Zaterdag 11 januari 1941, nu 62 jaar geleden was de dag waarop in het engelse Congleton de zogenaamde KNB werd opgericht. Na de Duitse inval in Nederland in de meidagen van 1940 slaagden ongeveer 1300 Nederlandse militairen erin om naar Engeland uit te wijken. Aldaar kregen zij gezelschap van 900 zogenaamde Engelandvaarders, lieden die soms op zeer spectaculaire wijze vanuit het Europese vasteland de Britse eilanden wisten te bereiken. Daarnaast werden er ongeveer 2000 in het buitenland verblijvende Nederlanders als dienstplichtige of als oorlogsvrijwilliger onder de wapenen geroepen. Uit deze zeer gemêleerde groep werd door de Nederlandse regering in ballingschap het zogenaamde Detachement Nederlandse Troepen geformeerd, later genoemd het Nederlands Legioen Duidelijk is nu al dat de tradities van ons Regiment beginnen in Engeland.

Terug naar 1941. De toenmalige regering had er duidelijk behoefte aan een zelfstandige, als Nederlands herkenbare eenheid op te richten, die een bijdrage kon leveren aan de bevrijding van Europa, maar vooral ons eigen Nederland. Daartoe besloot men een gevechtswaardige eenheid ter grootte van een brigade op te richten. Uit het Nederlands Legioen werd op 11 januari 1941 de KNB geformeerd. In een oude fabriek in het stadje Congleton werden onder leiding van de kolonel Phaff, de eerste commandant, zo’n 1600 man opgeleid. De Brigade bestond toen uit twee bataljons en een staf. Later werd de Brigade uitgebreid met een derde bataljon en een verkenningsafdeling. In die hoedanigheid verhuisde de Brigade naar een barakkenkamp in de omgeving van de stad Wolverhampton. De kwaliteit en het opleidingsniveau van de Brigade waren na 6 maanden van dien aard dat H.M de Koningin Wilhelmina besloot om op 26 augustus 1941 bij koninklijk besluit nummer 1 aan de Koninklijke Nederlandse Brigade de naam van haar kleindochter Prinses Irene te verlenen. Een dag later op 27 augustus reikte zij het vaandel uit aan de Koninklijke Nederlandse Brigade Prinses Irene.

De Brigade oefende door en werd in de periode 6 tot en met 8 augustus 1944 in het bruggenhoofd in Normandië op het Europese vasteland gezet. Van daaruit begon de veldtocht door Frankrijk en België naar Nederland onder leiding van de kolonel de Ruyter van Steveninck (wiens naam later aan onze kazerne verbonden is). Die veldtocht ving aan met de eerste gevechten van de Brigade op 12 augustus bij St.Côme, waar de Brigade zij aan zij vocht met de Belgische Brigade Piron. De tradities van deze roemruchte eenheid worden voortgezet door het Regiment Bevrijding 5e Linie, al sinds jaren onze zustereenheid bij onze zuiderburen.

Tijdens de veldtocht vocht de Brigade onder andere bij de Franse stad Pont Audemer, bij Beeringen in België, bij Tilburg en Hedel in Nederland Deze plaatsen zijn als vaandelopschriften vermeld en vormen een wezenlijk deel van onze traditie. De veldtocht eindigde in mei 1945 met de glorieuze intocht van de Brigade in Den Haag. De Brigade werd officieus ontbonden op 16 juli 1945, nadat Prins Bernhard op 13 juli de MWO der vierde klasse aan het vaandel gehecht had. HM de Koningin bracht hiermee de grote waardering, die zij voor de Brigademannen had, tot uitdrukking. Bij die gelegenheid werd aan de Brigademannen als ereteken het zogenaamde invasiekoord uitgereikt. De Oud-strijders van de Brigade hebben militairen die dienen bij het parate bataljon van het GFPI in 1982 het recht verleend dit koord te dragen om de herinnering aan de Brigade en haar mensen levend te houden.

Hoewel de krijgsverrichtingen van de Brigade de basis zijn van Regimentstraditie moeten we vooral niet vergeten dat in de periode van 1946 tot en met 1951 vijf bataljons dienstplichtige militairen werden uitgezonden naar Nederlands- Indië en Nieuw-Guinea. Zij hebben daar onder tropische omstandigheden hevige gevechten moeten voeren in een ver, vreemd en gevaarlijk land. Er is deelgenomen aan beide politionele acties, er werden beveiligingsopdrachten en zuiveringsacties uitgevoerd en patrouilles gelopen.

De naar Nederlands-Indie en Nieuw-Guinea uitgezonden bataljons lieten 92 doden achter, waarvan een groot deel rust op erevelden in het huidige Indonesië. De wapenfeiten van de Indië bataljons zijn bij Koninklijk Besluit in 1977 aan ons vaandel toegevoegd middels de opschriften Oost-Java en West-Java.

Verder heeft het 17 Pantserinfanterie bataljon van mei 1996 tot heden een bijdrage geleverd in vredeshandhavende operaties op de Balkan en op Cyprus. Het regiment is in de gelukkige omstandigheid uit deze periode geen gevallenen te hoeven betreuren, hopen dat dat zo blijft deze uitzending in het kader van SFOR 13 en toekomstige missies.

De viering in het inzetgebied lukte net niet met IFOR 2, toen vond de medaille uitreiking op 11 januari in de Brabanthallen plaats. Met SFOR 5 is het wel gebeurd.

Al met al is deze dag dus niet zomaar een informele dag met sporten en gezellig samenzijn, maar ook een dag waarop we stilstaan bij het verleden van ons Regiment en diegenen gedenken die hun leven gaven in dienst van Vrede en veiligheid door de tijden heen.
Het is geweldig dat wij deze dag hier samen kunnen beleven met deelname van de Engelsen, de Canadezen helaas niet vanwege het weer en onze bevriende eenheden hier op de base in Bosnië.

Helaas zijn tijdens de inzet van de Irene Brigade en de Indië bataljons een groot aantal militairen om het leven gekomen. Zo dadelijk zullen wij dan ook eer bewijzen aan de gevallen kameraden van de Oud-Strijdersen daarnaast alle militairen die op vredesmissies het hoogste offer hebben gebracht.