Probleem gebieden die o.a. gemeten worden, met uitleg.

1. Schimmels
Het diagnose-signaal schimmels geeft informatie over de aanwezigheid van pathogene schimmels schimmelsporen en gisten, die geleid hebben tot mycosen (schimmelziekten). Het aantal schimmelsoorten dat voor de mens pathogeen is, is relatief gering. Veel voorkomend zijn dermatomycosen, die klachten van huid en nagels geven. Andere schimmels, zoals Zygosporium, Penicillium, Aspergillus en Fusarium kunnen ook inwendig klachten veroorzaken. Frequent voorkomende gisten (gisten zijn schimmels die uit één cel bestaan) zijn van het geslacht Candida, waarvan Candida albicans de bekendste is. Deze kunnen het Candida syndroom veroorzaken.

2. Virussen
Het diagnose-signaal virussen toont aan of er sprake is van pathogene virussen, viroïden (voorstadia van virussen) en infectieus RNA/DNA (programmeringen van virussen in het erfelijk materiaal). Naar schatting zijn er minstens 5000 virussen, die allemaal in meer of mindere mate klachten kunnen geven. Veel voorkomende virussen, die pathogeen kunnen worden en zeer langdurig restklachten geven zijn: Cytomegalie, Epstein-Barr, Coxsackie, Hepatitis, Influenza, Adeno, RS (respiratoir syncytieel), Polio, Rubella en Herpes. Virussen worden met name pathogeen als er ook een parasietbelasting is, die dan tegelijkertijd behandeld moet worden.

3. Bacteriën
Het diagnose-signaal bacteriën toont aan of er pathogene bacteriën aanwezig zijn. Veel voorkomende ziekmakende bacteriën zijn: Salmonella, Streptococcen, Staphylococcen, Enterococcen, Campylobacter, Helicobacter, Coli, Chlamydia, Shigella, Haemophilus Influenza B, Legionella, Pseudomonas, Pneumococcen, Tetanus en Borrelia. Bacteriële infectieziekten moeten veelal met antibiotica bestreden worden. Blijven er langdurig restverschijnselen aanwezig, dan kan de energetische geneeskunde deze verder verhelpen.

4. Parasieten
Het diagnose-signaal parasieten toont aan of er sprake is van pathogene parasietbelasting. Tot de parasieten behoren alle micro-organismen, die zich ten koste van de gastheer voeden. Veel voorkomende parasieten zijn: platwormen (lint- en zuigwormen), rondwormen (spoel-, draad- en mijnwormen), waarvan de meest voorkomende Fasciolopsis Buskii(zuigworm) is. Regelmatig voorkomende andere parasieten, die allemaal tot chronische klachten kunnen leiden zijn; Malaria, Dientamoebe Fragilis, Entamoebe Histolytica, Giardia Lamblia, Blastocystis Hominis,
Cyclospora en Toxoplasmose (sporozoën).

5. Toxische belasting
Het diagnose-signaal toxische belasting toont aan of er sprake is van pathogene toxische belasting. Toxines zijn alle niet levende stoffen, die in een bepaalde concentratie verstoringen geven. Zo kunnen ook nuttige stoffen toxisch worden. Veel voorkomende ziekmakende toxines zijn: oplosmiddelen (zoals benzeen en propylalcohol), zware metalen (zoals kwik, lood en cadmium), chemische stoffen (zoals CFK, arsenicum en formaldehyde), vaccinaties en mycotoxines, die door schimmels afgescheiden worden. Uiterst giftig is het meest voorkomende mycotoxine, aflatoxine, bij patiënten met een mycose. Veel toxische problemen worden veroorzaakt door metalen in het gebit, zoals palladium, titanium en amalgaam.

6. Geopathie/Elektrosmog
Het diagnose-signaal geopathie/elektrosmog toont aan of er een storende geopathische en/of elektromagnetische belasting is. Geopathie is storende natuurlijke straling van wateraders, kosmische straling en aardstraling. Elektrosmog is de storende invloed door kunstmatig opgewekte elektromagnetische velden, zoals hoogspanningslijnen, zenders, radar, mobiele telefoons en allerlei elektrische apparaten en bedradingen. Met name in liggende positie en in rust is de mens ontvankelijk voor deze storingen.

7. Littekenstoring
Het diagnose-signaal littekenstoring toont aan of er sprake is van storende littekens. Littekens in de huid en andere weefsels en organen kunnen een storende invloed hebben op de energiestroom in de meridianen. Littekenweefsel heeft een grotere weerstand dan het oorspronkelijke weefsel, waardoor de energiestroom beperkt wordt. De met een meridiaan corresponderende weefsels, organen, functies, gebitselementen, wervels, chakra’s en emoties kunnen hiervan hinder ondervinden.

8. Gebit
Het diagnose-signaal gebit toont aan of er sprake is van storende gebitsinvloeden. Veel voorkomende gebitsstoringen zijn: Gingivitis, Kieferostitis, Paradontose, Pulpitis, storingen van Wortelkanalen, Gingival Sulcus, Tandfollikel en Tandwortelgranulomen. Ieder gebitselement correspondeert met een bepaalde meridiaan, waardoor er in weefsels, functies, organen, wervels, chakra’s en emoties die met de desbetreffende meridiaan verband houden klachten kunnen ontstaan. Sluimerende gebitsstoringen komen bij chronische klachten frequent voor.

9. Psyche/Emoties
Het diagnose-signaal psyche/emoties toont aan of er storende onverwerkte, niet geïntegreerde emoties aanwezig zijn, die een meridiaan en eventueel de met die meridiaan corresponderende weefsels, functies, organen, wervels, chakra’s, gebitselementen en gedrag storen. Iedere meridiaan correspondeert met een bepaalde emotie. Veel voorkomende storende emoties zijn: Verdriet, Starheid, Bezorgdheid, Gebrek aan Zelfvertrouwen, Gekwetstheid, Besluiteloosheid, Angst, Frustratie, Zwaarmoedigheid, Schuldgevoel, Verbittering en Boosheid.

10. Hersenkernen
Het diagnose-signaal hersenkernen toont aan of er sprake is van pathologische veranderingen in de hersenkernen. Hersenkernen zijn zenuwcentra in de hersenen die het verwerken van stress, het omgaan met langdurige hevige emoties en het gedrag regelen. Chronisch stress en ernstige emotionele trauma’s kunnen leiden tot veranderingen in deze hersenkernen. Deze veranderingen zijn omkeerbaar. Er zijn 13 hersenkernen, ook wel Nucleï genaamd. Veel voorkomende chronische storingen t.g.v. veranderingen in de nucleï zijn: PTSS (Posttraumatisch Stresssyndroom), Neurose, Psychose, Angst, Fobieën, Boulimia, Anorexia, Slaapstoornissen en Depressie.

11. Miasmen
Het diagnose-signaal miasmen toont aan of er sprake is van overgeërfde storende signalen in het DNA. Veel voorkomende diepe storingen in het DNA t.g.v. vorige generaties zijn: Gonococcinum, Luesinum, Psorinum, Tuberculinum en Metallum (miasmatische storingen door zware metalen). Dit kan aanleiding geven tot de meest uiteenlopende chronische klachten.

12. Chakra’s
Het diagnose-signaal chakra’s toont aan of er storingen zijn in de 14 chakra’s, zoals die in het aquarius tijdperk (2000-4000) aanwezig zijn. Chakrastoringen leiden tot energetische verstoring in de meridianen. Het zijn energieknooppunten, die de meridianen van spirituele energie voorzien. Elk chakra correspondeert met een bepaalde meridiaan. Chakra’s zijn de verbindingspoorten die de staat van het bewustzijn van de mens energetisch transformeren naar het lichaam. Chakrastoringen kunnen alle mogelijke klachten geven. Gezond zijn is bewust zijn, doordrongen van geest, zonder stagnerende energieën in de chakra’s.

13. Hormonen
Het diagnose-signaal hormonen toont aan of er sprake is van storingen in de endocriene klieren, die hormonen afscheiden. Het is een indicatie voor storing van de Hypothalamus, Hypofyse, Bijnieren, Schildklier, Bijschilklier, Pancreas, Thymus, Testes en Ovaria.

14. Vitaminen/Mineralen/Aminozuren
Het diagnose-signaal vitaminen/mineralen/aminozuren toont aan of er een tekort of een verstoring is in de vitaminen/mineralen/aminozuren huishouding. Door onder andere de toenemende verschraling van de bodem, vervuiling, fast food, bewerking van voedsel, toenemende stress, onrust en chronische klachten is er vaak sprake van tekorten van vitaminen/mineralen/aminozuren. De juiste suppletie kan dit eenvoudig opheffen.

15. Matrix
Het diagnose-signaal matrix toont aan of er sprake is van een matrixstoring. Matrix is het weefsel, dat zich om alle cellen bevindt en wordt ook wel het basis-bio-regulatie-systeem (BBRS) genoemd. Alle stoffen die van en naar de cel gaan passeren de matrix. Bij veel chronische aandoeningen is er sprake van een pathogene vervuiling, stapeling van ziekteverwekkers en veranderingen in de matrix. Dit leidt tot verstoring van het immuunsysteem, orgaan-, weefsel- en celfuncties, verzuring en een gebrekkige celcommunicatie.