Terug naar menu
Meest recente recensies
Helaas is het niet mogelijk gebleken om regelmatig alle nieuwe recensies hier te laten zien.
De recensie van Chris is uit de Lemniscaatkrant. De recensie van Hanz Mirck is uit Boekblad. Voor het overige staat bij de recensies van wie en waaruit ze zijn.
De Standaard Online; Tips van de Antwerpse Boekenbeurs - Renate Beernaert: Een schitterend poëzie-prentenboek, met mooie én toegankelijke gedichten, wars van sentimentaliteit. Een absoluut hebbeding voor alle leeftijden.
Zie ook de tip van 
Edward van de Vendel.
Uit Trouw, 22 oktober 2005
Moeder dwaalt door het donker, door Bas Maliepaard
Het nieuwe poëzieprentenboek 'Mama! Waar heb je het geluk gelaten?' is een wonderschoon monument voor de onvoorwaardelijke liefde van een kind voor zijn moeder. Makkelijk is die liefde niet, en daardoor voel je tijdens het lezen van deze bundel pas echt voelt wat 'onvoorwaardelijk' betekent.
"Lieve moeder, wie / is er weer voor dag / en dauw opgestaan / om speciaal voor jou / op blote knietjes / de lucht stukje voor / stukje zo heerlijk / stralend lichtblauw / in te kleuren, zonder / ook maar ergens een / wolkje wit te laten? / Juist ja, je kind.''
Dit openingsgedicht draagt alles in zich wat Ted van Lieshout verder in de bundel uitwerkt. Het is een aanklacht, een smeekbede en een liefdesverklaring ineen. Hij zegt: Moeder, je ziet niet wat ik voor je over heb! Kijk eens, wat ik voor je over heb? Voor niemand anders heb ik dit over, want jij bent mijn moeder en ik ben je kind.
Ziet moeder hem dan echt niet? Jawel, de woorden 'juist ja' bevestigen dat ze heus wel weet wie haar kind is. Maar moeder is 'verdwaald', zo staat verderop in een strandgedicht: 'Het laatste kind / vindt zijn schelpje / terug, een moeder / die verdwaald is / dat kind.'
Vader durfde wél 'in geluk te verdwalen', maar hij is gestorven. Moeder dwaalt en laat haar zoon dwalen, die haar bevestiging juist zo hard nodig heeft.
Halverwege is één gedicht opgenomen dat vanuit het perspectief van moeder is geschreven. Daarin laat zij zien hoeveel ze in stilte om haar kind geeft: "Heel stilletjes na mijn toilet / kijk ik nog even in je bed, / elke avond, consequent, / of je zoetjes slaapt. / De moeder die door 't donker dwaalt / wil weten of je nog ademhaalt ()".
Elk gedicht van Van Lieshout is een cadeau. Maar dan één dat je honderd keer kunt uitpakken en dat steeds opnieuw ontroert. Deze poëzie is openhartig en onthutsend eerlijk.
Van Lieshout heeft het boek ook nog eens formidabel vormgegeven en geïllustreerd, met de computer. 'Mama! Waar heb je het geluk gelaten?' is een zeer waardevolle toevoeging aan zijn toch al bijzondere oeuvre.
Toen ik de recensie van Monique Snoeijen in NRC Handelsblad gelezen had, besloot ik mijn moeder te bellen en te waarschuwen. Vervolgens las ze de recensie en zei: "Ik vind het zelf wel ontroerende gedichten. Die mevrouw heeft de moeder gerecenseerd en ik moet zeggen, ze heeft me haarscherp getroffen!" Dat zei ze met een lachje, want als mijn moeder nou één ding niet is, dan is het "gedeprimeerd".
Verder ben ik blij dat de recensente de gedichten verontrustend noemt, want velen zijn van mening dat jeugdliteratuur niet verontrust en daardoor geen échte literatuur is.
Tot slot: wat ik jammer vind is dat de bespreekster de relativering in het boek niet waarneemt (zie titelgedicht!), en niet doorziet dat het hier gaat om een moeder die door de ogen van een kind wordt gezien. Dat wil niet zeggen dat dat kind een accuraat beeld schetst van die moeder.
"Goochelkist" is uit De Gelderlander, Truska Bast in Het Parool en Jan Van Coillie in Leeswelp.
De overige recensies zijn van Piet Gerbrandy in de Volkskranten Belle Kuijken in De Morgen
