2010

Na rustige kerstdagen en een jaarwisseling gaat het allemaal weer verder met de problemen. Er staat waarschijnlijk weer een operatie te wachten en dat is van de linkerborst; ik heb daar heel veel pijn aan en de huisarts vindt het beter dat er een amputatie gedaan wordt omdat het weefsel ook onrustig is en ik toch erg bang ben om weer borstkanker te krijgen. Maar 14 april gaan we dat bespreken met de chirurg; het is een hele ingreep, maar het is beter voor mijzelf. En Martin staat er helemaal achter; daar heb ik altijd zoveel steun aan...geweldig!!

Intussen is Martin terug bij de longarts geweest en zijn longen zijn zelfs iets beter geworden; wat een fijn bericht. Onlangs heeft Martin ook een darmonderzoek gehad en ook dat was allemaal goddank goed. Alleen heeft hij last van binnenwaartse aambeien en die kunnen weg gebrand worden. Dat word op 4 februari a.s. besproken.

Ook zijn wij aan het aftellen naar ons 45 jarig huwelijk wat 19 maart plaats vindt. We houden het rustig omdat het in onze situatie niet meer kan met feesten. De kinderen komen en wat vrienden en dat is ook al gezellig.

Kaakchirurg

Op 22 januari 2010 had ik een afspraak bij de kaakchirurg voor eventuele implantaten.
De ambulance was mooi op tijd, dus waren we ook op tijd bij de arts. Ze hadden mij eerst overgelegd op een brancard met wat dekens onder het matrasje zodat ik niet hard lag. Echt een pluim voor de mannen van de ambulance en de dames van de poli.
Ik heb heel even moeten wachten op de arts....maar toen hij er was en we alles hadden doorgenomen, kwam hij kijken of het wel kon, met dat implanteren.

Maar helaas, mijn kaken schijnen niet goed te zijn voor dat soort dingen. Maar omdat hij er niet helemaal uit kwam haalde hij er een andere arts bij. Dat was een tandarts en deze vertelde dat de kaak ook voor een prothese niet goed genoeg schijnt te zijn. We moesten wel lachen omdat hij vertelde dat mijn tong te sterk en te lang was en die drukt de kaak namelijk naar beneden. Ik zei  "Dat heb ik weer....kan er nog wel eens wat goed gaan bij mij".
Na veel overleg hebben we toch maar besloten om te beginnen met een prothese en mocht dat niet lukken dan gaan ze toch implantaten plaatsen. Nu gaat de tandarts dat aanvragen bij de zorgverzekeraar en mocht ik groen licht krijgen dan moet ik een afspraak maken en moet ik 1 x per week, en dat 6 weken lang, komen. POEH!!! nog een hele weg te bewandelen en dat altijd met een ambulance.

Bezoek aan de chirurg op 25 -02-2010

Om 11.20 moesten we bij de chirurg zijn voor de pijn aan de linkerborst. En zoals altijd ben je toch wel gespannen omdat je niet weet wat hij gaat doen of zegt. De ambulance was al vroeg bij ons en dat was wel lekker...hoe eerder hoe beter. Waren twee fijne mannen die mij kwamen halen. Dus we waren ook veel vroeger dan de afspraak was....maar dat was geen enkel bezwaar.
Daar aangekomen meldde Martin mij aan en mochten we meteen door naar de chirurg. Die heeft in het dossier zitten kijken en schrok van het grote boekwerk waar allemaal in  stond wat ik heb meegemaakt met alle tegenslagen. En toen kwamen we bij het verhaal over de linkerborst. Die heeft hij ook onderzocht en deze deed vreselijk pijn. Toen begon hij te vertellen dat het allemaal vocht kon zijn wat van de andere kant van de geamputeerde borst kon afkomen. Maar ik had zelf de indruk dat ze het soms zelf ook niet weten en ik zei hem "dokter, mijn man en ik hebben het er heel goed over gehad en zijn tot de conclusie gekomen dat de borst beter geamputeerd kan worden, zowel vanwege de heftige pijnen als ook de angst om weer borstkanker te krijgen." Nou, dat was geen goed moment om daar over te beginnen....want hij deed dat niet en of ik dan van de pijn af ben is ook nog niet eens zeker. Maar dat ik misschien dan wel van de pijn af ben kon hij ook niet met zekerheid zeggen. Hij ging dat met de huisarts bespreken. Voor hem was het duidelijk een NEEN!!
En ineens begon hij over mijn gewicht; dat ik teveel eet en als ik niet zou eten dan viel ik best wel af. Ik was totaal uit het veld geslagen en voelde de tranen prikken. We zijn weg gegaan en de mannen van de ambulance waren daar gelukkig gebleven, zodat we meteen naar huis konden. En met een kater ben ik thuis gekomen en heb flink gehuild.

De volgende dag heb ik meteen de huisarts gebeld, maar die had al telefoon gehad van de dokter en was al op de hoogte. De huisarts zou na het weekend komen om met ons te praten.

Dinsdag 3 maart kwam de huisarts en deze vertelde dat hij de chirurg had gesproken en dat de chirurg al het goede met mij voor had. Maar omdat ik zoveel heb meegemaakt met veel tegenslagen durfde hij het niet aan om mij te opereren. Maar ik blijf wel verder onder controle bij hem en hij houdt de mogelijkheid voor de amputatie ook open. Zoals de huisarts het uitlegde daar kon ik wel wat mee.

Maar van de pijn ben ik niet af en het word alleen maar erger. Mocht het helemaal niet gaan dan laat ik me weer horen. Het is tenslotte mijn lichaam en mijn eigen wens wat de borstamputatie betreft. Tot zover het verhaal over de chirurg en de huisarts.