Reactie's Tochten

Snerttocht Utrecht, “Jong en Vrolijk”. Zaterdag 1 november 2003. Een bijzondere dag : Dodenherdenking. In Frankrijk willen ze deze plechtige dag als ‘feest’dag afschaffen, omdat de Franse staatskas geld nodig heeft voor de ouderen: afgelopen zomer zijn er veel ouderen overleden door de hitte (40 graden). Dus als iedereen gewoon werkt in plaats van een vrije dag op te nemen, komt er meer geld in de staatskas om de ouderen financieel te verzorgen. Ik vind het een rare manier van Dodenherdenking vieren: juist een ‘feest’dag afschaffen ten behoeve van de ouderen, zeg maar om de 15.000 hitte-slachtoffers van afgelopen zomer te herdenken. Hè, wat een somber begin van mijn wandelverslag! Ik kijk om mij heen, blik op oneindig en verstand op nul: een heerlijke wandeldag strekt zich voor ons uit, met de Maarsseveense plassen waarop een klein figuurtje in een klein bootje heerlijk midden op het water aan het dobberen is. Hoe eenzaam! Nee, toch niet hoor, want het figuurtje in het éénpersoonsbootje is mobiel aan het bellen … De rode, bruine en gele kleuren van de bomen en de zachte pasteltinten van de wolkenlucht: het lijkt soms net een schilderij van de impressionisten. Die vlammende herfstkleuren staan voor “passie”, de dwarrelende blaadjes voor “leven”, voor “leven”, vind ik. Neehhh, NIET voor vergankelijkheid, al is het vandaag Dodenherdenking! De bomen blijven gewoon leven; ze krijgen komend voorjaar vanzelf weer nieuwe blaadjes! De Vecht lag er vredig bij. Zoals het hoort: met woonboten. Als je goed kijkt, zijn die woonboten heel leuk ingericht van binnen. Na de Maarsseveense plassen en de rust in het campingcafé “De Molenpolder” (wat een rare ingang: je komt daar binnen in een soort halletje dat net op een werkruimte lijkt. Dat is toch geen uitstraling voor een café?) volgde een lang maar mooi stuk naar Westbroek. Zou Henk Westbroek, de zanger, hier vandaan komen? Koffie en een broodje bij de snackbar. Nog zo’n twaalf kilometer. En wéér een lang stuk. We konden wel heerlijk ver kijken. In de verte zag ik de Dom. Wat domineert deze toren toch altijd het landschap, terwijl hij niet zo heel erg groot lijkt als je er vlak voor staat! Landelijke weggetjes leidden ons naar Utrecht toe. De Karl Marxdreef was eindeloos lang. Mijn rug (oude kwaal) begon weer pijn te doen. De Floridadreef en de Manitobadreef: de route was hier eindeloos en taai, langs al die bedrijvenpanden. Maar gelukkig: daar doken we het park in. Het was nóg een heel lang stuk – wat mijn rug niet leuk vond – maar het was wel een prachtig. En daar kwam de Vecht weer. Het begon een beetje te motregenen. Het was wel op en top herfst, vandaag! En ineens stonden we weer bij het startbureau. De wandelsportorganisatie had voor het eerst de 25 en 30 km.- route in het parcours opgenomen. Een heerlijk bekertje snert werd ons aangereikt. Smullen! Afgezien van wat lange stukken vond ik de nieuwe route héél erg mooi, en vooral afwisselend: stad, dorpje, park, bos, weilanden, plassen, bedrijvenpark, het riviertje de Vecht …Mijn grootmoeder woonde vroeger in Utrecht. Zij zou nu flink over de 100 zijn geweest. Hoe zou zij de tocht hebben gevonden, met in de verte de Dom? Een gedachte aan mijn grootmoeder die overleed toen ik drie was, maar die ik mij nog heel goed herinner: we liepen samen door de tuin en zij zei tegen mij: “Kijk, dat zijn primula’s!” Een herinnering, vandaag tijdens Dodenherdenking!

Laatst bijgewerkt: 03 mei 2009

Webmaster: Nico Dokter

Bezoekersteller: