Het lied 'Väöle mien dörpke' is het 'volkslied' van Veulen.
Het wordt tijdens carnaval en allerlei andere feestelijkheden
gezongen of gespeeld door de joekskapel.
De laatste jaren begint het lied 'Mien Väöle' de rol van 'volkslied' langzaam
over te nemen. Onderstaand vindt u van beide liederen de tekst. Als u op enkele plaatsen in de teksten rare tekens ziet, kan uw browser niet
alle tekens goed weergeven. Klik dan hier voor de teksten in iets minder correct
Venrays.
U kunt een deel het lied 'Väöle mien dörpke' hier downloaden als mp3-file (1,5 MB).
Väöle mien dörpke
(Tekst: Toon Leijssen, 1985)
't Is mien dörpke, dat dor lit verschole
De Lollebeek die stromt d'r naeve op
Dor lit mien jeugd, ik daenk d'r duk nog án terug
De Lorbaan en bìj Koene án de stieëne brug
De boēre zien vort òndernemers en nie klaen
Mer um te wone, is 't dor nog âltied fejn
Refrein:
Dat klaene däörp, dat kan ik nie vergaete
Wor ik mien mojste jaore heb gekend
't Is zó moj nie groeët, gelaege ien de Pieël
Mer ien mien Väöle vuulde ik mìj noeët allieën
't Is zó moj nie groeët, gelaege ien de Pieël
Zó as 't Väöle is, zoeë is d'r toch már ieën
't Is láng geleeje, en veul is t'r weg
D'n bekker, de melkkár, 't paerd vur de eg
't Kárspoor, 't pedje, de riēk òp 't lând
Väöle mien Väöle, gót same hând ien hând
Refrein
't Däörp is verânderd, al ging 't nie vlug
D'r kwaam 'n nìj spórtveld, 't pumpke is terug
De schól en de winkel, die bleve bestaon
't Mojs van 't Väöle, lót dat nie zoeë már gaon
Refrein
De Lorbaan, 't Steegsbroek, vergaete nie mer
De Väölese watere, dor kwaam ik zó gaer
Al wat is gebleve, 't is ieën gehieël
Väöle mien Väöle, dor aachter ien de Pieël
Refrein
Mien Väöle
(Tekst: Gerrit Reintjes, 1998, Wijs: Und in der Heimat)
Refrein:
En is t’r dan dörpsfieëst, kárneval of kermis,
noeët ziede dor allieën.
Doen Prinsewages bowwe, potgroond versjowwe,
historie brengt alles òp de bieën.
’t Dörpsplejn verfraaje, án de Vlies gón spaaje,
ieder duut wat um lit.
Wille same belaeve, dat wìj hiēr laeve,
Väöle, dat däörp mit PIT !
Refrein:
Daor waor ’t Väöle lit, daor lit mien gânse laeve,
daor het mien wiēg gestaon, bin ik nor schól gegaon.
En ziej ik dan ’s maej ’s efkes òp de vrimde,
dan bin ik âltied wer bliej, as ’k án ’t Väöle ziej.
En zie’we dan stráks vort âld en verslete,
en göt ’t niemá zó goēd.
Dan daenke wìj terug án vroegere dage,
dat geft òs dan wer moēd.
Gìj kunt ’t be-ame, veul du’we same,
bìj zònneschien of raegenwaer.
Dat ’t âlt zoeë mugt bliēve, d’r niks velt te kiēve,
án ’t Väöle die kaern mit KAER !
Refrein: