Het eerste oorlogsjaar 1940 bracht de zojuist begonnen
fokkerij van de langhaar viermaal een slag toe: de stamvader "Faust"
was bij de oorlogshandelingen op 10 mei omgekomen. Een hond die
jarenlang bij de kudde had gewerkt en bij Ir. Voskens in Tilburg was
ondergebracht (hij had de hond ook opgespoord) was weggelopen. Deze hond
was afkomstig uit Lage Mierde en was vanwege zijn uitstekende werk bij
de kudde gedurende acht à negen jaar, zoals zijn vroegere baas het
uitdrukte, "gepensioneerd". Hetzelfde gebeurde met een andere
hond die ook bij een kudde had gewerkt; deze hond, ook een reu kwam uit
Hilvarenbeek en was ondergebracht bij dhr. W. Klerk in Zeist. Een maand
voor zijn verdwijnen heb ik deze hond nog gezien, het was een prachtige
langhaar van het ouderwetse type en bestemd als echtgenoot voor mijn
Herder, op de dag van de dekking was de hond spoorloos verdwenen. Deze
beide honden, herdershonden uit de praktijk, waren natuurlijk niet
gewend aan een riem of ketting te liggen of om te zijn opgesloten en bij
de eerste de beste gelegenheid namen ze de benen. We hebben er nooit
meer iets over gehoord. De reeds eerder genoemde kastanjebruin
gestroomde teef uit het nest van Dr. v.d. Akker was kort daarna door een
verkeersongeval om het leven gekomen. Ook Herder vertoonde typische
herdershonden eigenschappen; als je te lang stil stond om b.v. met
iemand te praten, duwde ze haar neus in je hielen. Ze was in alle
opzichten een prachtige hond met een schitterend karakter en Dr. v.d.
Akker zag en wist het. Weergaloos trouw, dapper en intelligent is
ze voor mij tot op de dag van vandaag het ideaal gebleven wat betreft
het karakter van de (langharige) Hollandse Herder.
De consequentie
van het verdwijnen van de hond van de heer Klerk was, dat we moesten
besluiten mijn Herder te laten dekken door een hond van de "tweede
keus", een hond ergens aan de rand van Zeist. Direct ná het
verdwijnen van de oorspronkelijke echtgenoot bracht Dr. v.d. Akker mij
daar naartoe. Hij had in die tijd al een soort "reserve"
opgebouwd en inderdaad kon men met een beetje goede wil die hond een
landslag langhaar noemen. Maar we hadden immers ook geen keuze. Herder
zou de tweede generatie voortbrengen en de gehele variëteit hing aan
een zijden draad. Wie zou er vandaag de dag nog aan denken zijn hond bij
de eerste loopsheid al te laten dekken? Ook de kleur van Herder was
allesbehalve ideaal: geel -lichtbruin, dus zandkleurig. En dan te
bedenken dat Dr. v.d. Akker een fervente tegenstander was van elke vorm
van kleurverruiming buiten goud - en zilvergestroomd. Maar het karakter
was geweldig; dat moet voor hem de doorslag gegeven hebben én de ernst
waarmee ik verder wilde gaan.
Verdere opbouw: Blida - Prins II
en Djoeka - Cora van het Eigen Land
In de nazomer van 1940 werd
zo het tweede nest langharige Hollandse Herders geboren uit Herder en
een verder onbekend gebleven hond. Dr. v.d. Akker raadde mij aan de
eventuele miskleuren zoveel mogelijk uit het nest te halen. Op een
enkeling na is dat ook gebeurd. Ik kan me overigens niet herinneren of
er in dat nest kortharen of honden met wit voorkwamen. Na enige tijd
heeft Dr. v.d. Akker mij opgezocht en alle honden die gestroomd waren
meegenomen en geplaatst. Over geld werd niet gesproken; het speelde
nóch bij hem, nóch bij mij een rol, daar ging het immers ook helemaal
niet om. Hij stond op het standpunt dat je een hond, drachtig of niet,
toch moest voeden. Mijn eigen hond had ik indertijd voor f 7.50 van hem
gekocht, zelfs voor die tijd een idioot laag bedrag en meer symbolisch
dan reëel. In die tijd kostte een hond minstens f 25,-. Het idee
van verdienen aan een nest was ons toen zo vreemd, dat het niet eens in
onze gedachten opkwam, het ging immers om een bijna onmogelijk geachte
onderneming: het doen herleven van de als uitgestorven gewaande
langhaar! |
