Radio show/ Webzine
Welcome to Tegentonen On-Line. This site is part of the Tegentonen radio-show which is broadcast every Saturdaynight on STA-radio and on the internet.
For more info on how to listen to this show, go to the show info.

---

*index*  *show*  *playlist*  *top15*  *live-archive*  *links*  *interviews*  *misc.* 
*Cro-Mags fan page*  *Comics/Sam Kieth bibliography*

---

Requests?/Remarks? Mail me!

(by Miguel Tegen)

Bands come and go. Most are easily forgotten, only the best will be remembered. One of those bands that will forever be remembered are of course the Cro-Mags. In the mid-eighties this band defined the hardcore genre with their magnum opus, Age Of Quarrel (If you do not have this album, I suggest you stop reading this and get it right away!). Their second release Best Wishes showed some more metal influences and is still one of the finest blends of hardcore and metal today. Internal problems and label troubles were destroying the band though and after two more studio albums (Alpha Omega and Near Death Experience) and one live album, the Cro-Mags were no more. After some time though, founding members Harley Flanagan and Parris Mayhew decided to start a new band, White Devil. Their debut EP was a huge success, but after that things became quiet once again. The band changed the name to Samsara for a while, but finally decided to use the name Cro-Mags again. This resulted in a brand new album, Revenge, which is probably their best album since Age Of Quarrel! They also officially released the first Cro-Mags demo, called Before The Quarrel (both albums should be in every fan’s collection!). Harley and Parris recruited two new members and a US/European tour followed, which brought them to the European Hardcore Party III as a very worthy headliner. The band wants to forget the troubled past and return to the top of the scene with the Cro-Mags. I talked to Parris about an hour before their show in Maastricht and asked him some questions about the return of probably the most influential hardcore band of all time, the Cro-Mags.

First off, how have the reactions been on the tour? People didn’t mind the past troubles?
“Well, they didn’t seem to be when they were going berserk in front of me! We played yesterday, which was the only date we played so far in Europe and it was amazing. We also did a month in the US and the reactions were great there too. The reactions have always been great since the first time we ever played.”
So who did you and Harley bring along for this tour?
“OK, they are Gary Sullivan, who is our drummer, and the other guy, hmm, I forgot his name... ha ha. No, on guitar we brought Rob Buckley. Oh, his name is spelled B-U-T-T-C-K-L-E-Y, by the way. He already played in the Cro-Mags some time ago. He wasn’t featured on any album, but I believe we did a little tour in the United States together.”
The reactions to Revenge have been phenomenal, right?
“Yes. They have been unanimously great.”
If you were still called Samsara, do you think that buzz would have been just as big?
“I don’t know. It’s hard to say, because Samsara was a name we were gonna use as an in-between stage. I never really liked the name, though.”
Why use it then?
“Well, because at first we didn’t feel comfortable with the name White Devil, then we didn’t feel comfortable with the name Samsara, because it wasn’t who we were. When we toured Europe as White Devil a couple of years ago, there were posters that said “Cro-Mags as White Devil”! It’s like, you make an impact on the world, doing something in your life and your fortunate, so why should we get away from something that we did? It was great to us.”
So when exactly did you decide to use the name Cro-Mags again?
“Not too long ago. When the record was done and we were finally released from our record label, we decided to put it out. We were sitting around and listening to it and we were talking about all the different names we had tried, White Devil, Samsara, whatever. At one time I called Harley up one morning and said that this was the best Cro-Mags album we ever made. He said “What do you mean”. And I said “I want to put Cro-Mags on the record and I want to continue on as the Cro-Mags, because that’s who we are!” When we got together as teenagers and we decided to play music together, there was no difference between then and a couple of years ago when we sat down, and started to play music together again. It is exactly the same thing. I sat in front of Harley with my guitar, and Harley sat in front of me with his bass. I played him riffs, he played me riffs and the next thing you know, we had an album! So what’s the difference?”
How hard is it working without a big label supporting you. I can imagine it being difficult doing things on your own. 
“It is much easier, because we are the Cro-Mags and we can book a tour and headline and make enough money to support ourselves on the road. When we went out as Samsara we went out with this horrible band, I don’t know what they were called. But we had to pay $35.000 just to be on tour with them! That is absurd. I don’t spend and waste the same kind of money that a record label spends. A record label keeps for example hundreds of cd’s in the offices, just to give away to people. And they send them to all these unnecessary people. It is just absurd how much they spend. And they arbitrarily spend money in these marketing ways, and they just spend it whether it is appropriate to bands or not. There is just money flying out! And putting a band on tour in a luxury tour bus, is insane. That costs like $5000 a week! And a band might think that the label is doing all this, but the label isn’t doing anything! They work as a bank, they pay the money in advance, and in the end those bands never make any money. I can decide where the money goes. And even though I might be putting up the same amount of money for promotion, at least I know where it went! I feel a lot better knowing where it goes, so it is much easier to deal with. And also, if a label decides they want to do something and it is not what you want to do or the other way around, it’s over! You have no choice. I will never be in a position, where a label can tell me yes or no about anything.”
You’ve had too many bad experiences with labels in the past.
“Every experience I had with a label! I signed with Scott Koenig, who managed Biohazard, and I thought that would be a good thing. They were saying “This guy is a fan of music” and all that kind of stuff. He was worse than anybody. I had to go over his head, because he really didn’t have any power, and go to the real bosses who had the money to get things done. He was actually fighting against me, to get stuff! I never want that situation again.” 
Are you reissuing the old stuff on your label?
“I wanted to, but Profile Records, the label that we were on, will not do it. They said that as long as they sell one record of us each month, they will just keep putting it out. They are assholes.”
Let’s talk about Revenge now; there are a lot of hardcore songs on it, but also some more punk influenced songs like Jones and Without Her. A big surprise to some people.
“Sure, it’s a surprise when you compare it to say Age Of Quarrel, but you have to take in consideration that we made that album when we were just ending our teen years. It was a long time ago. And if people would want to hear ten Age Of Quarrel albums, that would be kind of boring. When we sat down to write Age Of Quarrel, we didn’t sit down to write a pure hardcore album. We sat down to write music. This time around we wrote songs and this time they came out different. And the next time we are gonna make a record it will sound different. It will sound like us, but there will be different songs. I mean, look at a band like the Police; when they put out there first record it was fucking great. But when they put out their second record, people were weirded out. And by the time they put out Ghost in the Machine and Synchronicity, people were like “Oh my God, it sounds so different”. Well, of course. They are growing. And the Cro-Mags are going to grow, too. And if people want to stay in 1986, they should listen to Age Of Quarrel a lot and that’s cool and I’m glad that they do. But whenever you are going to listen to a new Cro-Mags album, you know it is gonna be different. And I hope that’s good!”
The punk influences are part of your roots, though.
“Of course it’s our roots. The Sex Pistols is one of my favorite punkbands of all time. I also like the Cockney Rejects. I’m so happy to see them playing again. I can’t wait to see them live. For me, that and the Dead Boys, was punkrock. I never really listened to anything else. And even new kind of punkrock like Green Day, it’s really great, but I really can’t say they had any influence on us.  When I wrote Without Her, I was actually trying to write a song that sounded like the Cockney Rejects. I was listening to their Volume 1 album a lot, and I wanted to write something simple and cool and catchy like that, but it came out completely different. It came out like this bouncy melodic poprock song. The whole influence thing is always really weird, because you can never see where the influence goes. I recognize a lot of influences from music in my own, that most people wouldn’t pick up on.”
Two songs were left off the album, “Push Me, Pull Me” and “No Sympathy”. Will we ever get to hear them?
“No Sympathy will probably end up being a song, because we like it. It was one of these situations when you are in the studio writing and then, when you are done, everything isn’t exactly the way you anticipated it. When the song came out it was cool, but it wasn’t exactly what Harley wanted to do on his vocals. So we decided not to put it on the record, which we didn’t think was a big deal because we felt that that flavor of music was already covered; we had Jones and Without Her and their all kinda the same thing. The other one, Push Me, Pull Me, just didn’t feel right. It’s totally discarded but maybe the riffs will pop up somewhere.”
The songs on the album were recorded a while back. Can we look forward to some new material?
“Yeah, we write in our heads. That’s the way we do things. We don’t really jam as a band. Me and Harley do, but we never really jammed with this band yet.”
Finally, what bands do you like nowadays?
“All Out War and Shutdown. Those are the only two bands that we were exposed to, to be honest with you. I think their cool. There are a lot of bands like Madball and Sick Of It All, but I don’t know any of their music. I heard one of Madball’s records because a friend of mine directed their video. I thought it sounded pretty impressing.”

(By Miguel Tegen)

The last couple of years, the Dutch hardcore scene has become bigger and bigger, with all kinds of different styles becoming popular. It still seems like everyday new bands are started. That is a good thing, because it keeps the scene alive. Unfortunately, lots of bands tend to split up after say a demo and a split 7". The opposite of this story is Eindhoven’s own Tech 9, these guys have been around for about twenty years(!), and can be seen as one of the oldest and longest existing bands in the scene. It took them a while to get an album out, though. Their first, Scars On The Inside came out in 1996. A strong cd that was followed by an even better second release, Winner Takes All in 1998. That album was one of the best eurocore albums ever made, and to make an even better album seemed like a tough job. Still, they succeeded in making another great album, Last Line Of Defense, which should be out now! 
I talked to singer Hein and bass player Maurice after their show in Maastricht, during the European Hardcore Party III. Both were tired after that show, but still managed to answer my questions about the new album. A cd that is met with a lot of high expectations after the previous successes. My first question was about these expectations and if they put a lot of pressure on the band. 

Hein: “Yes, of course. As a band you always try to exceed yourself. A third cd is always very important to a band, but we think we succeeded in exceeding Winner Takes All.”
Your album is called Last Line Of Defense. How should we interpret the title?
Hein: “There really isn’t that much to it actually. It’s about people in the scene who get older and after a certain time leave the hardcore scene. There need to be older bands that stand strong and keep the things alive. I mean, we are one of those older bands, we’ve been around for about 20 years. Sometimes we even call ourselves Jurassic Punk, ha ha”
The new songs, like "Johnny Went To War", sound even more oi! than your previous work.
Hein: “Yes. Absolutely. It sounds like the material from Winner... , but with more punk and oi! influences. Especially the Oi! aspect is more in the forefront, you know, with nice sing-a-longs. I mean, we grew up with bands like the Sex Pistols and the Damned, and once you get older you tend to look back at your roots, and that is exactly what we did on this album. The reason is probably the fact that we did those two covers for the European Oi! cd. We liked that melodic stuff, and we kind of picked up on that.”
Maurice: “It’s more accessible, but that’s not something we did on purpose. Musically, you evolve. And who says we could have done this ten years ago. Of course at shows, you notice what people like, and that’s a small factor too.”
Hein: “First and foremost, we make an album for ourselves. You have to be able to support it.”
Winner Takes All had lots of guest performances, this time the band kept it down to one.
Hein: “The only guest who sings a song on this album, is Joost from Discipline. We wrote this song, called Skin Deep, which is dedicated to Bart van Boxtel, a tattoo artist who died recently. I knew him for about twenty years. Onno Cro-Mag, who was also a good friend, wrote the lyrics for that song, and it seemed like a good idea to get Joost to sing along with us on the song. The backing vocals on the cd were done by the guys from Major Crime League.”
You also recorded a cover for this album?
Hein: “Yeah, that’s right. This time we decided to do a song by the Stiff Little Fingers, it’s called Gotta Get Away.”
Talking about covers, you also recorded two songs for the worldwide tribute to the real Oi!, didn’t you?
Hein: “Yes. We did a 4-Skins song, Stories, and we recorded a song by the Rejected, which is called I’m Gonna Get A Gun. These are songs from our youth, and we wanted to record some songs that weren’t that well known. For the European tribute, we covered the Cockney Rejects and the Business, both bands are well known in the scene, and that’s why we chose to do songs that weren’t that familiar. Another factor was that all the American bands had already chosen their songs, which made the choice for us a little bit tougher. But we are very pleased with the way everything turned out.”
It has to be a kick-ass feeling to be on the same album with bands like AF, the Dropkicks and Sick Of It All!
Maurice: “Yeah, it gives me a hard-on! Ha ha ha.”
Hein: “I think it’s something psychological, because these are bands that we look up to. Especially the big names! And just being on the same album with these bands is a fantastic feeling!”
A great achievement for you as a band!
Hein: “Absolutely. We’re still startled about everything. I mean, we’re just a hobby band that practices once a week! That we got this far already is just a dream come true. And when you perform on stage and you see that big audience like at the Dynamo Skatefest in ‘98 and tonight, and everyone’s singing and clapping along... It just sends chills down my spine!”
You have been around for a very long time. Is that because you see yourselves as a hobby band, that doesn’t set their goals too high?
Maurice: “Yeah, that’s why we’re still together.”
Hein: “We’re just four guys that know each other because they live in the same neighborhood. We started a band just for fun, and eventually that band became very popular. It’s like a dream we’re living. And because of the success of us, Discipline, Backfire! and the other bands people get inspired and start bands, and that’s the way things should go. I mean, Tech 9 won’t go on forever. At a certain moment it will stop. A song like Still Going Strong is about that.
Music is something that you want to continue doing for the rest of your life, it’s not easy to give up. But at certain moment it will stop, and then hopefully we can pass on the torch to a whole new collection of bands, because this is an honest scene, of which we can be very proud of! I mean look at today here in Maastricht. Even though there was much trouble almost everyone showed up!”
Finally, you just talked about Tech 9 not being around forever. Where do you draw the line? When do you say “I quit”?
Hein: “We decided that, as long as we keep having fun, we will continue. We do have to sacrifice a lot for the band. We all have busy jobs and we all have 23 days for a holiday, and most of them are spent on the band. When I have to go on stage and my heart’s not in it anymore, then I quit.”
Maurice: “We don’t put any pressure on each other, that’s another reason why we’re still around. When someone decides to take a holiday, or has to go away for his job, than that’s the way it’s going to be.” 
Hein: “We always said, if one of us quits, it’s all over. But for now though, that’s not in the cards.”  

Line-up:
Jason Moody- Vocals
Corey Edelmann- Guitars
Jason Dunn- Drums
Kyle Fisher- Bass

By Miguel Tegen

One of the most interesting bands to emerge from the USA lately, is No Innocent Victim from San Diego, California. This Christian hardcore band put out a great album (their third) on Victory Records in 1999, called "Flesh And Blood". Don't think that these guys are soft because they believe in God. NIV plays hardcore that is inspired by old-school bands like Sick Of It All, only their sound is a lot heavier. The reviews that "Flesh And Blood" got were great and the band was able to join living legends Agnostic Front and L.A. punkrockers the U.S. Bombs for a tour. It brought them to our little country too, were they played shows in Hardenberg, Amsterdam and Eindhoven. On Parole! was able to catch up with guitarist Corey Edelmann backstage at the Effenaar in Eindhoven, before they went on stage to perform. Corey was kind enough to answer some questions about the band and their music.

Could you give us a short history of No Innocent Victim.
Corey: "The band was started in 1992 by the original drummer and the original bass player. It started out like a hardcore band, but more on the punk side. They had the original singer that did a couple of shows for a couple of months, but they didn't like him so they asked Jason, who is the singer now, to join the band. As soon as he joined it became much more of a hardcore band, because his voice is a lot heavier. And that was the band for a while. They did a demo. Then the original guitar player who was on the demo left. Then I joined the band. That was in Januari ‘94. So by then it was me, Jason and the original drummer and bass player. We put out a full album ("Strength", OP!) and did a little US tour. But as the band started to get bigger, we needed to be able tour more. But our drummer was like 40 and the bass player was 35 and they had families, so they couldn't tour that much. So they stepped down and we got a new drummer Jason, who is our drummer now , and a new bass player. He lasted for just a little while, because he couldn't tour much. Then Kyle joined the band. And we've had this line-up for about two and a half years now. It's the line-up that did "Flesh And Blood"
Talking about touring. How is this tour going for you so far?
Corey: "Good! Really well! The reactions are good. Sometimes, like tonight, when you're the opening band it is harder to get the crowd going, because everybody's just getting used to the show. But we've done well, we've sold some merchandise and had some good responses. We played in Belgium and we did really well, and we played in London the other day and we had a really good response. We sold a lot of stuff  there and we had a really good time. It is our first time in Europe, so it's a really good tour for us to be on. Before we came here we toured the US with AF, but Sick Of It All and AFI were also touring at the same time. That was hard, because a lot of clubs we played, SOIA played like three days before, so that affected our crowds. Here in Europe the crowds are more consistently big, there are a lot more people. We did do some great shows in the US too, but I guess because there were a lot of bands touring at the same time, that the crowds weren't consistent."
Is it hard for you as a christian band to be on a tour like this?
Corey: "It is awkward sometimes, I mean, anytime you're different from your friends around  you. I guess even a SxE band would probably feel the same way. For the most part it just feels normal. We're friends with everybody and everyone gets along really well."
Have you been writing some new stuff  allready?
Corey: "Not yet. We're going to do that when we get home. We haven't got one new song yet."
But do you have any idea what it's going to sound like? I mean, "Flesh & blood" had more metal in the sound than any of your previous stuff. Are we going to see more of that?
Corey: No. We're not going for that. Our sound isn't  really metal. It's not like old-school hardcore, because there isn't necesarilly a punk aspect. It's more like a lot of heavier stuff. But the drums and the guitars may sound a little metal. And the vocals too, but we always try to mix it up. But being on this tour definitely revived my old-school feelings. Playing with AF and the U.S. Bombs makes me remember the old-school hardcore that got me into it. It inspires me to write more old-school stuff. So maybe the next record will be more like that. But we're still going to be us, I mean we're not going to change in a ska-band, it's still going to be heavy."
What are your main musical influences?
Corey: "Sick Of It All! AF, Cro-Mags, Judge, Negative Approach. I think Minor Threat is a good band. As far as the newer stuff goes: Madball, maybe a little Hatebreed. Earth Crisis is a good band. One Life Crew is very good. But right now, AF is my favorite band. Probably because we're on tour with them. My favourite AF album used to be "One Voice", but now I love the new album. It's more on the punk side. It's really raw and catchy stuff."
What are the main things that set NIV apart from other hardcore bands?
Corey: "Musically? I don't know. There's so many good bands out there... Hopefully, every band tries to have their own sound. If people listen to us and think we have that, it would be awesome. I think the biggest difference for us is what we stand for and what we believe in. Man, that was a hard question!"
Do you know any up-and-coming HC bands that we can look out for in the future?
Corey: "Hmmm, one of the newer releases on Victory that I like is the new album by Reach The Sky from Boston. It's more like youth crew style. It's fast and the lyrics are almost like emo lyrics. But there are tons of HC bands coming out right now. It's so hard. People even think that we're a new band, even though we have been around since ‘92 and have three albums out. "Flesh & blood" is the first album that most people ever heard of."

Er zijn weinig bands die 14 jaar na het verschijnen van hun debuut, de opvolger uitbrengen. S.O.D. is één van die bands. "Bigger Than The Devil" is een plaat geworden die fatsoensrakkers en moraalridders waarschijnlijk in het verkeerde keelgat zal schieten. De band, bestaande uit Scott Ian, Charlie Benante (beiden actief in Anthrax) en Danny Lilker (Brutal Truth), wordt gecompleteerd door de spraakmakende brulboei Billy Milano. Een man die erom bekend staat geen blad voor de mond te nemen. Op een regenachtige Donderdagavond belt Billy mij vanuit zijn studio in New Jersey om mij te woord te staan over het nieuwe album.

Het heeft pakweg 14 jaar geduurd voordat de opvolger van "Speak English Or Die!" uitkwam. Waarom komen jullie juist nu terug.
"We zijn eigenlijk nooit uit elkaar gegaan met het idee dat we deze band niet meer voort zouden zetten. De tijd leek gewoon rijp om weer wat lol te maken. Er waren weinig hoge  verwachtingen van alle bandleden, zolang we zelf maar blij waren met datgene wat we deden. En zolang dat het geval is gaan we er mee door en maken we plezier."
Geen reünie dus?
"Nee, de band is dus nooit uit elkaar gegaan. Het is niet zo'n reünie als van bijvoorbeeld een band als Metal Church. Zij gingen eerst uit elkaar, om vervolgens weer bij elkaar te komen. Met S.O.D. ligt het anders. Wij waren geen band die toerde, we maakten niet direct een tweede plaat. We zijn een band die zo nu en dan eens optreed. Bekijk ons maar als "Werk-in-uitvoering" band."
Kunnen we S.O.D. een side-project noemen dan?
"Nee, het is gewoon iets dat we doen. Vergelijk het maar met vissen. Wanneer een visser af en toe eens niet vist, dan blijft hij toch ook een visser. Wij zijn nog steeds S.O.D."
Hoe staat het eigenlijk met M.O.D., Billy's andere band?
"Die band zal ik weer op touw zetten als de tijd daarvoor rijp is. Op dit moment heb ik het echter bijzonder druk met mijn studio en met mijn managementsbureau. Alleen al om genoeg tijd te vinden om met S.O.D. weer iets te gaan ondernemen was een behoorlijke onderneming."
Het vorige album werd in drie dagen opgenomen en gemixt. Hoe ging dat met de nieuwe schijf?
"Deze keer deden we er wat langer over. We hebben de plaat in drie weken opgenomen en gemixt. Ach,  als je de situaties van 14 jaar geleden en nu met elkaar vergelijkt en je rekent daarbij de inflatie, dan is één week of één dag toch bijna hetzelfde."
De meeste mensen zullen S.O.D. vanwege de directe teksten kennen, i.p.v. de muziek. Bovendien denkt men misschien dat de band er alleen op uit is om te shockeren. Wat vind je daar van?
"Prima. Ik vind het net zo heerlijk om mensen goed over de zeik te helpen als plezier maken. Uiteindelijk draait het alleen maar om lol maken. Dat is het enige doel wat we met deze band hebben: plezier. De drie andere gasten die in deze band zitten zijn verder het enige wat me interesseert. De labels, tijdschriften en de kids die onze plaat  kopen laten me verder koud." 
S.O.D. mixt metal met hardcore. Billy managet ook een aantal hardcore bands.
"Ik ben de manager van Agnostic Front, Maximum Penalty en de U.S. Bombs. Ik zit nog wel wat in de hardcore scene. Maar die scene laat me verder koud. Het gaat mij om de mensen die in die bands zitten en de muziek die ze maken, want daar hou ik van. Dat is het enige belangrijke."
Naar het album nu. Twee eerder aangekondigde nummers ontbreken. "Ready To Fight" (cover van Negative Approach) en "The Ballad Of Kurt Cobain".
"Die cover hebben we wel opgenomen. Misschien dat we dat nummer van Negative Approach op een 45 toeren single uitbrengen op een klein label. Dat kunnen we dan bij optredens verkopen aan de fans, zodat die iets hebben om te verzamelen. Dat nummer over Cobain lag wat anders. We zijn vrienden van Dave Grohl (ex-drummer Nirvana, MT). Charlie, onze drummer, vertelde aan Dave dat we dat nummer hadden opgenomen. Dave was daar niet zo blij mee. Na veel nadenken en overleg hebben we besloten het toch niet op de plaat te zetten."
Na deze informatie wandel ik met Billy door een aantal van de nummers van de nieuwe plaat. Ten eerste het nummer "Skool Bus".
"Dat nummer gaat over nazi's en van die rednecks. Het gaat over hun politieke opinie en hoe achterlijk die wel niet is. Het is een anti-racisme nummer."
"Make Room, Make Room"
"In dit nummer komt de satirische houding van S.O.D. goed naar voren. Het nummer gaat over een groot probleem dat er in deze wereld heerst en dat is het probleem van overbevolking. Er komen steeds meer mensen bij en al die monden kunnen niet meer gevoed worden. Mensen realiseren zich dat niet. Wij zeggen Make Room, maar dan op onze manier. Een grappige manier om ruimte te maken is om allerlei stomme dingen te doen met mensen zoals ze af te schieten of ze te vergiftigen. Je kunt ze ook meer Judas Priest albums geven zodat meer mensen zichzelf aan flarden schieten. Het is gewoon satirische bedoeld."
Over voeding gesproken; is "Aren't You Hungry" geen M.O.D. nummer?
"Ja en nee. Het is origineel een S.O.D. nummer. We speelden het voor het eerst in ‘85. Daarna werd het nummer voor Anthrax en ook M.O.D. gebruikt. We hebben dit nummer nu gebruikt omdat we wilden kijken hoe de zaken ervoor stonden in ‘85 en hoe het zou klinken in ‘99. Het was in principe het startpunt voor ons. Als de rest van de plaat niet zo goed zou zijn als dat nummer, dan zouden we weten dat we een groot probleem hadden. Maar het is een goede plaat geworden."
"Kill The Assholes"
"Dat nummer gaat over mensen die hun tijd verdoen met onbelangrijke zaken. Onze regering in Amerika bijvoorbeeld. Ze zijn hier een heel jaar bezig geweest met een debat over wat precies kunst is en wat niet. Hoe definieer je het woord kunst. De aanleiding hiervoor was een kerel die een foto maakte van een gozer met een zweep in zijn reet. Verder zijn we in dit land al twee jaar bezig met een onderzoek naar de president, omdat hij gepijpt werd in het Witte Huis. Hij loog daarover. Hij zij dat hij niets gedaan had. En dat was een leugen. Hij deed daar bijna twee jaar over om dat toe te geven. Dat het zoveel gekost heeft boeit me niet. Wat wel belangrijk is, is dat er belangrijkere zaken in deze wereld zijn zoals het daklozenprobleem, de drugsproblemen en de criminaliteit. Man, er worden kinderen vermoord op scholen en toch verdoen we onze tijd met een kerel die gepijpt wordt! En daar wordt ik kwaad om."
Wat vind je dan van het feit dat een aantal Amerikaanse senatoren extreme muziek de schuld geeft van bijvoorbeeld die moordpartij op die school in Colorado, waar 15 doden vielen.
"Die senatoren zijn een stelletje idioten. Ze zouden het internet moeten verbannen, en de televisie. Ze moeten ervoor zorgen dat mensen weer met elkaar praten. Zodat mensen elkaar weer leren kennen als mensen. Zo kunnen we beginnen met de wederopbouw van hetgeen waarop onze maatschappij gefundeerd is. Interactie met elkaar. Dat zie je bijna niet meer, daarom is de wereld zo'n klote plek." 
Tot slot, het titelnummer "Bigger Than The Devil"
"De titel heeft te maken met meerdere zaken. Het is onder andere afgeleid van John Lennon's uitspraak over de Beatles, die riep dat ze groter waren dan Jezus.  Het is ook een reactie op al die death en speed metal bands, die zichzelf zo serieus nemen met hun face-paint en hun zwaarden en al die shit van "de duivel is goed" en wat niet meer. Wij vinden dat erg grappig en humoristisch. Het zou alleen ook leuk zijn als die gasten dat zelf ook als zodanig zouden benaderen en dat ze alles dus niet zo serieus namen! Dat doen wij per slot van rekening ook niet. Het is allemaal grappig bedoeld. Neem het niet te serieus, maar geniet van het leven, maak plezier, toon respect voor de mensen en uiteindelijk zul je dan meer genieten van de goede zaken in het leven."

Miguel Tegen

In ‘96 baarde Barcode enig opzien in de Nederlandse pers middels hun debuut "Hard Jet Super Flash". Een cd die op zich niet onaardig was, maar voor mij op de grote hoop van "wel aardig" terechtkwam. "Beerzerk", de gloednieuwe schijf, komt echter aan als een rechtse van Mike Tyson; hard en meedogenloos. Tekstueel komen deze Denen over het algemeen met liedjes over porno en drank, maar muzikaal is dit een cd die de liefhebber van vette NY hardcore een strakke lat moet kunnen bezorgen. Echt bijzonder veel is er niet over de band geschreven, hoogste tijd dus om eens te gaan babbelen met gitarist Esben en de nieuwe zanger Knud T.

De nieuwe plaat is agressiever, krachtiger en sneller dan de eerste. Bovendien ben ik ook bijzonder te spreken over de produktie. Mee eens?
Esben: "Zo denken wij er ook over. Het zou natuurlijk vervelend zijn geweest als de opvolger slechter was dan ons debuut. We zijn er erg blij mee. We hebben meer tijd in dit album gestopt. De eerste plaat was meer voor de lol; we namen die schijf in 9 dagen op. Deze namen we in 5 dagen op, maar daarnaast hebben we ook veel tijd besteed aan het mixen. En natuurlijk was daar dan nog producer Jamie Locke (werkte met oa. Madball, Cro-Mags, MT)".

Straight Edge

Muzikaal mixt Barcode de stijlen van de oude Biohazard en Sick Of It All tot een solide geluid, de teksten vallen echter deels buiten het gebruikelijke hardcore stramien. Het gaat vooral om feesten en aanverwante zaken, bovendien heeft de band het niet zo op de Straight Edge (SxE) levensvisie.
Esben: "Absoluut. Over dergelijke zaken schrijven we al sinds onze demo. Eerlijk gezegd hebben we een hekel aan dat SxE gedoe. Het is niet zo dat we op de vuist willen met die gasten, iedereen heeft per slot van rekening recht op een eigen mening over hoe je je leven wilt leven. Zolang men ons maar niet gaat zeggen wat wij moeten doen! Daarom gaan onze teksten over drank, porno en der gelijken. We willen geen onderdeel zijn van al die clichés in de hardcore. We zitten in de muziek omdat we ervan houden. We willen ons absoluut geen houding aanmeten die ons wordt opgelegd door wat voor beweging dan ook."
Harde woorden over Straight Edge. Wanneer is die mentaliteit ontstaan?
Esben: "We zitten al vele jaren in de muziekbusiness. Sommige bandleden speelden eerst in metal bands. We spelen pas een paar jaar hardcore. Toen we een tijdje in die scene zaten kwamen we ook in aanraking met SxE. Wij vonden het allemaal een beetje belachelijk. Natuurlijk, als iemand er voor kiest om geen bier te drinken of veganist te zijn is dat zijn keus en hebben we daar totaal geen problemen mee, maar zodra ze ons de wet gaan voorschrijven wordt het een ander verhaal. Dat heeft onze weerzin er tegenover vergroot. Wie zijn zij om ons te zeggen wat we wel of niet mogen doen? Dat moet iedereen toch zelf weten!"
Hebben jullie in Engeland niet met een aantal SxE bands gespeeld? Wat was dat wel niet voor een ervaring?
Esben: "Ach, daar liepen een hoop kids rond van een jaar of zestien. Op die leeftijd heb je natuurlijk overal een mening over die je regelrecht uit een tijdschrift hebt overgenomen. Negentig procent van de bands die speelden waren SxE en de hele aanhang die die gasten meenamen, waren van die jonge gastjes die allerlei vreemde gekopieerde cliché blaadjes verkochten. Wij waren samen met de band Freebase de enige niet-SxE bands. Ach, al die kids zullen wel blij geweest zijn dat ze zich via SxE konden verschuilen achter het feit dat ze geen drank mogen van hun ouders. Ik weet niet of dat echt zo is, maar dat zou een van de mogelijkheden kunnen zijn."

De Band

Genoeg over dit onderwerp. Wie zijn eigenlijk de drijvende krachten achter Barcode, want zo veel is er nog niet over deze band geschreven.
Esben: "Over het algemeen zijn het onze drummer en onze nieuwe gitarist die de nummers schrijven. Voor dit album schreef gitarist Dr. Jay er twee, onze drummer 5 of 6,  ik schreef er twee en Judas Priest schreef er één. En de rest schreven we samen."
Barcode heeft in Dr. Jay een nieuwe gitarist en in Knud T  een nieuwe zanger gevonden.
Esben: "Dr. Jay zat vroeger in een death metal band. Eigenlijk zit hij daar nog steeds in, die band heet Necrosis. Hopelijk klinkt er niets van dat geluid in onze band door, ha ha ha. We proberen hem een beetje uit die scene te trekken. Hij had eerst lang haar, maar nu is ‘ie kaal, dus we zijn op de goede weg."
Als ik vervolgens naar Knud's deelname aan een bierdrink wedstrijd vraag, neemt de goede man de taak van gesprekspartner over.
Knud: "Bierbrouwerij Carlsberg kwam toentertijd met een nieuwe biervariant, Ice, en om dat te promoten in Denemarken organiseerde de brouwerij een soort toer langs wat zalen waar die wedstrijden gehouden werden. Het ging erom wie zo snel mogelijk zo'n glas achterover kon slaan en dan kon je wat winnen. Ik deed een paar keer mee en uiteindelijk werd ik tweede. In die finale zaten twaalf mensen en het enige wat we gemeen hadden, was dat we snel een biertje achterover konden slaan. De dag van de finale zijn we met die groep naar een amusementspark gegaan en daar hebben we gebowld, geskied veel bier gedronken en we hebben daar lekker gegeten. Met de tweede plaats won ik niets, behalve dan een leuke dag. De winnaar mocht trouwens naar de finale van het WK voetbal. Al met al was het een leuke ervaring."
Hoe bevalt het Knud tot nu toe bij Barcode?
Knud: "Ik vind het fantastisch. Ik deed al wat achtergrondvocalen op het eerste album, ik was dus al een vriend van de band. Toen Greg (de vorige zanger, MT) de band verliet, ging de band op zoek naar een vervanger. Na een aantal maanden van zoeken kwamen ze op het idee om mij te vragen. Zodoende kwam ik erbij en het klikte prima. We hebben er hard aan gewerkt om het ritme van de vocalen strakker te laten klinken. Ik heb voor dit album ook alle teksten geschreven. Bijna allemaal, want Breakin'The Law is natuurlijk van Judas Priest."
Ik ben geen grote Priest fan, maar dit is natuurlijk een absolute klassieker, en Barcode's bewerking is erg geslaagd. Is Judas Priest een inspiratie voor de band?
Knud: "Nee, niet echt. Espen en ik luisterden vroeger veel naar Priest, maar we hadden net zo goed een ander nummer kunnen kiezen. We vinden dat gewoon leuk om te doen. Op de vorige plaat stond trouwens een cover van Twisted Sister. Misschien is het wel een traditie om een old-timer te spelen. Ik vond het in eerste instantie trouwens een hel om dat nummer van Priest te doen, maar uiteindelijk ben ik er toch tevreden mee. We hebben hem trouwens iets aangepast. We vinden dat je, als je een cover speelt, je er iets nieuws aan toe moet voegen, maar anderzijds moet het ook herkenbaar blijven."
Esben: "Het is voor een hardcore band natuurlijk weer niet cool om een oude heavy metal song te spelen. Als we de trend hadden moeten volgen, dan hadden we een Dead Kennedy's nummer op moeten nemen. Dat hebben we expres niet gedaan, en ik denk dat we er op zich een hele aardige bewerking van gemaakt hebben." 
Barcode maakt er geen geheim van alleen in de muziek te zitten voor de lol. Is er dan wel plaats voor enige ambities binnen de muziekwereld?
Knud: "We worden er niet echt rijk van, maar het gaat ons dan ook om het plezier. Af en toe hebben we een beetje te veel plezier. We willen echter wel groot worden en over de wereld toeren en verschillende plekken op de wereld zien. Het spelen is het belangrijkst, maar mochten we er ooit wat aan verdienen, dan is dat ook mooi. Belangrijkst is om op live te spelen en het publiek te zien. We hebben nu al een aantal maal opgetreden met deze line-up en de reactie van het publiek was geweldig."
Nog even terugkomend op jullie teksten, die toch handelen over sex, drugs & rock ‘n roll. Ziet Barcode zichzelf als een rock ‘n roll band of een hardcore band?
Knud: "Tekstueel en qua lifestyle zijn we misschien meer rock ‘n roll, maar muzikaal zijn we een hardcore band. Alhoewel "Rocker Trucker" en "Wankers" toch behoorlijk rock ‘n roll klinken. Maar met nummers als "No Cause" en "Intolerance" hebben we ook wat sneller spul in huis. "Fuck of Or Fight" bezit daarentegen weer veel groove."

Het album

Laten we eens wat nummers doornemen. Waar gaat het nummer "Intolerance" eigenlijk over?
Knud: "Je komt veel mensen tegen, die zich nogal raar gedragen op de plekken waar we spelen. "Ik hoor bij die gang", "je bent nu op mijn terrein" en dergelijke onzin en wat we wel en niet mogen doen, Dat soort volk kom je overal tegen. Wij willen het gewoon graag naar onze zin hebben en lol maken en we willen niemand zeggen wat te doen. Dit nummer vertelt het verhaal over zo'n vreemd persoon die intolerant is."
"Don Ron"?
Knud: " Weet je dat niet? Dat nummer gaat over een bekende hardporno acteur uit Mexicaans Amerika. Als je wat oude porno films gezien hebt moet je hem kennen; hij is heel klein, heel lelijk en dik. Bovendien heeft hij ook nog een lelijke kleine pik. Toch neukt hij wel alle good lookin'porn babes. Hoe kun je zo lelijk zijn en dan toch zoveel pussy scoren?!" 
Misschien een opsteker (sorry) voor iedere lelijkerd die fantasieën heeft over een carrière in de porno, maar twijfelt of het ooit zal lukken. Waar zou het nummer "Henry" dan wel niet over gaan. Ook over porno?
Knud: "Nee, het gaat wel over een film. Maar dan een film over een serie moordenaar. "Henry, Portrait of A Serial Killer". Die film neemt geen standpunt in omtrent de moordpartijen van Henry. Dat is vrij apart. Je ziet in die film hoe Henry wat mensen afslacht, en de kijker wordt gedurende de film totaal niet verteld of het goed of fout is wat er gebeurd. Ik heb in de tekst redelijk vastgehouden aan wat er in die film gebeurd."
Zijn jullie niet bang voor negatieve reacties rondom een dergelijke tekst?
Knud: "We don't give a shit. Als mensen er zo op willen reageren dan is dat oké. Daar zitten wij totaal niet mee. Ik neem in de tekst zelf ook geen standpunt in of het goed of fout is. En als mensen een verkeerd beeld krijgen van ons, dan moeten ze maar naar een optreden komen waar ze de positieve energie kunnen zien die we uitstralen. Misschien dat dan hun mening over ons verandert."

Miguel Tegen