zekerheid een emmer met water bij me neergezet voor het geval dat nodig mocht zijn. Na hooguit een uurtje of twee geslapen te hebben werd ik wakker van de misselijkheid, en ja het was zover, en zo ben ik verder de hele nacht doorgegaan.

 De volgende morgen lag ik helemaal voor pampus; er kwam niks meer uit, was futloos, de dokter belde nog en hij wilde mij even spreken, want dat ging over de longarts, maar behoefte daaraan had ik niet. Maar goed, die man deed zijn best en dat waardeer ik zo enorm van hem, zo’n huisarts moet je tegenwoordig met een lantaarntje zoeken. Er werd mij verteld dat de longarts mij de volgende dag zou bellen; oké ik zou wachten. Maar ik werd steeds zieker en zieker en de koorts kwam ook opzetten, de eerste keer was het 38.7. Zo tegen een uur of vier belde ik naar de assistente van de huisarts om door te geven dat ik zo veel aan het overgeven was. Zij verbond mij door met de huisarts en die vroeg of hij langs moest komen, waarop ik zei: nee, dat is echt niet nodig; u heb het al druk genoeg. Maar hoe later het werd hoe zieker en op een gegeven moment was de koorts 39.9 en Martin maakte zich heel erg ongerust; bij mij drong het niet door, ik deed niks anders dan slapen. Dinsdag belde Martin naar de huisarts om door te geven dat de koorts zo hoog was, en hij zou in de loop van de ochtend dan ook langs komen, wat ook is gebeurd. Als het aan hem had gelegen dan had hij me regelrecht naar het ziekenhuis gestuurd, omdat ik helemaal niks dronk en de urine helemaal niet goed was, maar hij besprak met mij dat ik 100cc ORS moest gaan drinken in een uur tijd; dat is een zoutoplosser om niet uit te drogen.

De huisarts gaf mij 24 uur en kwam de volgende ochtend weer terug. De ORS is zo smerig en ik dronk heel af en toe een slokje daarvan; had echt geen trek en kreeg het niet weg. De koorts was nog steeds aanwezig, alleen gelukkig een stukje lager (38.5) en een dag later was het minder.

Maar nog steeds lag ik te wachten op telefoon van de longarts die maar niet kwam. Mijn huisarts belde en kreeg te horen dat de longarts is niet aanwezig was en de volgende dag weer ging bellen.

Maar dat hoesten was zo erg en ik moest dat kwijt zijn voor de operatie.

's Middags belde ik zelf naar poli longartsen en vertelde mijn verhaal, want dat kon ik gelukkig weer. En mij werd gezegd dat ik een afspraak had staan op dinsdag; klopte, maar die had ik afgebeld vanwege het ziek zijn. Ze gingen even een ruggespraak met de longarts houden; na even gewacht te hebben, werd mij verteld dat hij zou terugbellen vanmiddag. En dat was dus weer wachten, maar weer niks. De volgende dag met de huisarts gesproken en de longarts zou bellen, dus ik geloofde daar niet meer in. Maar inderdaad de telefoon ging en eindelijk was dat de longarts. We waren zo aan het praten en toen vroeg hij mij of ik opgenomen wilde worden. Ik zei tegen hem: op 8 oktober moet ik worden geopereerd aan mijn borst en wil van het hoesten af zijn, en ik wil dat niet alleen maar ook de huisarts staat daar achter. Ik moest 's middags naar de EHBO komen om daar even wat onderzoeken te laten doen en dan zou het waarschijnlijk een opname worden. Oké, ik had meteen een busje besteld om mij rond een uur of 1 daar naar toe te laten brengen. Normaal moet ik met de ambulance, maar daar krijg ik het nog meer van in mijn rug, want daar lig je echt niet comfortabel op.

 

Het verslag van de EHBO

Om 13.15 kwamen wij bij de EHBO aan en na het aanmelden moesten we even wachten in de wachtkamer. Na 10 minuten werd ik al gehaald en naar een onderzoekkamer gebracht. Martin legde mij daar op de tafel en het hele ritueel kon beginnen. Bloeddruk meten, bloedprikken, kreeg meteen een infuus naald ingestoken voor het geval dat het inderdaad een opname zou worden. Een hartfilmpje werd gemaakt en ook nog een longfoto. Nadat dit allemaal gebeurd was, gingen ze de dokter waarschuwen.

Na twee uur daar te hebben gelegen kwam eerst de broeder terug om toch nog een keertje een buisje bloed te laten prikken, en omdat ik heel moeilijk te prikken ben en het boven de hand het beste is, deed hij toch zijn eigen zin en haalde het gewoon uit de arm. Martin werd erg boos over dat eigenwijze gedrag. Even later kwam eindelijk dat onderkruipsel van een arts- assistent, hij gaf een hand en meteen kwam hij mij heel erg bekend voor en ik had zoiets van: ojee, heb je hem.

Hij vroeg wat er aan de hand was, terwijl ik me rot hoestte en hij luisterde naar de longen. En nou komt het.

Martin moest mij overeind helpen, mijn benen oppakken en naast het bed hangen en toen vroeg hij aan mij: kan je dat zelf niet? Nee, anders had ik het zelf wel gedaan was mijn antwoord.

Komt hij met een reflexhamertje en begon tegen de knieën te slaan ( jammer dat de benen niks deden, anders kreeg hij een schop zodat hij meteen met zijn kop in de afvalbak was gevlogen). Toen deed hij het onder de voeten en daar kreeg hij ook geen reactie van. Toen deed hij iets, dat hou je niet voor mogelijk. Gaat hij met dat hamertje heel maar dan ook heel hard drukken op mijn grote teen van mij slechte voet. En vroeg toen: voel je dit ook niet? Nee, en dat zijn mijn longen ook niet. Ook maakte hij een opmerking dat ik nogal vaak het ziekenhuis ben gepasseerd, net of ik het erom doe. Hij zou het gaan overleggen met de longarts en dan kwam hij terug. Na 10 minuten kwam hij terug en vertelde dat ik gewoon naar huis mocht, alles was goed en de infectie was ook helemaal weg. Infectie, welke infectie, waar heeft hij het over. Nou, ik schijn een infectie gehad te hebben en daar was ik zo ziek van. De operatie kan gewoon door gaan.

Dit is het verslag van de EHBO en als er iemand is die mij kan vertellen wat mijn benen en het gevoel daarvan met de luchtwegen en de longen te maken hebben, mag het mij vertellen. Ik weet wel dat ik hier een klacht van ga maken bij het klachtenbureau in het ziekenhuis.

 

Operatie

Hier ga ik vertellen over de operatie die op 8 oktober zou plaatsvinden. 4 jaar geleden ben ik aan borstkanker geopereerd en om het half jaar moet je naar de chirurg voor controle wat natuurlijk heel goed is. De laatste tijd kreeg ik steeds meer pijn in die borst en zo erg zelfs dat ik er akelig van word. En tussendoor liet ik de huisarts komen omdat ik zoveel pijn had en er moest een mammografie gemaakt worden, wat zeer pijnlijk was; de tranen rolden over mijn wangen. Ook moest er een echo gemaakt worden, en met een naar gevoel in mijn buik en lood in de benen gingen Martin en ik naar de onderzoekkamer. Ik lag helemaal te shaken voordat de radioloog kwam. Na het controleren vertelde hij, dat hij contact op ging nemen met de huisarts om mij eerder naar de chirurg te sturen, maar voor de rest zag het er goed uit.

Ik heb inderdaad de afspraak naar voren moet zetten en wel op 4 september. Toen het zover was dat ik aan de beurt was, was het toilet al een paar keer bezocht door mij; zoveel spanningen had ik in mijn lijf. Eerst kwam er een mammacareverpleegkundige, die vertelde dat ze de komende tijd met de chirurg meeloopt. En of ik het een bezwaar vond dat zij alvast ging kijken, waarop ik zei: nee hoor, doe maar. Toen dat gebeurd was, en ik vertelde wat eraan de hand was, ging zij de arts zelf er even bij halen.

Even later kwamen ze dus ook met z’n tweeën, en hij ging op onderzoek uit en aangekomen bij de zeer pijnlijke plek gilde ik het uit. Hij zag aan mijn gezicht dat het niet goed zat; hij ging even naar de foto en de echo kijken en kwam dan terug om te vertellen wat er gaat gebeuren. Hij vertelde dat er geopereerd moest worden. Martin vroeg nog of het littekenweefsel was, waarop hij zei: nee, het is erger. Ik sloeg helemaal dicht. Wij kregen het dossier mee en moesten naar het Voorbereidingsplein om daar voorbereid te worden op de operatie. Je moet een vragenlijst invullen en de bloeddruk word gemeten; daarna bespreek je alles met een assistent van de anesthesist en daarna ga je door naar de opname om te bespreken wanneer die gaat plaatsvinden.

Dit was het voor zover. Het is weer een heel verhaal geworden over wat er allemaal weer is gepasseerd en wat er gaat komen. Tot het volgende verhaal en dat zal het verslag zijn van de operatie.