Deze lokaaltreinloc werd in 1925 door Hanomag te Hannover aan de particuliere Lokaalspoorweg Delmenhorst-Harpstedt (bij Bremen) geleverd. In 1968 kocht de Museum Buurt Spoorweg de loc en reviseerde deze, waarna ze in 1970 weer in dienst kwam. In de jaren daarna zijn aan de loc telkens technische verbeteringeb aangebracht, zodat de MBS thans over een zeer betrouwbare, prachtig uitziende machine beschikt.Loc4 neemt het leeuwendeel van de ritten op de lijn Haaksbergen- Boekelo van de Meuseumbuurtspooweg voor haar rekening, maar is af en toe ook bij de NS een graag geziene gast ter gelegenheid van speciale gebeurtenissen zoals jubilea en open dagen.  

            Loc 5 werd in 1929 door de Belgische locomotieffabriek La Meuse in Luik aan de Stikstoffabriek in Sluiskil (Zeeuws-Vlaanderen) geleverd. Men zou deze solide rangeerloc een "confectie-locomotief" kunnen noemen want zij behoort tot een type, dat in grote getale uit voorraad werd geleverd. Dergelijk locomotieven vonden in ons land en in Belgie veel toepassing bij fabrieken en bedrijven. In Nederland waren deze locs vooral bij enkele mijnbedrijven in Zuis-Limburg te vinden. Een vrijwel gelijke locomotief die afkomstig is van de Oranje-Nassaumijn doet thans nog dienst bij de stoomtram Goes-Borsele. Locomotief 5 werd in 1972 door de SHM gekocht en kwam na het ondergaan van een grote revisie in 1975 weer in dienst. Sedertdien is deze blauw geschilderde drieasser bij de SHM onontbeerlijk voor het trekken van lange trams van soms wel 15 rijtuigen. In 1990 werd een nieuwe stoomketel op deze krachtige en stoer ogende loc geplaatst.

            Deze loc werd in 1922 door Hanomag te Hannover aan de Limburgsche Tramwegmaatschappij geleverd en was ontworpen voor het berijden van hellingrijke trajecten in Zuid-Limburg. Loc 21 is de enige overlevende van het in Nederland veel gebruikte, door ir. Verhoop ontworpen type tramlocomotief. Dit kenmerkte zich door een binnenliggend drijfwerk met buitenliggende, lage waterbakken, een speciale stoomverdeling en een voor die tijd modern, overzichtelijk ingericht machinistenhuis. Bovendien werd een zuinig verbruik van brandstof verkregen door het toepassen van een oververhitter. Loc 21 werd in 1973 teruggevonden bij een bedrijf in Duitsland en doet sinds 1974 dienst bij de SHM. Dank zij de voor dit type hoge maximumsnelheid van 60 km/u heeft loc 21 al vele ritten over hoofdsporen van NS op haar naam gebracht. Een loc uit dezelfde serie deed in de jaren 1942-1947 in het Westland dienst als NS 8301        

            Loc 16 werd 35 jaar na loc 30 van de SHM gebouwd door locomotieffabriek Jung. Hoewel de ontwerpen in grote lijnen met elkaar overeenkomen, kan men bij de in 1943 gebouwde loc toch de voortgeschreden ontwikkeling in de techniek waarnemen. Zo heeft loc 30 nog dubbele leibanen, terwijl loc 16 over een enkel exemplaar beschikt. De desondanks ouderwets uitziende, donkerrood geschilderde machine werd in de jaren 1978-1983 door de werkplaats van de Stoomtram Hoorn-Medemblik gereconstrueerd uit een van de Duitse Georgmariehütte overgenomen industrielocomotief. Voor deze reconstructie zijn onderdelen gebruikt van een in 1886 eveneens door Jung gebouwde locomotief. Met haar hoge, dunne schoorsteen en blinkend koperwerk herinnert ook loc 16 aan de vele kleine tenderlocomotieven, die vroeger bijnamen droegen als Priktol, Ezeltje en Fornuis.      

            Locomotief 65-018 is de laatste uit een serie moderne tenderlocs, die in de jaren vijftig voor de Deutsche Bundesbahn werd gebouwd. Deze loc waren vooral ontworpen voor het zware reizigers-buurtverkeer, enkele 65-ers beschikten over een afstandsbediening ten behoeve van trek-duwtreinen. Loc 65-018 heeft een moderne voedingwater-voorverwarmer met turbinepomp en kreeg een experimenteel, licht uitgevoerd drijfwerk. De in 1956 door Krauss Maffei in Munchen gebouwde 65-018 werd in 1972 buiten dienst gesteld en kwam na een verblijf bij het DDM-Stoomlocmuseum in Neuenmarkt-Wirsberg (Zuid-Duitsland) in 1981 bij de SSN, die de machine in dienstvaardige staat terugbracht.                       

            Deze vuurloze stoomlocomotief heeft in plaats van een normale vlampijpketel een stoomhouder, die regelmatig met stoom moet worden "bijgetankt" aan een fabrieksketel of een andere stoomlocomotief. Na een volledige "lading" stoom kan de loc weer zo'n 6 uur rangeren. Dergelijke locomotieven waren bijzonder goedkoop in gebruik alsmede eenvoudig in onderhoud en bediening; in ons land hebben er enkele tientallen dienst gedaan, maar loc 3 is thans de enige overlevende. Deze vuurloze stoomloc werd in 1914 door Orenstein & Koppel in Berlijn gebouwd voor de firma Van den Bergh & Jurgens in Oss. Na enige omzwervingen kwam zij in 1975 bij de Stoom Stichting Nederland, die loc 3 bij bijzondere gelegenheden onder stoom brengt.                                    

            De serie 3700 van de Nederlandsche Spoorwegen is zonder twijfel de meest succesvolle sneltreinlocomotiefserie geweest die ooit in ons land heeft dienstgedaan. Oorspronkelijk bedoeld voor de D-Treinen op het 123 km lange baanvak Amsterdam Westerpoort-Emmerich verscheen een groeiend aantal van deze 2C-locomotieven gaandeweg ook op andere lijnen. In opdracht van de maatschappij tot Exploitatie van Staatsspoorwegen werden tussen 1910 en 1921`in totaal 115 700én gebouwd door gerenommeerde locomotieffabrieken als Beyer Peacock, Werkspoo, Hanomag en Henschel. In 1928 leverde Schwartzkopff een laatste nabestelling van 5 locomotieven (3816-3820), voorzien van grotere cilinders.Tot aan het einde van de stoomtractie bij de NS in 1958 was de serie 3700 door het hele land aan te treffen voor zowel reizigers- als goederentreinen. De drijfwielmiddellijn van 1850 mm maakte dat deze zowel technisch als uiterlijk bijzonder geslaagde machines universeel inzetbaar waren. Op 7 januari 1958, de dag waarop de NS officieel de stoomtractie vaarwel zei, schreef loc 3737 historie door als laatste vertegenwoordiger van de serie3700 een afscheidsrit Geldermalsen-Utrecht te rijden, om vervolgens in het Nederlands Spoorwegmuseum voor het nageslacht bewaard te blijven. Binnenkort verschijnt er een boek waarin de 3700-serie beschreven wordt van tekentafel tot en met de sloop, met naast aandacht voor de vele constructiewijzigingen ook de nodige ruimte voor een gedetailleerde beschrijving van de dienstuitvoering. De tekst wordt omlijst met vele nog niet eerder gepubliceerde foto's en tekeningen.          

         Deze loc's, een tenderlocomotief, werden rond 1920 gebouwd als serie T-18 en deden hun intrede in Pruisen. Na de oprichting van de DRG (Deutsche Reichsbahn Gesellschaft) in 1921 werden ze beter bekend als de serie 78. De DRG werd uiteindelijk eigenaar van 460 stuks van deze serie 78. In de loop der jaren werden er diverse constructieverbeteringen aangebracht zoals elektrische verlichting, een ander dak op het machinistenhuis waar ventilatiekleppen in werden aangebracht. Hierdoor kon de temperatuur op de werkvloer een stuk aangenamer worden gemaakt. De 78-ers werden in grote delen van het vooroorlogse Duitsland te werk gesteld. Nagenoeg alle spoorwegdirecties hadden de beschikking over deze mooie locs die niet alleen in de reizigersdienst maar ook voor het rijden van goederentreinen werden gebruikt. Na de oorlog maakten de 78-ers bij de Deutsche Bundesbahn vooral naam door het rijden van trek/duw treinen rond Hamburg en het Ruhrgebied. In Hamburg eindigden deze diensten eind 1968. In het Roergebied waren deze locs gehuisvest in de depots Dortmund, Essen Hamm en Wuppertal. De T18 was ook in Nederland te zien. Voor de oorlog reden ze internationale treinen van en naar Hengelo. En tot het midden van de jaren 60 waren 78-ers, die in Gronau/Westfalen waren gehuisvest, een regelmatige gast in Enschede. De laatste 78-ers werden door de DB in het zuiden samengetrokken. Een 78-er is momenteel rijvaardig. Dat is de 78 468 die eigendom is van de Emscher Parkeisenbahnen. Deze, in de zomer van 1999 in Meiningen opgeknapte locomotief, wordt op gezette tijden voor extra treinen ingezet. eze loc's, een tenderlocomotief, werden rond 1920 gebouwd als serie T-18 en deden hun intrede in Pruisen. Na de oprichting van de DRG (Deutsche Reichsbahn Gesellschaft) in 1921 werden ze beter bekend als de serie 78. De DRG werd uiteindelijk eigenaar van 460 stuks van deze serie 78. In de loop der jaren werden er diverse constructieverbeteringen aangebracht zoals elektrische verlichting, een ander dak op het machinistenhuis waar ventilatiekleppen in werden aangebracht. Hierdoor kon de temperatuur op de werkvloer een stuk aangenamer worden gemaakt. De 78-ers werden in grote delen van het vooroorlogse Duitsland te werk gesteld. Nagenoeg alle spoorwegdirecties hadden de beschikking over deze mooie locs die niet alleen in de reizigersdienst maar ook voor het rijden van goederentreinen werden gebruikt. Na de oorlog maakten de 78-ers bij de Deutsche Bundesbahn vooral naam door het rijden van trek/duw treinen rond Hamburg en het Ruhrgebied. In Hamburg eindigden deze diensten eind 1968. In het Roergebied waren deze locs gehuisvest in de depots Dortmund, Essen Hamm en Wuppertal. De T18 was ook in Nederland te zien. Voor de oorlog reden ze internationale treinen van en naar Hengelo. En tot het midden van de jaren 60 waren 78-ers, die in Gronau/Westfalen waren gehuisvest, een regelmatige gast in Enschede. De laatste 78-ers werden door de DB in het zuiden samengetrokken. Een 78-er is momenteel rijvaardig. Dat is de 78 468 die eigendom is van de Emscher Parkeisenbahnen. Deze, in de zomer van 1999 in Meiningen opgeknapte locomotief, wordt op gezette tijden voor extra treinen ingezet.