St Amarin - Fesches-le-Châtel: 14 – 20 september 2001 (1)

Algemeen

Dit verslag beschrijft het laatste stuk door de Vogezen en een klein deel dat daar op volgt. De route door de Vogezen loopt voor een groot deel door het bos en over de toppen van le Grand Ballon en le Ballon d'Alsace. De toppen van de bergen zijn kaal en bestaan uit woeste gronden of weilanden. Na de Vogezen volgt er een vlakker gedeelte door de velden en bossen.

Vrijdag 14 september Den Haag - St Amarin

De treinreis bezorgt me nog net niet het gevoel van 'just another day at the office'. Maar zo langzamerhand is het wel een vertrouwde tocht: Brussel, Luxemburg, Metz, Nancy, Straatsburg, Colmar en Mulhouse. De verbinding is goed en de route is aanmerkelijk goedkoper dan de wat snellere route via Duitsland. Buiten Brussel wordt de trein stilgezet. Drie minuten stilte als eerbetoon aan de slachtoffers in New York. In Mulhouse stap ik over op het stoptreintje richting St Amarin. Om half acht kom ik aan. Het schemert en ik moet nog een aardig eind lopen naar de camping in Geishouse dat ergens halverwege richting de Grand Ballon ligt. Ik voel me niet prettig. Ik hou er niet van om in het donker door een onbekend bos te lopen op zoek naar een onbekende camping. Ik loop dus in een stevig tempo het dorp uit richting de duisternis. Plotseling stopt er een auto en een jongen en meisje vragen in het engels of ik een lift wil. Natuurlijk wil ik dat en ik vraag me in stilte af waar ik dit aan verdien. Ze zetten me bij de camping af. Ik zet mijn tent op. Mijn voorhoofdlampje, de nieuwe aanwinst voor deze vakantie, doet direct goede dienst. Ik eet in het restaurantje en ga slapen. Het is weer gelukt.

Zaterdag 15 september St Amarin - Le camp Turenne

Slecht geslapen. Dit aardige dorpje heeft een onaardige kerkklok. Tenminste als je er vlak onder slaapt zoals ik. Elk kwartier beiert hij zijn slagen en op het hele uur geeft hij nog een extra riedeltje. Het toegift om zes uur 's ochtends, oproep voor de mis, was aan mij niet besteed. Ik breek op en ga op weg. De route van de GR532 loopt door de weiden en bossen gestaag omhoog. De GR5 zal ik pas op de top van le Grand Ballon oppakken. Ook nu is de top weer in kou, regen en mist gehuld.

Ik heb geloof ik nog geen top in de Vogezen beklommen waar het mooi weer was en waar ik een beetje uitzicht had. Blijkbaar is de kans daarop niet zo groot als je in het voor- of najaar wenst te wandelen. Of misschien heb ik alleen maar domme pech. Ik loop binnen bij de ferme auberge le Haag. Koffie en zelfgemaakte bosbessentaart brengen het verkleumde moreel weer op peil. Ik koop er kaas voor onderweg. En na het afrekenen realiseer ik me dat ik ook nog geen brood heb. Ik vraag heel voorzichtig of ze me misschien een stuk brood willen verkopen. Ik krijg het gratis mee. Aardige mensen. Dat kan ik niet echt zeggen van de bediening in het hotel op de top van Le Grand Ballon een paar kilometer verderop. Beetje arrogante ' après ski leraar' types die mij niet zien staan of beter gezegd niet zien zitten. Not my cup of tea. Het warme eten was redelijk. Maar bij dit weer smaakt alles. De route blijft min of meer op hoogte en loopt nu voornamelijk door het bos.

Mijn tempo is laag en ik kom niet zo ver als dat ik had gehoopt. Alles naast het pad loopt schuin. Het duurt daarom lang voordat ik een recht en een beetje beschut plekje vind voor mijn tent.

Zondag 16 september Le camp Turenne - Johanneskopf

Volgens de kaart heb ik vannacht op 900 meter hoogte geslapen op de rand van het pad. Dat bevalt prima. Mooi is het geluid van de nachtelijke wind. Een windvlaag doet de bomen eerst ruizen aan de voet van de berg en daarna kruipt de windvlaag omhoog totdat hij aan de tent schudt. Heel bijzonder. Ik breek op, pak in en loop in de regen richting Thann. Vanaf het chateau de l'Engelsbourg heb je een mooi uitzicht over de stad. Het chateau is niet meer dan een ruïne. De toren is in 1674 opgeblazen en brak vervolgens in tweeën. Het bovenste deel in de vorm van een stenen cirkel kwam daardoor recht in de grond te staan. Het brokstuk lijkt op een reusachtig oog en wordt door de bewoners van Thann het oog van de Toverheks genoemd.

Thann zelf is een aardig stadje met een paar mooie huizen. De kathedraal in het centrum heeft een fraai versierde hoofdingang. Op de drie tinpanen is het leven van Christus in steen uitgebeeld in 150 taferelen met meer dan 500 figuren. Op de zondagse rommelmarkt koop ik een worst met brood (simpele dingen smaken zo verschrikkelijk lekker als je trek hebt). Ik loop de stad uit en trek verder over een mooi breed pad richting col du Hundsruecken. Onderweg eet ik in een auberge. Het is er druk op zondag en de op een kikker lijkende en in korte broek gehulde eigenaar vraagt me zodra hij hoort dat ik een buitenlander ben of ik terrorist ben en bommen bij me heb. Hij vraagt vervolgens of ik Duits ben en als ik antwoord Nee Hollands antwoord hij; 'Pas mieux'. Hij heeft de lachers op zijn hand en zeikt me de rest van mijn maaltijd vrolijk verder af. Hij praat zo snel dat ik nauwelijks door heb wat ik bestel. Het is in ieder geval het zondagse menu. En ondanks deze mislukte Louis de Funes eet ik me helemaal rond en tevreden. Van zijn vrouw, die ik niet benijd, krijg ik een brood mee voor onderweg.

De top van de Thanner Hubel bestaat uit een open vlakte met weilanden en een heel enkele boerderij. Het is er op deze zondag zelfs een beetje druk met dagjesmensen die allemaal aan de wandel zijn. In deze weidse omgeving begint het genadeloos te hagelen. Het pad voert door de modder en over hekken en het enige wat je kunt doen is doorlopen. Op het ergst van de hagelbui stuit ik op een groep geestelijk gehandicapten in korte broek met hun begeleiders. Zelden heb ik zoveel onthutsing op gezichten gezien. Ik heb met ze te doen. In de open vlakte is het pad op een gegeven moment niet meer echt duidelijk (er zijn er diverse) en zijn er ook geen markeringen zichtbaar. Ik loop dan ook verkeerd. Uiteindelijk word ik door de aardige eigenaar van auberge Gsang na een kop thee weer op het goede spoor geholpen. Ik loop in hoog tempo door. Terug naar de GR5. Het is op deze bergrug koud en winderig dus een slechte plek om te kamperen. Ik wil weer het bos in om daar een beschut plekje uit de wind te zoeken. Dat lukt uiteindelijk in de berm van een driesprong midden in het bos. Niet echt een beschut plekje maar in ieder geval wel het enige rechte stuk. Samen met mijn vermoeidheid vormt dat voldoende reden om daar te gaan staan. Ze bekijken het maar.

Maandag 17 september 2002 Johanneskopf - Mont Rouchon

Hetzelfde weer als gisteren; zeurregen en buien. Gelukkig vangt het bos de meeste regen op. Ook nu blijft de route op hoogte. Dat wil zeggen op ongeveer 1000 meter. Bij het Lac des Perches waar ik van bovenaf op kijk zie ik mijn eerste hert. Het bos is hier heel afwisselend. Soms is het bos dichtbegroeid en vol met struiken. Het zicht is dan beperkt. Even verder loop je uitsluitend tussen grote bomen. Er hangt hier een dikke nevel. Het landschap is daardoor geheimzinnig en sprookjesachtig. Zie ik daar in de verte een hert bewegen of niet? Ik kan het door die nevel niet goed zien.

Voorbij het Lac des Perches gaat het mis. Het pad loopt lekker vlak en verend halverwege de bergwand door het bos maar komt op een gegeven moment uit bij een enorm rotsblok. Zo te zien loopt het pad onderlangs. Ik loop verder en zie dat het pad steeds smaller wordt. Ik moet door een stroompje waden en merk dat daarna het pad niet meer is dan een wildspoor. Dit kan niet goed zijn. Terug dus naar het rotsblok. Onderweg vul ik mijn veldfles in het stroompje. Ik ben mijn zuiveringstabletten vergeten maar heb wel enorme dorst. Ik drink het niet helemaal schone water en denk dus prompt een onaangenaam gevoel in de maag te voelen. Gelukkig blijkt het later loos alarm. Bij het grote rotsblok zie ik dat het pad niet onderlangs maar bovenlangs loopt. Eigenlijk weet je direct dat je goed loopt omdat het echte pad meer wordt belopen en vermoedelijk een beetje wordt onderhouden waardoor het ook meestal een bepaalde breedte heeft. Het is lastig te beschrijven maar ik denk dat elke GR5 wandelaar dit wel herkent. Bij mijn volgende grote uitstekende rotspunt stink er bijna weer in. Gelukkig ben ik snel weer terug, bekijk het geheel nog eens aandachtig en zie ik dat de goede weg ook hier bovenlangs loopt. De omgeving verandert. Het bos is op deze hoogte bijzonder vochtig. En ook hier heeft de orkaan huis gehouden. Het resultaat is een spookachtig landschap. Omgevallen bomen, rottend hout, sliertend mos, en zwarte glimmende stammen.

Het is net het decor van 'In de ban van de ring'. Alleen de hoofdrolspelers zijn al lang vertrokken en ben ik de enige die er nog rondloopt. Zeer indrukwekkend.

Het pad is vandaag goed te bewandelen. De route vlak bij de top van de Ballon d'Alsace vormt daarop de enige uitzondering. Daar gaat de route plotseling behoorlijk steil omhoog. Eerst over een zeer rotsachtig en ongelijkmatig pad. Daarna over een enorme hoeveelheid glibberige boomwortels en tenslotte moet je stroomopwaarts een beekje door (dat beekje is er vooral als gevolg van de overvloedige regenval van de afgelopen dagen). Het loont de moeite want op de top van de Ballon d'Alsace breekt de lucht open en heb ik een mooi uitzicht op de omgeving. De route loopt in een boog over de de top en daalt aan de andere kant geleidelijk af. Aan die andere kant staan wat huizen en boerderijen en loopt er een geasfalteerde weg. Deze weg volg je via de naast gelegen route op het terrein van de skipiste. Daarna loopt de route dwars door de weilanden. In die weiden staan enorme runderen met indrukwekkende horens. Ik begin een goed gesprek met ze in de hoop dat ik er langs mag. Dat mag.

Het is vijf uur. Nog maar een uur en dan mag ik van mijzelf een plekje zoeken. Na de weiden wederom bos. In het bos staat een mooie abri met daarnaast een vlak stukje gras. Een prachtige plek om te kamperen. De late zon schijnt en ik eet en lummel wat voor mijn tent. Ik realiseer me opeens dat naarmate ik verder raak op mijn tocht het besef om goed acht te slaan op mijn veiligheid en gezondheid toeneemt. Zo onbevangen (of misschien zelfs wel onbezonnen) ik begon aan de GR5, zo voorzichtig ben ik nu. Voorzichtig en bedachtzaam wint het van overmoed. Lijkt me ook verstandig met de Alpen in het verschiet.