We hebben de afspraak gemaakt voor de operatie en ik zou in april geopereerd worden, waar ik op gehoopt had, want het ging steeds slechter met de rug en het been.

Helaas was er geen plaats en het werd weer opgeschoven naar mei. Gebeld naar het ziekenhuis en we kregen te horen dat het weleens oktober zou kunnen worden. We hebben een aangetekende brief gestuurd naar de directie en naar de orthopedisch chirurg. Van het ziekenhuis kregen we bericht terug maar van de chirurg niet.

Eind juni weer een aangetekende brief gestuurd naar de chirurg, maar weer kregen we geen bericht. Mijn man werd vreselijk boos, ook omdat ik verging van de pijn en bijna niet meer kon lopen, '-nachts niet kon slapen en heel veel moest huilen. Hierop verstuurde mijn man op 5 juli een fax naar de chirurg. De andere dag om 7:45 uur ging de telefoon en ik was verbaasd, want dat was de chirurg en deze vroeg wat er precies aan de hand was. Ik heb het hele verhaal verteld, waarop hij zei: "kom morgenochtend maar naar het ziekenhuis bij de poli op het spreekuur en neem je tas met kleren maar mee, ik denk wel dat ik je gelijk opneem". Echt een hele aardige, menselijke dokter tot zover.

Opname en M.R.I.-scan; vernauwing

Wij hebben bij de huisarts een ambulance gevraagd, wat veel voeten in de aarde had, en woensdagochtend 8:00 uur kwam de ambulance ons ophalen voor de rit naar Sittard.

Daar aangekomen hebben wij maar even op de gang hoeven te wachten. Wij komen bij de dokter binnen, hij keek en vroeg wat er precies aan de hand was. Ik heb weer mijn verhaal gedaan, waarop hij zei : "je moet nu maar blijven en dan kunnen we nog een M.R.I.-scan maken en daarna opereren".

Vrijdags werd de M.R.I.-scan gemaakt en 's-maandags kwam de arts met een andere assistent en de foto's bij me langs, liet deze zien en vertelde dat er een vernauwing zat. Hij ging niet via de rug opereren maar via de buik.

Daar kon ik wel mee leven. Er werd een datum vastgesteld voor de operatie, vanwege de wervelschijven en dat werd maandag 20 juli om 14.00 uur, ik mocht inmiddels naar huis van hem, waarop ik zei, nee ik blijf hier. Er was in mijn oor gefluisterd dat als ik naar huis zou gaan, er een grote kans was, dat het ziekenhuis zou bellen dat er geen plaats zou zijn en dat ik dan nog een tijdje kon wachten, dus ik bleef.

Maaslandziekenhuis Sittard; de eerste operatie

Maandag 20 Juli; Het was zover, ik stikte van de zenuwen, mijn man was er gelukkig bij, dus voelde ik mij niet zo alleen. Ik werd naar de operatiekamer gebracht en voor de operatiekamer zijn allemaal hokjes met gordijnen. Het leken wel kleedhokjes, maar goed, daar werden voorzorgsmaatregelen getroffen. De dokter kwam ook nog even langs en wenste me sterkte, maar hij kon me niet beloven dat de pijn in mijn been helemaal weg zou gaan.

Na de operatie

Na de operatie, terug op de kamer, kregen we te horen dat er geen discusprothese geplaatst kon worden zoals was afgesproken, dit was vanwege slechte botten, daardoor werden er twee koolstofcage's geplaatst, ook zijn er botsplinters uit de heup gehaald voor opvulling. Twee dagen na de operatie, eigenlijk moet dat al na een dag, maar omdat ik heel ziek was na de twee dagen durende narcose, moest ik uit bed komen en proberen om te lopen. Ik kon echter helemaal niets, ik zakte als een kaartenhuis in elkaar en verging nog steeds van de pijn zowel in mijn rug als been. De dokter snapte er niets van, want volgens de foto's die na de operatie zijn gemaakt was alles goed en hij had de vernauwing ook gelijk weggehaald, iedereen ging na 5 dagen naar huis en Suzanna mocht blijven en dat was balen.