Briancon - St-Etienne-de-Tinée (1)

Algemeen

Het deel tussen Briancon en St-Etienne-de-Tinee voert over een aantal cols, langs verschillende meren, door valleien en over een pas. De route kent hoogteverschillen van meer dan 1000 meter en vraagt van de wandelaar een stevige inspanning. Daar staan veel intense ervaringen tegenover, zowel voor wat betreft het genieten als het afzien. Dit is absoluut een van de mooiste delen van de GR5.

Maandag 30 juni 2008 Den Haag - Briancon

Ik wil in éen dag van Den Haag naar Briancon. Dat lukt me door met Ryanair via Eindhoven naar Marseille te vliegen en daar de trein naar Briancon te nemen. Mijn geduld wordt beproefd op het treinstation van Marseille. Ik sta ruim een uur in de rij voor het kopen van een treinkaartje. Maar ik ben de lokettisten dankbaar. Zij bieden mij de gelegenheid geduld en vergevingsgezindheid te beoefenen. Zelden zulke hartelijke en ontspannen mensen gezien. Hartelijk in die zin dat elke collega die zijn of haar dienst begint eerst alle andere collega’s uitgebreid begroet met vrolijke praat en dikke zoenen. Vervolgens verdwijnt de collega achter een schot om niet meer terug te komen. Uiteraard moeten de lokettisten na elke klant even verder bijpraten en verdwijnen dus ook zij voor een tijdje naar achteren. Gelukkig nemen ze ook alle tijd voor de klanten. Soms loopt die tijd op tot ruim een half uur per klant. Toch knap dat zij zich niet laten opjagen door een lange rij vermoeide en wanhopige mensen. Als ik aan de beurt ben hoor ik het goede nieuws. Er gaat vandaag helemaal geen rechtstreekse intercitytrein vanuit Marseille naar Briancon. Vanwege ‘werkzaamheden’ mag ik eerst met de bus naar Aix en Provence en daarna met een boemeltreintje naar Briancon. Om 10 uur ’s avonds kom ik aan. Ik installeer me in Hotel de Paris niet ver van het station. Een simpel hotel waar de waard zo aardig is om ’s avonds al een ontbijtje voor me te maken zodat ik de volgende ochtend vroeg kan beginnen.

Dinsdag 1 juli 2008 Briancon - Brunissard

Er wordt voor de middag onweer voorspeld. Voldoende reden om de dag vroeg te beginnen. Om half zes loop ik Briancon uit richting Villard-Saint-Pancrase. De omweg via de buitenkant van Briancon sla ik over. En blijkbaar ben ik niet de enige want ook op deze rechtstreekse weg naar Villard-Saint-Pancrase zie ik de markeringen van de GR5. Ik loop daarna de bewoonde wereld uit. In het bos voert het pad stevig omhoog. De beloning die volgt is een vlakke weg richting chalets des Ayes. De stilte en het zachte licht van de vroege ochtend hebben iets betoverends. Maar vooral is het lekker koel en dat is op een dag als vandaag wanneer er veel gelopen moet worden wel zo prettig.

Het pad door de daaropvolgende vallei richting chalets de Vers le Col is op zich redelijk goed te doen. Maar nog niet voor mij met mijn conditie. Ik moet er nog inkomen en puf, hijg en kreun langzaam omhoog. De route is vertrouwd. Het begint in het dal met bos, gaat over in een groene alpenweide en eindigt bij de col in het grijze steen. Bij de col ben je ruim 1200 meter gestegen. Op de col des Ayes (2477) rond ik een klein sneeuwveld en begin ik aan het slingerende pad naar beneden. Ik zie de eerste Alpenmarmotten en hoor in de verte een schaapsherder schreeuwen tegen zijn schapen. Ik daal af tot een groot grasveld met een meertje. Het grasveld is omgeven door steile bergwanden die dienst doen als klimwand. Ik zie de klimmers als kleurrijke spinnetjes langzaam omhoog kruipen. In het gras liggend realiseer ik mij hoe ontzettend intensief (berg)wandelen eigenlijk is. Het mag dan misschien een wat saai (lullig?) imago hebben maar het gaat wel diep. De stilte in de bergen is oorverdovend stil, de omgeving is indrukwekkend groots, de afstanden zijn eindeloos en de inspanning soms bovenmatig en grensverleggend. Dit is allemaal zo intens. Ik ken weinig dingen die zwaarder en mooier zijn.

Het pad door de vallei gaat over in een onverharde weg door het bos. De onverharde weg wordt een asfaltweg en loopt langs een camping. Uiteindelijk bereik ik Gite d’etape Les Bon Enfants in Brunissard. De gite staat midden in het dorpje. Iets verderop staat de meest primitieve houten kerktoren die ik ooit heb gezien. Ik hou van protestantse soberheid maar dit is wel het summum. Het eten is goed in de gite (soep, sla, lasagne, kaas en appeltaart) en de Fransen zijn vriendelijk. Een minpuntje blijft natuurlijk het met z’n achten slapen in de dortoir in een iets te klein stapelbed.

Woensdag 2 juli 2008 Brunissard – Ceillac

Ik word langzaam wakker met een kop thee. Ik eet wat oud brood met jam direct van de tafel. Om half zeven ga ik op weg. Het eerste stuk loopt over een vlakke asfaltweg naar La Chalp. Een makkie om in te komen. Na La Chalp gaat de weg een stukje omhoog door het bos en blijft vervolgens tegen de bergwand op parallel lopen aan de rivier en de weg.

Na Arvieux is er wat verwarring. Alle wandelaars lopen rechtdoor – waaronder ik - en komen uit op een brede zigzaggende weg die terug lijkt te lopen. Toch kom je via deze weg weer op de GR5 uit. Niets aan de hand ondanks de lichte verwarring. Het eerste hoogtepunt van de dag is het door mensen gegraven Lac de Roue. Een prachtig meer midden in het bos. In het meer drijven waterlelies, om het meer staan prachtige bomen en daar achter heb je zicht op de bergen. Jigsaw kan ook hier zo een puzzel van maken. Na het meer een prettig stukje verder door het bos. Een bos waar tot mijn verrassing prachtige koeien in staan. Maar na dit zoet komt het zuur. Een hele pittige afdaling van 500 meter richting Chateau Queyras. Het laatste stuk is echt de GR5 een beetje onwaardig. Een kuitenbijter. Ik vraag me oprecht af of dit pad niet beter had kunnen worden aangelegd. Het pad komt uit op de weg vlak bij het kasteel. Die weg volgend richting kasteel kom ik bij een prettig tentje waar ik koffie kan drinken en lekkere spulletjes voor onderweg kan kopen. Na dat winkeltje weer afslaan om via een brug een riviertje over te steken. Wat volgt is weer een stevige klim door een dal. Ik vind het zwaar. Gelukkig neemt wel het windje toe naarmate ik hoger kom. Na een haakse bocht op de kaart gaat de route opeens een stuk prettiger lopen. Vanaf die bocht is het een weldaad om naar de col de Fromage te lopen. Onderweg kom ik een indrukwekkend grijswit geërodeerde en geribbelde bergwand tegen. Heel mooi. Vanaf de col loopt een goed pad naar beneden richting Ceillac. Het is redelijk te belopen maar wel lang. Heel lang. Maar gelukkig kom ik dan toch uiteindelijk aan in het pittoreske Ceillac. Helaas kom ik er achter dat mijn hotel twee kilometer buiten het dorp ligt. Volledig op de automatische piloot brengen mijn benen mij naar mijn eindbestemming; het hotel Le Cascade. Vandaag weer twaalf uur gelopen. Wat een inspanning. De douche en even rusten doen wonderen. Ik eet in de eetzaal en vraag aan de ober of hij mij kan helpen aan een gedetailleerd weerbericht voor morgen. Onweer dus in de middag. Balen want morgen moet ik over de col van de Girondat. Een top van 2700 meter hoog. Dat is dus foute boel. Wat te doen? Ik heb twee alternatieven. Alternatief 1: Ik blijf hier een dag en verzet alle reserveringen in alle gites en hotels. Alternatief 2: Ik ga heel vroeg beginnen en wandel in een stevig tempo naar en over de top. Ik zie op tegen het uitleggen en verzetten van al mijn reserveringen. Dan maar vroeg op. Na het uitstekende eten dus maar direct naar bed. Lekker slapen. Heerlijk.